Ok, tijd voor een flinke update. Niet dat het lang is, al bestaat die kans wel met wat we allemaal te melden hebben. Ik zal proberen om het allemaal in volgorde te zetten zodat het een chronologisch verhaal wordt.

Zoals we in het vorige verhaal al hadden geschreven zouden we op vakantie gaan. We zijn lekker een weekje weg geweest naar Adelaide en omgeving. Helaas was het niet al te best weer in Adelaide maar dat heeft ons niet tegengehouden. De eerste avond hebben we het lekker rustig aangedaan, pizzaatje gegeten om de hoek bij het hotel en daarna een flesje wijn. De volgende ochtend moesten we de camper ophalen.

De camper was een luxe camper, een twee persoons camper met een eigen toilet, douche, groot twee persoons bed en een keukentje. Nadat we alle papieren getekend hadden kregen we als extra bonus nog een $150 Coles gift card wat betekende dat al onze boodschappen voor die week gratis waren!! Dus nadat alle boodschappen gedaan waren zijn we vertrokken richting de kust van Adelaide, vlak bij Port Adelaide. De camping lag aan het strand dus we zijn die avond lekker op het strand gaan wandelen. Helaas niet echt een zonsondergang en veel wind maar wel lekker om even uit te waaien.

De volgende dag zijn we onderweg gegaan naar de Barossa Valley (het wijngebied) via de touristische route. Nu zijn we natuurlijk de Hunter gewend maar de Barossa is heel anders dan de Hunter, veel meer georganiseerd en de cellar doors liggen veel verder uit elkaar. We zijn bij Peter Lehman geweest, Saltram en Seppeltsfield. Deze namen zeggen jullie waarschijnlijk niets maar dat zijn grote namen hier Down Under. Vooral de Seppeltsfield was een verassing, zij doen “sterke” wijnen, genaamd Para, sommigen liggen al meer dan 100 jaar te “rijpen” in eikenhouten vaten.

De volgende dag zijn we verder gereden naar Clare Valley, ook een wijngebied maar een stuk kleiner. Hier komt 1 van onze favoriete wijnen vandaan, Annie’s Lane. Helaas is Annie’s Lane tegenwoordig onderdeel van Fosters, de grootste winery in Australië. Gelukkig smaakt de wijn nog steeds prima en dat is het belangrijkste. Er is meer dan wijn te zien in de omgeving, voordat jullie gaan denken dat we alleen maar wijn hebben gedronken de hele week. De hele omgeving is vergeven van mijnen. Goudmijnen, kopermijnen, koolmijnen, je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het daar uit de grond gehaald. Overal vind je dus nog resten van schoorstenen, oude engine rooms maar dus ook open mijnschachten. Volg de bordjes en vooral niet buiten de gebaande wegen gaan wandelen!!!

De volgende dag hadden we niet echt een plan en zijn we gewoon richting de kust gegaan ten noord-westen van Adelaide. Nadat we de eerste keer uitgekomen waren bij een paar campings waar bordjes buiten stonden met samenscholingsverboden (!), zijn we toch maar verder gereden richting Moonta Bay waar we een normale camping vonden aan het strand zonder samenscholingsverbod. Na een heerlijk diner aan het water hebben we de laatste avond lekker genoten van de zonsondergang.

Donderdag zijn we op ons gemakje terug gereden naar Adelaide om de camper in te leveren en in te checken in ons hotel. Die avond hebben we gegeten in het restaurant van het hotel, dat bleek een zeer goede keuze want het eten was wederom fantastisch.

De laatste paar dagen in Adelaide hebben we doorgebracht met het bezoeken van wat Adelaide allemaal te bieden heeft. Na eerst eens goed uitgeslapen te hebben zijn we naar de botanische tuin gegaan, met victoriaanse broeikas en rozentuin om daarna door te gaan naar de Torrens rivier. Adelaide is een geplande stad en het centrum is omgeven door parken wat een mooie, groene stad geleid heeft. Gelukkig hebben ze een gratis bus die door het hele centrum rijdt want wandelen is toch vrij ver. Die avond hadden we eigenlijk gereserveerd bij een heel populair restaurant, op advies van de concierge van het hotel, maar we waren allebei zo moe dat we roomservice besteld hebben en lekker op ons balkon gezeten hebben om van de zonsondergang te genieten.

