mrt
6

Baan updates en ons (drukke) leven

Het werd wel weer eens tijd voor een update. Ik zal het wederom proberen kort te houden, voorzover me dat lukt .

Zoals we vorige keren al geschreven hadden, kregen we Marc en Alex op bezoek vanaf Kerst tot net na nieuwjaar. Ze zijn geland op tweede kerstdag, uiteraard hebben we ze opgehaald van het vliegveld. Helaas voor hen was het weer iets minder op tweede kerstdag, eerste kerstdag was fantastisch weer. Die dag hebben we met David en Ally doorgebracht, lekker met zijn allen eten en een beetje relaxen op het balkon.

Na een lange vlucht stonden Marc en Alex dan eindelijk weer op Australische bodem, na meer dan 3 jaar hier niet meer geweest te zijn. Zij waren namelijk weer terug in Nederland voordat wij vertrokken. Gelukkig verandert hier niet zo heel veel. Ze hebben eerst maar eens uitgeslapen, voor zover mogelijk met een jetlag. De week dat ze hier waren zijn we een aantal keren de stad in geweest, foto’s maken van het Operagebouw, op bezoek bij het QVB (Queen Victoria Building, dat is een Victoriaans winkelcentrum midden in het centrum en gewoon genieten van de stad. Iedere keer met de ferry de stad in natuurlijk omdat dat het gemakkelijkst is en de mooiste manier om de stad in te gaan. Je ziet zoveel onderweg dat het zelfs voor ons iedere keer weer een ontdekkingstocht is.

Afijn, het weer zat de hele week niet mee en Marc wilde toch wel een aantal mooie foto’s van het operagebouw zonder bewolking dus ze zijn ook een dag zelf weg geweest naar het centrum toen wij even geen zin meer hadden om weer op de ferry te stappen. Zo hadden wij ook een dag rust, het was ten slotte voor ons ook vakantie.

De avond voor oud en nieuw zijn Marc, Alex en ik met de auto naar Kirribilli gereden. Dat is de wijk tegenover het Operagebouw en de stad aan de noordzijde van de rivier. Daar zit een kade waar je hele mooie foto’s van de stad kan nemen. Marc had zijn spiegelreflex camera mee en Alex en ik onze compact cameras. We hebben er ongeveer 2 uur gestaan om foto’s te maken, terwijl Kim thuis tomatensoep voor ons aan het maken was. Het resultaat van mijn compact camera staat hier beneden.

Oud en nieuw hebben we uiteindelijk thuis gevierd. We hebben nog gekeken of we een last minute konden krijgen op 1 van de party boten die ze hier hebben zodat we bij de brug konden feestvieren maar voor minimaal $400 per persoon lag dat toch een beetje buiten budget. We konden nog een boot charteren maar dat kostte nog even $ 1.600 voor 3 uurtjes. Ook David nog maar uitgenodigd, zijn plannen waren een beetje in het water gevallen op het laatste moment en dus waren we met zijn vijfen. Eerst maar even lekker gegeten en daarna met zijn allen in de Landcruiser om het vuurwerk van 9 uur vanaf de Gladesville brug te gaan bekijken, die ligt redelijk hoog en dus heb je een heel mooi uitzicht, helaas hadden meer mensen dat idee en duurde het vrij lang om een parkeerplek te vinden. Gelukkig waren we op tijd. Om middernacht hebben we het vuurwerk gewoon bij ons op het bovenste balkon bekeken.

We moesten eerst met David nog “first footing“, dat is een Schotse traditie waarbij iemand met een black pudding, een stuk steenkool en whiskey het nieuwe jaar inluidt. Dit moet precies om middernacht en David stond dus ook buiten onze deur waarna we hem binnen hebben gelaten en hij met een versje het nieuwe jaar ingeluidt heeft. Daarna mochten we pas het vuurwerk gaan bekijken en konden we onze Magnum fles Tattinger champagne openmaken. Het vuurwerk was wederom fantastisch om naar te kijken. Rond een uur of 3 vond Alex het wel genoeg en een uurtje later was het voor de rest ook genoeg.

De volgende dag was het voor Marc en Alex tijd om te vertrekken naar Tasmanie, hun vlucht stond gepland voor 4 uur ‘s middags. Helaas lag Kim nog in bed, die was doodop en voelde zich niet zo lekker, dus ik ben ze in mijn eentje maar weg gaan brengen. Nadat ik ze op het vliegveld afgezet had ben ik weer naar huis gereden. Helaas was Kim nog niet veel beter en lag ze nog steeds in bed.

