okt
17
De bruiloft
Het laatste gedeelte van onze reis en de hoofdreden waarom we naar Europa waren afgereisd.
Nadat Marleen ons de weg naar het kasteel had uitgelegd, stonden we binnen 3 minuten op de binnenplaats alwaar we recht voor de deur konden parkeren. Dat was maar goed ook want het was ongeveer 38 graden celsius. Al vrij snel kregen we Marc in de smiezen die op zijn gemakje, samen met Stefan, op het terras zat te genieten van een biertje. Na een hartelijke verwelkoming zijn we eerst maar even in gaan checken, spullen naar de kamer gebracht om daarna Stefan te vergezellen op het terras. Marc moest zich om gaan kleden omdat het nog maar een uurtje voor de plechtigheid was. Biertje besteld en nog voordat dat gebracht werd kwamen ook Marleen en Wouter aanrijden. Terwijl wij aan het genieten waren van een welverdiend biertje hebben zij balonnen opgeblazen en de cadeaus klaar gezet voor na de plechtigheid.
Nadat we ons biertje op hadden hebben wij ons ook omgekleed en werd het tijd om naar het stadhuis te rijden om het bruidspaar te verwelkomen. Daar aangekomen druppelden langzaamaan de rest van de gasten binnen, of eigenlijk buiten want we konden het stadhuis nog niet in. Eerst nog even wachten op de bruid, die gelukkig redelijk op tijd arriveerde. Het duurde daarna nog een tijdje voordat de burgemeester arriveerde met de sleutel. Nadat alle formaliteiten afgerond waren, de getuigen moesten hun paspoort nog laten copieren e.d., konden we dan eindelijk het zaaltje in waar airconditioning was. Dat was maar goed ook want het was zo warm dat sommigen de eerste zweetvlekken al in hun kleding hadden zitten.
De ceremonie zelf was prachtig, toch vreemd om je vrienden in een pak en een trouwjurk te zien als je ze normaal alleen maar in vrijetijdskleding ziet. De eerste keer dat we Alex zagen was in Australië en toen hadden zij en Marc hun zomerkleding aan. Afijn, de ceremonie hadden ze zelf helemaal samengesteld met hun eigen muziek en anekdotes. Gelukkig hadden ze Nederlandse, Duitse en Engelse versies want er waren nogal wat nationaliteiten aanwezig. Vrienden en familie uit Engeland, Duitsland, Nederland en natuurlijk wij uit Australië. Na de nodige grapjes van de Duitse burgemeester, ondanks zijn overduidelijke Duitse afkomst was de man eigenlijk best grappig, was het dan toch tijd om het jawoord uit te spreken. En zo was het dan ineens voorbij, tijdens het tekenen van de officiele documenten werd nog wat muziek gespeeld en toen was het tijd om voor ons de zaal weer te verlaten.
Buiten aangekomen kregen we van Marleen een bellenblaas in onze hand geduwd en toen het bruidspaar naar buiten kwam werden ze dan ook verwelkomd met een haag van bellen. Gelukkig mochten we toen weer terug naar onze geairconditionde auto om naar het kasteel terug te rijden. Met wat extra gasten achter in de auto, die met de trein waren gekomen, stonden we vrij snel weer boven op de berg alwaar we onder het genot van een lekker drankje konden genieten van het feest. Het kasteel had per ongeluk een dubbele boeking geaccepteerd voor het weekend waardoor Marc en Alex niet het balkon hadden gekregen met uitzicht over de hele vallei maar het binnenplein onder een grote boom. Dat was maar goed ook want het was niet te harden op het balkon omdat dat midden in de brandende zon lag. Zelfs op het binnenplein was het heet, getuige de vriendin van Filip die onderuit ging vanwege de hitte. Nadat ze de nodige glazen (suiker-)water binnen had gekregen en bijna een uur plat had gelegen krabbelde ze gelukkig weer op en konden ze haar naar hun kamer verplaatsen om bij te komen. Alex’ moeder had een speech voorbereid en na de nodige anekdotes over Alex en Marc konden we weer genieten van een hapje en een drankje. Tussendoor moesten we ook nog wat dingetjes doen, zo hadden Marleen en Wouter een portret van Herman Brood geregeld, genaamd: “als ik jou niet had”, wat we in moesten “kleuren”. Iedereen kreeg een blokje wat ze met verf moesten vullen. Kim en ik hadden gelukkig een heel makkelijk stukje zodat we vrij snel klaar waren. Het eindresultaat was indrukwekkend en leek heel erg op het origineel.