Onze laatste dag in Adelaide hebben we doorgebracht met het ophalen van mijn camper, bij Kea campers aangekomen kwam er bijna nog een kink in de kabel want Kea had ineens andere voorwaarden voor de huur van mijn camper waardoor ik eigenlijk niet off road mocht gaan, wat het hele idee van mijn trip was. Gelukkig was dit vrij snel opgelost en werd er een aantekening gemaakt in hun systeem zodat ik toch op bepaalde wegen off road mocht. Nadat dit geregeld was zijn we naar Mount Summit gereden. Hier heb je namelijk uitzicht over de hele stad. Het weer was ondertussen een stuk beter geworden en het was 30 graden die dag dus na 3 minuten genieten van het uitzicht zijn we maar in het restaurant gaan zitten om te lunchen, lekker in de airconditioning. Na nog een laatste ritje naar Port Adelaide heb ik Kim afgezet op het vliegveld en was het tijd om voor mij een camping te zoeken voor die avond. Uiteindelijk ben ik naar dezelfde camping gegaan waar we de eerste nacht zijn verbleven.

Op zondagochtend stond ik om 8 uur ‘s ochtends bij de receptie om uit te checken om te beginnen aan mijn eerste 650 km trip richting Marree, aan het begin van de Birdsville track. 650 km is best ver in 1 dag, vooral op Australische wegen waar je niet veel harder mag dan 100. Uiteindelijk ben ik gestopt in Leigh Creek op 70 km afstand van Marree. Het was die dag 34 graden dus ik ben na aankomst rechtstreeks naar het lokale openbare zwembad gereden voor een frisse duik. Ik had geen telefoon ontvangst dus ik kon Kim niet bellen. Dus maar op tijd naar bed gegaan om de volgende ochtend op tijd te vertrekken.

Om 8 uur zat ik weer in de auto op weg naar Marree, waar ik een uur later stond. In Marree staat een bord waarop de conditie van de weg staat aangegeven. Dit bord gaf aan dat de weg alleen maar open was voor 4WD met een hoge bodemvrijheid, geen probleem voor mijn 4WD camper dus. Vol goede moed begon ik dus aan de Birdsville Track. Nu moet ik toegeven, de Birdsville Track was niet al te moeilijk maar je had er wel een 4WD voor nodig. Na een paar uur kwam ik uit bij Clayton Station, een veehouderij, waar een bord naast de weg stond richting een “Hot Spa”. Nu ligt de Birdsville Track midden in de woestijn dus een Spa is een beetje apart. Ik ben de weg maar afgedraaid en 50 meter van de weg af ligt een waterreservoir gevuld met heet water, midden in de woestijn. Schijnbaar lopen er een aantal ondergrondse rivieren onder de woestijn met heet water en Clayton Station heeft daar dus een bron naar toe geboord en een Spa van gemaakt. Dit is helemaal gratis en daar mag je dus gewoon gebruik van maken, ze vragen alleen een $10 vergoeding als je er blijft overnachten. Ik was niet alleen, er stond nog een 4WD en zo zat ik 3 minuten later met een biertje in mijn hand naast Tim in een Spa, in de woestijn. Heeeeel apart moet ik zeggen. Nu was het die dag 38 graden dus nadat het biertje op was vonden we het allebei tijd om wat schaduw op te zoeken. Tim bleek ook tussen 2 banen in te zitten en had een soortgelijk idee als ik, om in zijn eentje op reis te gaan, een zwangere vrouw achterlatend…. Was Kim toch beter af.

Afijn, ik weer verder richting Cooper Creek. Er was een reden waarom op het bord aan het begin stond dat er alleen maar 4WD’s op de weg mochten. Zo’n 6 maanden geleden heeft het namelijk enorm geregend voor het eerst in 20 jaar wat betekende dat de hele weg vol met geulen zat en er overal nog water op en rond de weg stond. Verder moet je normaal Cooper Creek oversteken met de auto. Als het niet geregend heeft kan dit zelfs met een 2WD, echter met de regen was Cooper Creek iets dieper en breder geworden… Zo’n 50 meter breed en 3 meter diep wat zelfs met een 4WD een beetje moeilijk wordt. Als dit gebeurt sluiten ze dus de normale track af en maken ze een 40 km omweg en ze zetten een ferry in om over te steken. Dit was dus nu ook het geval, tot grote jaloezie van een aantal van mijn vrienden die de Birdsville Track vaker gedaan hebben in de afgelopen 10 jaar. De ferry is gratis, het stelt ook niet veel voor, het is een platbodem met 2 buitenboordmotoren gemonteerd en plek voor 1 auto. Dus 2 minuten later stond ik aan de overkant, de ferry kapitein was vriendelijk genoeg om even een foto te nemen voor mijn vrienden.