Die avond zijn we uiteindelijk in het ziekenhuis terecht gekomen op de eerste hulp. Kim wilde maar niet beter worden en hield niets binnen dus nadat we een telefonisch consult hadden gehad met een verpleegster heb ik Kim in de Kia gelegd en zijn we naar het ziekenhuis gereden. Gelukkig is dat 5 minuutjes van ons vandaan. Om half 1 s’ nachts waren we in het ziekenhuis en om 4 uur ‘s ochtends waren we aan de beurt. Ze hadden haar eerst al een injectie gegeven om de beroerdheid tegen te gaan en we hadden een apart kamertje gevonden waar een bank stond waar ze op kon liggen in plaats van op de standaard ziekenhuis plastic stoeltjes… Gelukkig was het niets ernstigs, toen ze uiteindelijk aan de beurt was hebben ze haar nog zo’n injectie gegeven en aan een infuus gehangen om weer wat vocht binnen te krijgen omdat ze redelijk uitgedroogd was. Het bleek een combinatie van vermoeidheid, beetje teveel alcohol en toch iets onder de leden te zijn geweest wat haar geveld heeft. Om 7 uur ‘s ochtends stonden we dan eindelijk weer buiten, zijn we naar huis gereden en naar bed gegaan omdat we allebei uitgeput waren. Kim heeft het daarna nog een paar dagen rustig aan gedaan en is gelukkig weer helemaal “hersteld”.

Wat we wel “geleerd” hebben is dat we het toch wat rustiger aan moeten doen met alcohol dus we hebben besloten om tot Kim’s verjaardag geen alcohol te drinken. Die belofte houden we nu al zo’n 2 maanden goed en het bevalt prima, vooral financieel gaat het een stuk beter omdat alcohol hier vrij prijzig is .

2 weken later kwamen Marc en Alex weer terug, ze zouden nog een weekend met ons doorbrengen voordat ze terug naar Nederland zouden vliegen. We hebben samen met hen al hun foto’s doorgenomen, wij zijn nog nooit in Tasmanie geweest en de foto’s laten een mooi beeld zien van het eiland dus het staat nu ook bij ons op de planning. We hadden voor de zaterdag geregeld dat we s’ middags een rondleiding in het Sydney Opera House zouden hebben en ‘s avonds een voorstelling. Helaas was er geen voorstelling in de Concert hall van het Opera House en zaten we dus in 1 van de kleinere zalen. Gelukkig was het een leuke voorstelling, Australisch Cabaret genaamd “Love, Loss and what I wore” oftewel Liefde, Verlies en wat ik droeg, een voorstelling door 4 vrouwen met als hoofdthema hun “leven” en kleding. Tussendoor hebben we nog even wat gedronken en gegeten in de ECQ bar met uitzicht op de brug. Na nog een paar drankjes bij de Opera bar na afloop zijn we weer terug naar huis gereden. De volgende dag vlogen Marc en Alex weer terug naar Nederland en hebben we ze afgezet op het vliegveld. Na ze hartelijk te hebben bedankt dat ze dat hele eind gevlogen zijn om ons te komen bezoeken hebben we afscheid genomen en zijn ze vertrokken. Aan alles komt helaas een einde, zo ook aan hun bezoek.

In de weken daarna hebben we het ontzettend druk gehad. Sowieso met werk, zowel bij Kim als bij mij was het enorm druk, maar ook met socialising. Het eerste weekend nadat Marc en Alex vertrokken waren zouden we gaan vissen met Mark Pearce, mijn oude baas bij Swisslog. Dus wij online een 3-daagse vislicentie gekocht en op zaterdagochtend zou Mark ons komen ophalen om te gaan vissen in de Sydney haven. Helaas voelde Kim zich die ochtend niet zo lekker dus zijn Mark en ik uiteindelijk maar met zijn tweetjes gegaan en heeft Kim een dagje rust genomen, had ik al gezegd dat we het druk hadden…. Eerst moest de boot het water in, er ligt een boatramp naast de ferry wharf dus Mark de auto met aanhanger achteruit de ramp afgereden, daarna hij in de boot en ik de boot van de aanhanger afduwen waarna ik de auto moest gaan parkeren en hij me oppikte vanaf de ferry wharf.

