mei
23
Het laatste nieuws
En wederom zijn jullie weer lange tijd verstoken geweest van een update vanuit Sydney. We hebben het (wederom) vrij druk gehad, mede vanwege het fantastische weer wat we gehad hebben. Dat fantastische weer heeft ons sinds vorig weekend een beetje in de steek gelaten, het heeft al bijna de hele week geregend in Sydney. Ik zit nu op 1 van onze rode Ikea stoeltjes naar buiten te kijken terwijl ik dit aan het typen ben en het uitzicht is wat druilerig. Veel bewolking en af en toe een bui, gelukkig laat de zon zich nog af en toe zien.
Dus waar zijn wij zoal druk mee geweest de laatste tijd. Onze vorige update dateerde van 22 april, net voordat we weer eens een weekendje naar de Hunter Valley zijn geweest. We hadden nog wat kortingsbonnen over van Holiday Inn die we konden gebruiken om in het Crowne Plaza te verblijven in de Hunter. Die reservering ging niet geheel zonder slag of stoot. Onze kortingsbonnen geven ons de mogelijkheid om 2 nachten te verblijven voor de prijs van 1 nacht op basis van het meest flexibele tarief en zijn altijd geldig. Ook hier in Australië gaan de prijzen omhoog als het een lang weekend betreft en het was Anzac Day lang weekend dus de prijzen waren iets hoger. Op de website stond een prijs vermeld van $330 per nacht als meest flexibele tarief, toen Kim het wilde boeken was het ineens $510 per nacht. Dus Kim heeft een klacht ingediend bij Holiday Inn zelf en binnen een dag hadden we een kamer voor $330 voor 2 nachten. Zo maar even $180 bespaard!!
We zouden met mijn auto gaan om ook nog wat off road tracks te kunnen doen in de omgeving, het was maar goed dat we met mijn auto waren gegaan want we hebben nogal wat regen gehad dat weekend en Kim’s auto is nog steeds niet helemaal waterdicht. Op zaterdagochtend (11 uur) op ons gemakje vertrokken, eerst natuurlijk nog in de file gestaan om Sydney uit te komen, waarna we rond 2 uur ‘s middags bij het hotel stonden om in te checken. Daarna eerst nog even gelunched en door naar onze favoriete wijnmaker, Keith Tulloch.
Daar werden we hartelijk ontvangen door Keith zelf en zijn dochter Jessie. Lekker op 1 van de banken op de veranda, ingenesteld onder een deken, werden we weer verwend met goede wijn en goede gesprekken. Het laatste nieuws over hun nieuwbouwplannen besproken en gewoon even genieten van de rust. Na een paar uur zijn we weer terug gegaan richting ons hotel, uiteraard met een flesje Keith Tulloch wijn voor ‘s avonds en de tip te gaan eten bij Star Anise, een Aziatisch restaurant in ons hotel, en om de concierge van het hotel te vragen naar 4WD tracks in de omgeving. De concierge bleek dus Alisdair, hun zoon te zijn die bij het Crowne Plaza werkt in zijn leap year. Een leap year in Australië is een jaar er tussenuit om te gaan bedenken wat je wil gaan studeren.
In plaats van uit te gaan eten die avond hebben we lekker met zijn tweetjes in de hotel bar gezeten en ons aan de hapjes te goed gedaan met een lekker wijntje erbij. Daar werden we ineens ook nog benaderd door een vertegenwoordiger van Tyrrell’s die door het hotel uitgenodig was om wijnproeverijen te doen in de bar, met de vraag of we zin hadden om wat van hun wijn te proeven. Hij was eigenlijk klaar met werken maar had nog wat wijn over. Dus in plaats van wijn te kopen in de bar kregen we ineens 3 glazen gratis wijn voor onze neus gezet. Goed onthouden voor de volgende dag, Tyrrell’s bezoeken! Na een paar uur terug naar onze kamer voor onze eigen wijn en toen lekker op tijd naar bed.
Voordat mensen weer gaan zeggen dat we teveel wijn drinken, je krijgt minimale hoeveelheden in je glas bij wijnproeverijen en in hotelbars dus we hadden niet zo heel veel wijn op voordat we aan onze eigen fles begonnen.