Aan de overkant mag je kamperen en ik had al vrij snel een plekje gevonden om de nacht door te brengen. Helemaal geinstalleerd was ik aan een biertje begonnen toen ik in de verte een enorme onweersbui aan zag komen. Nu is het zo dat de Birdsville Track gesloten wordt zodra het regent en ik had geen zin om een dag vast te zitten bij Coopers Creek, voordat deze nog verder buiten zijn oevers zou treden. Ik heb mijn spullen dus maar weer ingepakt en ben 50 km doorgereden naar Mungerannie Roadhouse waar ik in ieder geval “onderdak” zou hebben en gezelschap. Gelukkig trok het onweer voorbij met als gevolg dat ik een enorm spektakel had aan bliksemflitsen aan de ene kant met een zonsondergang aan de andere kant. Normaal is dat vrij rustgevend maar er zat er een enorme zwerm kaketoes bij de camping en die beesten maken ontzettend veel lawaai. Gelukkig werden ze stil toen de zon onder gegaan was waardoor ik in ieder geval nog een beetje rust had. De camping was vrij basic, geen stroom voor de camper, 1 toiletgebouwtje zonder electriciteit en verder geen voorzieningen behalve ook weer zo’n Spa. Helaas was deze echter buiten gebruik omdat er iets te heet water uit kwam, dat hadden ze die ochtend laten meten en de temperatuur was 95 graden, iets te warm om daar in te gaan liggen. Dus ik heb mijn avondeten rustig gekookt en ben daarna met een boek op bed gaan liggen waarna om 21.00 ook bij mij de lichten uitgingen.

De volgende dag stond ik weer vroeg op om de rest van de track te doen, ik moest toen nog 350 km over zand/gravelwegen en ik wilde niet alleen maar rijden maar ook tijd hebben om wat dingen te zien. Toen ik de weg op wilde draaien was ik net iets te laat en kwam ik dus vast te zitten achter een roadtrain die aan kwam denderen. De eerste 10 km zat ik dus vast achter een enorme stofwolk en kon ik niet harder dan 50 km/uur. Gelukkig is er op de birdsville track niet zo heel veel tegemoetkomend verkeer dus ik heb hem maar ingehaald waardoor ik weer iets sneller vooruit kwam en tegelijkertijd weer wat zicht naar voren had.

Het tweede gedeelte van de track was een stuk slechter dan het eerste gedeelte. Veel uitgesleten, oude sporen en doordat er de hele tijd van die roadtrains overheen rijden was de weghelft waar geen uitgesleten, oude sporen in zaten aan helemaal aan gort gereden door het gewicht van die roadtrains. Er zaten bovendien ook veel meer gaten, kuilen en overlopen in de weg die vaak nog gevuld waren met water dus het was uitkijken waar ik reed. Doordat het zo nat was overal deed  de birdsville track zijn naam eer aan, overal waren namelijk vogels te zien. Van eenden en zwanen tot reigers en pelikanen. Een heel apart gezicht midden in de woestijn.

De reis verliep alsnog vrij vlot waardoor ik om 13.30 in Birdsville stond, even de auto volgetankt en toch maar besloten door te rijden want Birdsville is nou niet echt een wereldstad en het was pas half twee in de middag. Uiteindelijk ben ik die middag in Bedourie gestopt, dat is een klein dorpje 190 km ten noorden van Birdsville, om te overnachten. Hier hadden ze zowaar een gratis openbaar zwembad, ik moest wel eerst $50 borg achterlaten bij het lokale hotel, en daar heb ik dus ook dankbaar gebruik van gemaakt nadat ik de hele dag in de auto gezeten had. Sleutel weer terug gebracht en mijn camper geinstalleerd op de lokale camping waar ik voor $7.30 een plek had met stroom, naast het zwembad. Ik had daarnaast ook nog eens de hele camping voor mezelf en de lokale bevolking had een hele stapel hout neergelegd die ik kon gebruiken om een kampvuur te bouwen. Volgens de man die een half uur lang hout aan het bijvullen was, was dit een normaal iets in de omgeving en als hij iedere avond een half uur hout zou bijvullen zou zijn achtertuin over 3 jaar houtvrij zijn!!! Het zal je hobby maar zijn. Ik heb maar meegeholpen door een kampvuur te bouwen achter de camper waardoor ik minder last had van muggen en wat meer licht.