Ik had nog nooit gevist, tot die dag. Wij met zijn tweetjes richting het centrum, ondertussen lekker bijpraten over wat er allemaal gebeurt was in de tussentijd, hoe mijn nieuwe baan beviel, dat hij toch ook wel een nieuwe baan zocht, etc, etc. Mark wist een goede visplek richting Manley en na een half uurtje varen kwamen we daar ook aan. Anker uitgegooid, aas uit de koelbox gehaald en toen de hengels klaargemaakt. Gelukkig wist Mark hoe het allemaal werkte want ik had geen idee. We hebben de hele ochtend gevist, of in ieder geval een poging tot vissen. Ik heb helemaal niets gevangen, Mark had iets meer geluk en we hebben dus een kleine vis, een rog en zelfs een krab uit het water gevist maar helaas waren ze allemaal te klein en moesten ze dus weer terug het water in. Na een uur of 5 op het water te zijn geweest zijn we maar weer eens richting huis gegaan. Ik mocht terugvaren, ook nog nooit gedaan. Leuke ervaring om zelf eens onder de Harbour Bridge door te varen. Terug bij de ferry wharf ik de auto maar weer opgehaald en achteruit de ramp afgereden waarna Mark de boot op de aanhanger vaarde, bijna dan want ik moest nog steeds met de lier de boot op de aanhanger zien te krijgen. Gelukkig ging alles goed en konden we met boot en al de auto weer naar boven rijden. Mark moest helaas weer vrij snel naar huis om de motor van de boot door te spoelen wat betekende dat wij de avond nog voor onszelf hadden om te barbequen.

Die week is Matthew, een 4WD vriend met een zelfde Landcruiser als ik, nog even langs gekomen om mijn auto van een nieuwe accessoire te voorzien. Hij is samen met een vriend van hem een eigen bedrijfje begonnen in temperatuur meet systemen voor auto’s. Dit is een kastje waar allerlei sensoren aan gekoppeld kunnen worden waarmee je de temperaturen kan meten van je motor, je versnellingsbak, buitentemperatuur, etc. Die had ik al vorig jaar ergens gekocht en we hadden al 2 pogingen gedaan om het te installeren maar beide keren hebben we het kastje opgeblazen… De eerste keer omdat we de stekkers van de sensoren eruit hadden getrokken en weer terug ingestoken terwijl de voeding aanstond, de tweede keer doordat we de stekker van het verdeelkastje er verkeerd om ingestoken hadden. Afijn, drie keer is scheepsrecht en deze keer ging alles goed. Nu heb ik dus een geel kastje in mijn auto wat de temperatuur van mijn motor en mijn versnellingsbak weergeeft. Heel fijn als je een 15 jaar oude auto hebt, nu krijg ik ten minste een waarschuwing mocht mijn auto oververhit raken voordat de radiateur temperatuur te hoog wordt en ik duizenden dollars schade oploop. Als dank dat hij door de weeks na zijn werk vanuit Noord Sydney naar ons is komen rijden hebben we ‘s avonds nog even gebarbequed met zijn drietjes op ons balkon.

Het weekend daarna zijn we weer eens naar Stockton Beach geweest met onze vrienden uit Medowie, bij Newcastle. Op vrijdagavond heen en bij Nick en Karena in de tuin overnacht waarna we de volgende ochtend met zijn allen het strand opgegaan zijn met de 4WD’s. Die dag heeft ook Kim haar eerste 4WD ervaring opgedaan door een stuk op het strand te rijden en een aantal duinen te bedwingen. Zij is wat minder voorzichtig met de auto dan ik en komt dus iets makkelijker op de top uit dan ik meestal. Verschil moet er zijn. Dat resulteerde dus ook in het afgaan van het nieuwe temperatuur alarm toen we bijna het strand afreden, komt dat kastje toch al goed van pas, gelukkig was het vals alarm. De temperatuur van de versnellingsbak kwam boven de ingestelde temperatuur maar die stond nog te laag ingesteld. Nadat we dat opnieuw ingesteld hadden zijn wij weer richting Sydney vertrokken na afscheid te hebben genomen van iedereen en hebben we de zondag lekker op ons gemakje op de bank doorgebracht.