Voordat het diner begon hadden we eerst nog even tijd om bij te komen. Ik ben maar in de douche gaan zitten met de temperatuur op koud terwijl Kim uitgeteld op bed heeft gelegen. Na een uurtje werden we weer verwacht in de dinerzaal. Gelukkig hadden ze met de tafel arrangementen rekening gehouden met de “jeugd” en zaten we met alle vrienden aan 1 tafel terwijl ook de familie bij elkaar zat. Het werd een ouderwets gezellige avond zoals we wel vaker met Marc’s vrienden hebben gehad met flink veel water, uitzonderlijk weinig alcohol vanwege de hitte, anekdotes en lol. Na een geweldig diner met goed eten en goede wijn was het nog tijd voor de speeches. Marc’s vader en Rutger, Marc’s getuige, hadden beiden een speech voorbereid in het Engels met de nodige humor er in en nadat ook Marc nog een speech gehouden had waarin iedereen bedankt werd, was het tijd voor de bruidsdans op het binnenplein. Helaas hebben wij niet lang van de rest van het feest kunnen genieten omdat wij doodop waren. Wij zijn dan ook vrij snel ons bed ingedoken voor een welverdiende nachtrust.
De volgende ochtend hadden we met zijn allen nog ontbijt met het kersverse bruidspaar, wij waren nog net op tijd voor het laatste gedeelte, zoals altijd. Dus na nog even bijgekletst te hebben met iedereen vertrokken de meesten weer richting huis. Wij zijn samen met nog een paar anderen nog even gebleven om met Marc en Alex bij te praten in alle rust. Nadat we nog een aangename verassing kregen bij het uitchecken, Marc en Alex hadden onze hotelkamer betaald, werd het ook voor ons tijd om te vertrekken.
Bij deze nogmaals heel hartelijk bedankt dat jullie deze dag met ons hebben willen delen. Het was de lange reis meer dan waard!! Dat jullie maar een lang en gelukkig leven samen mogen delen.
De terugreis verliep ook voorspoedig, zonder files en opstoppingen stonden we rond een uur of 6 weer in Almelo. ‘s Avonds nog even gebarbequed met de ouders van Kim waarna we zelfs de finale Nederland-Spanje hebben gekeken met het voor iedereen welbekende resultaat. De volgende dag hadden we alleen nog gepland staan om de nacht door te brengen in Citizen M op Schiphol en om met Kim’s broertje, Rob, uit eten te gaan in Amsterdam. In Almelo brak op maandag nog een enorme storm door, een aantal bomen en takken in de straat bij Kim’s ouders sneuvelden onder het geweld. Gelukkig was dit enigszins voorbij toen wij moesten vertrekken richting Schiphol. Dus na een woelige dag bij Kim’s ouders zijn we op ons gemakje naar Schiphol gereden waar we ingechecked hebben en de auto teruggebracht. Wederom bijna 2.000 km gereden in een paar weekjes tijd, we moeten toch eens leren om het eens rustig aan te doen als we op familie- en vriendenbezoek gaan.
Rob kwam ons ophalen bij het hotel en samen zijn we Amsterdam ingegaan om wat te gaan eten. In de buurt van Sandra’s oude appartement zat een eettentje wat hij goed kende en daar zijn we dan ook gaan zitten. Helaas kon Sandra er niet bij zijn want die was de zondag ervoor vertrokken naar Spanje om een vriendin van haar te gaan bezoeken. Het eten was goed, het gezelschap was zeker goed en voordat we het wisten was het alweer tijd om afscheid te nemen van elkaar. Nadat Rob ons netjes terug had gebracht bij ons hotel en wij nog even een wijntje genomen hadden zijn we naar bed gegaan.
De terugreis is voorspoedig verlopen en zo stonden we op woensdagochtend weer in Sydney waar het gelukkig iets koeler was dan in Nederland. Iedereen hartelijk bedankt voor de tijd die we met jullie hebben doorgebracht. Wij hebben het ontzettend naar onze zin gehad, we hopen jullie ook. Tot de volgende keer!!
Amsterdam Time
Sydney Time