Na een rustige nacht ben ik de volgende dag doorgereden naar Mount Isa, dit is de grootste stad in de wijde omtrek vanwege de mijnbouw. Dit was tevens de eerste plek waar ik weer telefoonontvangst had. Ik had Kim de hele week gebeld vanuit een telefooncel dus dit was een welkome afwisseling. Helaas was het nieuws iets minder, zodra ik mijn telefoon aanzette kreeg ik een sms binnen waarin stond dat Kim’s opa die ochtend was overleden. Ik heb Kim dus meteen gebeld en samen hebben we toen besloten dat, mocht het nodig zijn, Kim eventueel naar Nederland zou vliegen voor de crematie. De begrafenisondernemer zou eerst uitzoeken of het mogelijk was de crematie via een videolink te volgen zodat wij er toch “bij” zouden kunnen zijn. Ze zouden in ieder geval de crematie pas de week nadat ik terug was laten plaats vinden.

Ik heb me die avond maar getrakteerd op McDonalds en een flesje wijn omdat ik me er niet echt toe kon zetten om eten te gaan koken. Ik moest ook nog even pleisters halen want ik had me in Bedourie bezeerd, met mijn suffe kop had ik die ochtend de campingstoel op de teen van mijn rechtervoet laten vallen waardoor ik de hele dag met slippers heb moeten rijden omdat ik geen schoenen aan kon. Voordat iemand denkt dat ik zonder EHBO kit op stap was, die had ik wel maar daar zat een $25 borg op die je moest betalen als je hem open maakte en ik was echt niet van plan om $25 te gaan betalen voor 1 pleister.Die avond heb ik Kim nogmaals gesproken en heb ik ook mijn ouders en mijn broertje even op de hoogte gebracht. Was ook wel weer eens leuk om hen te spreken want dat was ook al meer dan 2 weken geleden. Daarnaast betekende telefoonontvangst ook mobiel internet dus heb ik mijn e-mail maar even gechecked. Bleek dus dat ik op maandag e-mails had gekregen van de immigratie agent die door Schaefer ingehuurd was om alles te regelen waarin ze vroeg om extra informatie maar ook dat ik nog een aantal formulieren in moest vullen. Het was ondertussen woensdagavond en ik zou eigenlijk de volgende woensdag beginnen maar het hele proces van overzetten duurt 1 tot 2 weken!! Dus meteen maar een e-mail terug geschreven en uitgelegd dat ik op vakantie was en niet zo makkelijk formulieren uit kon printen, invullen en terugfaxen.

De volgende ochtend heb ik besloten om mijn vakantie met een dag in te korten en op zondag terug te vliegen in plaats van maandag. Bij het lokale informatiecentrum hadden ze goedkoop internet zodat ik mijn vlucht kon omboeken en kon ik printen en faxen dus kon ik meteen de informatie terugsturen naar de immigratie agent. En maar hopen dat alles goed zou gaan en ik niet meer informatie door moest sturen want ik ging weer een gebied in zonder telefoonontvangst. Meteen maar doorgegeven dat als ze meer informatie nodig hadden dat ze met Kim contact op moesten nemen. Vanwege alle gedoe met vlucht omboeken, printen en faxen was het pas half elf toen ik uit Mount Isa vertrok. Ik had eigenlijk gepland om naar Karumba te rijden aan de noordkust van Australië maar dat ging ik niet halen. Uiteindelijk ben ik in Normanton geëindigd die dag, 75 km voor Karumba. Normanton is de basis voor de Gulflander, dit is een klein treintje wat tussen Normanton en Croydon rijdt. Dan zou je denken dat het een leuk plaatsje is maar dat viel vies tegen. Er was niets te doen en er liep heel vreemd volk rond. Ze hadden gelukkig een corner store waar ik wat boodschappen kon doen en een camping waar ik kon overnachten. Het was die dag 38 graden geweest en tegen de avond stond er geen zuchtje wind meer. Om 22.00 was het nog steeds 35 graden buiten. Toch maar geprobeerd om te gaan slapen. Rond een uur of 12 ben ik van het bed boven in de camper naar het bed beneden in de camper verhuisd omdat ik de geluiden rond de camper toch helemaal vertrouwde en omdat het te heet was om bovenin te slapen.