De maandag na Stockton Beach was een grote dag, we hadden tickets voor het concert van Sting in het Opera House!!! Die hadden we al maanden vantevoren geboekt, we hadden namelijk tickets in het gedeelte recht voor het podium in het midden van de zaal dus recht tegenover Sting. Het concert was samen met het Sydney Symphonic Orchestra en was in de Concert Hall van het Opera gebouw. 3 uur lang heeft hij ons vermaakt met een enorm goede show, uitleg over de liedjes die hij speelde en ontzettend goede muziek. Vooral live komt zijn stem heel goed over en met de akoestiek in de Concert Hall komt dat helemaal goed over. Al met al een zeer geslaagde (en vrij dure…) avond.

De dag na het concert was ook de dag dat Kim haar vaste contract heeft getekend bij Autodesk. Ze is niet langer meer in dienst als tijdelijke werkneemster, ze heeft nu een contract voor onbepaalde tijd wat zeker een teken is dat ze potentie zien in Kim. Dat had haar manager al een aantal keren laten doorschemeren tijdens individuele vergaderingen en heeft dus geresulteerd in een vast contract!!

Het is hier ook ontzettend warm geweest in die weken. De temperatuur is een week lang niet onder de 28 graden geweest, en dan bedoel ik niet overdag maar ‘s nachts!!! Hier beneden staat een foto van ons weerstation wat de temperatuur aangeeft binnen en buiten om 11 uur ‘s ochtends.

Zoals ik al zei, we hadden het druk. Het weekend na Stockton Beach hadden we gepland om naar Canberra te gaan. Ik had een maand of 6 geleden eens een e-mailtje binnengekregen voor een gratis 1-daagse workshop over NLP, Neuro Linguistisch Programmeren. Daar had ik ons voor opgegeven met de gedachte dat als het niet zou bevallen we altijd nog tijdens de pauze zouden kunnen vertrekken. Het zou voor ons ook de eerste keer zijn dat we naar Canberra gingen dus we hebben er maar een heel weekend van gemaakt. Op vrijdagavond rond een uur of half zeven in de Kia gestapt en richting Canberra gereden. Na een redelijk saaie trip met een tussenstop bij McDonalds, kwamen we rond een uur of half elf ‘s avonds bij ons hotel aan. We hadden het Crowne Plaza geboekt via de kortingsbonnen die we nog hadden. Eerst slapen.

De volgende ochtend dachten we lekker te gaan ontbijten in bruisend Canberra, tegenover ons hotel zat een soort van restaurantje waar wij om half negen ontbeten hebben. We waren de enigen… In Sydney kan je geen plek krijgen op welk terras dan ook voor ontbijt in het weekend maar in Canberra is gewoon bijna niemand dus heb je plek zat, heel apart. Helaas geldt hetzelfde niet voor diner maar daarover straks meer. Om 10 uur werden we verwacht bij de Kanberra Wine Company waar de workshop plaats zou vinden.

We waren een minuutje of 10 te vroeg waardoor we eerst nog een kop koffie konden nemen en even kennis konden maken met Louise, de presentatrice van die dag. Zij heeft een eigen bedrijf en verzorgt cursussen in NLP, dit was een introductie dag om nieuwe klanten te winnen voor haar. We hebben het de hele dag volgehouden, het was op zich best interessant wat je met NLP allemaal kan doen en hoe de basis principes werken maar voor ons hield het na die dag toch wel op. De meeste mensen op die NLP dag hadden wel een of ander probleem varierend van overgewicht tot geen zelf respect en hadden veel nut van die dag maar ook van vervolg cursussen. Voor ons was het een introductie om te kijken of het interessant was om verder te gaan vanuit een professioneel oogpunt, kan je NLP gebruiken in je werk. Dit kan maar om daar nou $3.000 aan uit te geven vonden we toch een beetje teveel. Dus we hebben Louise vriendelijk bedankt en haar succes gewenst waarna we weer richting ons hotel zijn gegaan.

Die avond zijn we lopend het centrum ingegaan, ons hotel zat daar niet zo heel ver vandaan, op zoek naar een restaurant. We hadden op onze hotelkamer een boek over Canberra liggen met daarin suggesties voor goede restaurants maar die waren helaas allemaal vol toen we arriveerden of alles was al gereserveerd voor die avond. Nadat we drie rondjes door het centrum waren gelopen, wat helemaal vol stond met allemaal kraampjes omdat er de week daarna een of ander festival georganiseerd was, hadden we er genoeg van. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een klein restaurantje waar we zelfs nog op het terras konden zitten en ze fatsoenlijk eten hadden. Nadat we ons hoofdgerecht op hadden begon het ineens ontzettend te stortregenen, het was de hele avond al een beetje dreigend. Het afdak en de afvoer konden de enorme hoeveelheid water niet aan en het water kwam door het afdak en langs de afvoer naar beneden waardoor het terras begon te overstromen. Binnen 3 minuten stond het hele terras blank met 5-10 centimeter water en werden we gedwongen te schuilen op het laatste droge stukje van het terras, naast de deur naar het restaurant binnen. Gelukkig waren we klaar met eten en hebben we betaald en zijn we weer richting ons hotel gelopen. Canberra is vrij saai ‘s avonds, er is eigenlijk helemaal niets te doen behalve wat eten en dat is het. Terug in ons hotel wilden we eigenlijk nog een film kijken maar de kwaliteit van de televisie was dusdanig slecht dat we dat maar niet gedaan hebben. Uiteindelijk lagen we dus om 10 uur al in bed.