Na een slechte nacht ben ik de volgende ochtend om half acht vertrokken en doorgereden naar de Undara Lava Tubes. Daar was ik al eens eerder geweest, toen Kim en ik in 2007 op vakantie zijn geweest in Queensland, en dat was toen goed bevallen. Gelukkig was dat maar 430 km rijden dus rond 2 uur ‘s middags was ik daar al. Ondertussen ook de auto nog een keer “laten” wassen. Ze hebben in Queensland nogal last van bepaalde onkruidsoorten die ze proberen buiten te houden en dus vind je her en der gratis auto wasplaatsen waar je je auto doorheen rijdt en dan wordt je auto schoongemaakt. Afijn, Undara dus. De Undara lava tubes is een ondergronds stelsel van tunnels die 190.000 jaar geleden ontstaan zijn door een vulkanische uitbarsting waarbij de afgekoelde lava een tunnel vormde waarin de hete lava wegstroomde. Vulkaan stopte op een gegeven moment, hete lava stroomde weg en voila, lava tubes. Meteen ingeschreven voor een tour de volgende ochtend en toen een plekje gezocht op de camping in het gebied zonder stroom. Dat wist ik nog van de vorige keer dat dat het mooiste gedeelte van de camping was. Toevallig had ik dezelfde plek toegewezen gekregen als vorige keer. Na 5 minuten stond de camper op zijn plek en ben ik wat brandhout gaan verzamelen om een kampvuurtje te maken.

De rest van de middag heb ik me vermaakt met het lezen van boeken onder het genot van wat frisse biertjes terwijl de geinteresseerde kangoeroes voorbij hupten in de achtergrond. Rond een uur of 6 maar eens begonnen aan het eten en om een uur of 8 naar de bar toegelopen waar een kampvuur sessie zou beginnen over fotografie. De sessie was best interessant en werd gegeven door de manager van het “resort” die een foto hobbyist is. Het bleek dat hij ook mijn gids zou zijn voor de tour de volgende ochtend. Na nog een biertje en even met hem gepraat te hebben was het voor ons allebei tijd om te gaan slapen, om 8 uur zou de tour vertrekken.

Na een heerlijke nacht stond ik om half acht naast mijn bed, even ontbeten en toen de tour. Ik had die tour al een keer eerder gedaan dus ik wist wat me te wachten stond. Deze keer waren we echter maar met zijn vieren, de gids, ik en nog 1 stel dus veel meer tijd om dingen te zien. We hebben dus ook nog een extra lava tube gezien in plaats van de gebruikelijke twee die je ziet. Ook nog wat rock wallabies (kleine kangaroes) gezien en wat mooie foto’s genomen in de tubes zelf. Om een uur of half elf waren we weer terug bij de receptie en was het voor mij tijd om te vertrekken richting Cairns voor mijn laatste nacht.

De trip naar Cairns is best een aardige rit omdat je door de Atherton Tablelands heen komt. Dit ziet eruit als een Engels landschap, vooral met de mist en de laaghangende bewolking leek het ook precies op Engeland. Alleen hebben ze in die omgeving ook regenwouden dus dat past niet helemaal in het Engelse beeld. In die regenwouden zitten ook een aantal watervallen verstopt. Ik heb er een paar bezocht maar omdat het begon te regenen maar besloten om gewoon naar Cairns te rijden en de camping op te zoeken. Op mijn gemakje gekookt die avond en nog wat in gesprek geraakt met een Nederlands en een Duits stel in de kamp keuken en rond een uur of 10 lekker naar bed gegaan.