De volgende ochtend wilden we eigenlijk weer ontbijten bij hetzelfde restaurantje als de ochtend daarvoor maar deze zat dicht, uiteindelijk zijn we maar gaan eten bij het restaurantje waar we de avond daarvoor ons dinner hadden gehad. Die dag zat het weer ook niet helemaal mee en hebben we uiteindelijk maar besloten om terug naar Sydney te rijden in plaats van in Canberra musea te gaan bezoeken, zo ongeveer de enige activiteit die er bestaat op zondag. We zijn uiteraard nog wel even langs Parliament House gereden, waar het Australische parlement zit, om wat foto’s te nemen waarna we weer richting Sydney zijn vertrokken om de rest van de zondag lekker thuis door te brengen. We hadden geluk gehad het weer, Sydney heeft dat weekend de warmste nacht ooit genoteerd met een nacht temperatuur van meer dan 31 graden, we hadden medelijden met de mensen die geen airconditioning hebben.

En toen hadden we eindelijk een beetje rust, ten minste in het weekend dan. Op het werkfront blijft het druk maar de afgelopen drie weekenden hebben we eindelijk voor onszelf gehad zonder dat er iets gepland stond. We hebben alsnog wel wat dingen gedaan, zo hebben we een aantal weken geleden op vrijdagavond een pizza avond gehad bij Joe en Antoinette samen met David en zijn nieuwe vriendin Lilliane en Bill en Dawn. Dat was op de avond dat Kim terugvloog vanuit Brisbane waar ze 2 dagen was geweest om training te geven samen met een collega uit Singapore. Die week was ik al 2 dagen naar Melbourne geweest voor mijn werk. Ik kwam terug op donderdagavond terwijl Kim op donderdagavond vloog en we elkaar dus op 2 uur na gemist hebben op het vliegveld… We zijn een aantal keren gaan winkelen voor nieuwe kleding en verder hebben we lekker veel films gehuurd, die we daarna te laat ingeleverd hebben… Zo hebben we Karate Kid 2 keer gehuurd en maar 1 keer gezien omdat we de eerste keer niet genoeg tijd hadden om te kijken.

David is nog komen eten afgelopen woensdag, toen hij geen baan en vriendin had deed hij dat iedere week, nu met zijn nieuwe baan en vriendin is dat een stukje minder. Hij reist nogal veel voor zijn nieuwe baan en zit iedere week wel ergens anders.

En dit weekend? Gisteren heb ik eindelijk nieuwe banden laten monteren op de Landcruiser. De banden die eronder zaten begonnen toch wel erg te slijten dus heb ik nu 5 nieuwe Bridgestone D673 Mud Terrain banden. Zoals de naam het al zegt doen (hopelijk…) deze banden het heel goed in de modder. Ze zijn ook 1 slag groter dan de vorige banden die eronder zaten dus de auto staat nog een beetje hoger op zijn wielen dan voorheen. Ik wilde eigenlijk Goodyears maar die waren niet verkrijgbaar in Australie, dat was me de vorige keer ook al overkomen toen ik naar banden had geinformeerd, dus die heb ik maar laten varen. Enige nadeel is dat de snelheidsmeter nu niet de goede snelheid aangeeft vanwege de grotere banden, dat moet ik nog op gaan lossen met een ander onderdeel in de versnellingsbak. Gisteren zijn we ook nog gaan lunchen met Milad en Maread, vrienden die in Cabarita wonen, om de hoek van Breakfast Point. Vandaag schoongemaakt en zometeen gaan we douchen, het is ondertussen 3 uur s’ middags dus dat mag wel een keer. Het is niet dat we vandaag wat anders op het programma hebben staan.