De volgende dag zou ik vliegen en zou ik de camper inleveren, een dag te vroeg dus. Mijn vlucht was pas om 19.00 maar het kantoor van Kea Campers sloot al om 13.00 dus nadat ik om 12.00 de camper had ingeleverd heb ik maar een taxi genomen naar het centrum en heb ik daar maar wat genoten van het uitzicht. Daar had ik om een uur of 3 wel genoeg van en toen ben ik maar naar het vliegveld gegaan. Nog een biertje, wat te eten en een paar uur lezen en toen kon ik naar huis. Kim heeft me van het vliegveld gehaald en thuis werd ik verwelkomd door 2 enthousiaste katten.

De volgende ochtend eerst maar eens uitgeslapen, Kim moest gewoon werken. Mijn visum was nog steeds niet overgezet en omdat de directeur van Schaefer nog in Europa zat hebben we die avond in overleg besloten dat het makkelijker zou zijn als ik pas op 3 december zou beginnen, mits het visum dan rond zou zijn, dus had ik ineens nog 3 dagen extra vrij.

Op dinsdagavond was de crematie van Kim’s opa. Helaas was de verbinding niet zo heel goed maar we hebben toch het grootste gedeelte mee kunnen maken. Gelukkig hadden ze ook nog een DVD gemaakt uit voorzorg, die heeft Rob diezelfde avond nog op internet gezet voor ons zodat we de volgende dag de herhaling hebben kunnen zien.

De rest van de week alle huishoudelijke taken gedaan, van stofzuigen tot de was en meteen maar even al mijn overhemden (40!!!) gestreken zodat ik in ieder geval keuze zou hebben zodra mijn visum rond was. Gelukkig kreeg ik op vrijdagmiddag het verlossende e-mailtje dat alles geregeld was en het electronische visum rond was, ze waren alleen nog aan het wachten op de officiele brief van de immigratiedienst maar ik kon in ieder geval aan de slag op maandag!!

Zo ben ik ondertussen net klaar met mijn derde week bij SSI Schaefer en het bevalt uitstekend. Er moet ontzettend veel gebeuren en omdat ik, samen met de lokale directeur, de enige twee zijn die logistieke systemen “verkopen” moeten we dus alles zelf doen en heb ik enorm veel te doen. Zo ben ik meteen met 2 lopende projecten bezig om de processen en IT in goede banen te begeleiden, voor 3 potentiele klanten bezig automatische oplossingen te verzinnen en ondertussen redelijk wat interne processen aan het stroomlijnen.

Kim heeft ook goed nieuws van haar werk. Zij was voorgedragen door haar collega’s voor een “Above and Beyond Award”. Deze award krijg je bij Autodesk als je door je collega’s gezien wordt als iemand die zich meer dan 100% inzet voor de baan. Iedereen heeft een hoge pet op van Kim bij Autodesk, vooral door de manier waarop ze vragen snel beantwoordt, pro-actief een oplossing probeert te bemiddelen als er een moeilijke zaak wordt voorgelegd en altijd beschikbaar is voor vragen en advies. Aan de award zit ook nog eens een geldprijs vast van $1.500 waarvan ik al heb gezegd dat ze die aan zichzelf moet spenderen omdat ze er hard genoeg voor gewerkt heeft. Gefeliciteerd lieverdje!!!!

In de tussentijd zijn we ook nog een weekendje naar de Hunter Valley geweest. Dit omdat we afgelopen september tijdens het wijnweekend van Keith Tulloch een helicoptervlucht van 10 minuten over de Hunter Valley hadden gewonnen/geruild en deze liep 16 december af. Helaas was onze standaard accommodatie al volgeboekt omdat Blondie en The Pretenders optraden dat weekend. Al vrij snel kwamen we er achter dat de meeste accommodatie vol zat en uiteindelijk zijn we bij Chateau Elan uitgekomen, een 5 sterren resort wat een last minute had voor een normaal bedrag, inclusief ontbijt.

De vrijdagavond ervoor hadden we eerst nog David’s, onze Schotse vriend, verjaardag wat gelukkig niet al te laat werd en op zaterdagochtend zijn we op ons gemakje in onze Kia naar de Hunter gereden. We hadden een compleet appartement voor onszelf, inclusief spa bad en uitzicht op de golfbaan. Niet verkeerd en zo hebben we lekker genoten van de zonsondergang met een kaasplankje en een flesje wijn. Ook nog even het spa bad geprobeerd en daarna alsnog vrij laat naar bed. De volgende ochtend eerst ontbijt en daarna door naar het informatiecentrum, David zou namelijk ook naar de Hunter komen om bij Keith Tulloch op bezoek te gaan. Hij is al 3 jaar lid en nog nooit in de Hunter geweest. Na de helicoptervlucht zouden we daar naar toe gaan, David zou eerst foto’s nemen van ons met de helicopter. Toen we daar eenmaal waren vonden we het een beetje zielig om David alleen achter te laten en hebben we voor hem geregeld dat hij ook mee mocht voor de rondvlucht.

De helicoptervlucht was fantastisch, het was voor ons de eerste keer in een heli en het is een beetje apart dat je verticaal opstijgt!! De piloot vertelt een heel verhaal over van allerlei gebouwen en plekken die je ziet vanuit de lucht maar ik kan me er niets meer van herinneren. De 10 minuten waren dan ook zo voorbij en nadat we nog even over de winery van Keith Tulloch heen waren gevlogen stonden we dus al vrij snel weer op de grond. 10 minuten is dus echt heel kort.

De volgende stop was de winery van Keith waar we vriendelijk werden verwelkomd door Jess en Amanda, Keith’s dochter en zijn echtgenote die beiden ook in het bedrijf werken. Keith was aan het werk in de nieuwe winery aan de overkant van de weg en was telefonisch niet helemaal bereikbaar, pas na 3 keer proberen nam hij op. 3 minuten later stond ook Keith in zijn werkkleding op de veranda waar hij uitgebreid verslag heeft gedaan van zijn nieuwe winery en wat de plannen allemaal zijn. We hebben zelfs nog een rondleiding gekregen in de nieuwe winery die officieel nog niet open is. De plannen zijn vrij fors, ze willen een micro winery opzetten om kleine batches wijn te maken. Daarnaast is het plan om een cafe en een ledenlounge te bouwen en gaat de huidige (huur-) winery aan de overkant van de weg dicht. In mei moet alles klaar zijn dus wij zijn benieuwd naar het eindresultaat. Wat ze tot nu toe gebouwd hebben ziet er indrukwekkend uit, vooral als je je bedenkt dat het met de rest van de wineries in de Hunter niet zo goed gaat. Zij zijn 1 van de enige wineries die investeren in nieuwe productie capaciteit. Afijn, het was ondertussen al bijna 5 uur ‘s middags, zodra Keith begint te praten houd hij bijna niet meer op, en wij moesten toch weer eens richting Sydney vertrekken dus na nog een laatste blik op de winery zijn wij vertrokken. David wist een kortere weg terug naar de snelweg en na 3 keer verkeerd gereden te zijn reden we uiteindelijk de snelweg op. Nog een korte tussenstop bij McDonalds en toen stonden we om 19.30 weer in ons appartement.

Ondertussen zijn we alweer een paar weken verder. Kerst is net achter de rug, eerste kerstdag hebben we gevierd samen met David en Aly (een vriendin van David) met een uitgebreid diner. David had genoeg eten gekookt voor een heel weeshuis. Van Schaefer had ik een hele ham gekregen die David klaargemaakt heeft, 2 kippen, 3 verschillende soorten aardappelgerechten, 2 soorten groente, enorm veel gravy (Jus) en nog een voorgerecht en nagerecht!!! Daarnaast had ik nog een hele schaal vol huzarensalade gemaakt die niet aangeraakt is vanwege de enorme hoeveelheid eten die David klaargemaakt had. Het belangrijkste was dat het gezellig was en dat het weer mee zat. 1e kerstdag was het hier strakblauw en 30 graden, zoals kerst behoort te zijn in Sydney.

Tweede kerstdag stond in het teken van uitslapen, schoonmaken en Marc en Alex ophalen van het vliegveld. Zij zijn gisteren geland in Sydney. We hebben dus nu 2 logees die blijven tot 1 januari waarna ze doorvliegen naar Tasmanië voor een week of 2. Ze komen halverwege januari terug om nog een weekendje hier te blijven waarna ze weer naar Nederland vliegen.

Mochten we jullie allemaal niet meer spreken voor die tijd, alvast een gelukkig nieuwjaar en veel plezier met de vrije dagen tussen kerst en nieuwjaar!!

Tags: 4WD, Adelaide, Barossa Valley, Birdsville, Clare Valley, Hunter Valley, Kea

Posted in 2010
No Comments Yet Posted by Bas