Na een fatsoenlijke nachtrust hebben we de volgende ochtend eerst maar een reservering gemaakt bij Star Anise en de 4WD tracks gevraagd aan Alisdair die inderdaad die ochtend als concierge aan het werk was. Daarna de weg overgestoken om te gaan ontbijten bij het informatiecentrum, daar zit een klein cafeetje bij in wat prima ontbijt en koffie serveert. Dus na een stevig ontbijt zijn we weer in de auto gestapt om de Hunter te gaan verkennen. Na een bezoekje aan wat galleries zijn we naar Tyrrell’s gereden om aan de toer van de winery deel te nemen. Dat was vrij interessant en zo leer je nog eens wat. Tyrrell’s is 1 van de oudste wineries in de Hunter Valley en ook 1 van de grootste. Na nog wat wijn gekocht te hebben zijn we doorgereden naar de Blue Tongue brouwerij om de hoek bij Keith Tulloch voor wat lunch en een biertje. Daar kregen we een stempelkaart om te sparen voor een Two Up spelletje. Dat is een Australische traditie die dateert van de eerste wereldoorlog. Het is een simpel spelletje, een soort van kop en munt maar dan met 2 munten in plaats van 1, wat alleen maar in het openbaar gespeeld mag worden op Anzac Day. Voor 4 stempels kreeg je zo’n spelletje. Nu hadden we na 2 biertjes genoeg maar we hadden nog een dag om terug te komen. Nog even bij Keith Tulloch langs geweest waar Amanda en Jessie aan het werk waren. Ook daar weer even mee bijgekletst en wat wijn gedronken. Helaas waren zij gesloten op maandag dus we hebben onze wijn ook maar meteen gekocht.
Na een bezoekje aan de smelly cheese shop voor een kaasplankje zijn we op weg gegaan naar een aantal uitzichtpunten. Hier kan je met een normale 2WD auto ook komen maar het is makkelijker met een 4WD. Met de kaart in de hand stonden we zo een half uurtje later boven op een heuvel met een mooi uitzicht over Cessnock, dus aan de andere kant van de Hunter Valley. Genietend van ons kaasplankje hebben we de zon onder zien gaan (achter de wolken…) en het onweer zien naderen (ik dan want Kim heeft alle 50 bliksemflitsen gemist…).
Nadat het helemaal donker was zijn we op ons gemakje terug gereden naar ons hotel om te gaan eten bij Star Anise. Dat is een redelijk restaurant, het eten was prima alleen hun wijnlijst was waardeloos wat een beetje apart is voor een restaurant midden in een wijngebied. Terug op onze kamer hebben we ons lekker genesteld op ons bed met een flesje wijn en hebben we nog een film gekeken. Na wederom een fatsoenlijke nachtrust moesten we uitchecken waarna we weer lekker ontbeten hebben bij het informatiecentrum.
Die dag hebben we niet zo heel lang meer in de Hunter doorgebracht. Na nog een kaasplankje te hebben gekocht en nog een paar laatste biertjes bij de Blue Tongue brouwerij om ons Two Up spelletje bij elkaar te sparen zijn we in de auto gestapt en zijn we via de Watagans, zie dit verhaal, terug naar Sydney gereden. In de Watagans hebben we eerst bij 1 van de uitzichtpunten ons kaasplankje genuttigd in het zonnetje. Het weer was gelukkig een beetje beter geworden en daar hebben dan ook volop van genoten. Deze keer alleen maar de gravelroads genomen in plaats van de “hardcore” tracks omdat we maar in ons eentje waren. Via nog een heel oud kerkje (18e eeuws) terug naar de snelweg en weer naar huis waar we hartelijk ontvangen werden door onze twee katjes.
Verder hebben we de afgelopen weken nog wat afspraken gehad met wat vrienden. Het weekend na de Hunter zijn we uit eten geweest met mijn voormalige baas Mark, die hadden we ook al meer dan een half jaar niet meer gezien. Dat was erg gezellig, zo gezellig dat we pas om 5 uur ‘s ochtends thuis waren… De rest van dat weekend hebben we dus niet zo heel veel meer gedaan. Ons plan om de volgende ochtend naar de Farmers Market te gaan viel dus ook een beetje in het water.
Diezelfde week was het tijd om mijn rijbewijs te vernieuwen. Als buitenlander krijg je tegenwoordig een rijbewijs wat maar een jaar geldig is en dat van mij verliep op 7 mei. Nu moest het sowieso vernieuwd worden want het was het einde van mijn P-periode! Het laatste jaar heb ik rondgereden met een rode P1 op mijn motorfiets. Dit omdat ik een Provisional (voorlopig) rijbewijs had. We hebben dat systeem al een keer uitgelegd waarin wij eerst een L (Learners) hadden dat na een jaar overgaat in een P en een jaar later overgaat in een volledig rijbewijs. Op 7 mei kreeg ik dus een volledig rijbewijs wat betekent dat ik geen beperkingen meer heb in motorinhoud, PK en snelheid. Met een P1 mag je niet harder dan 90 km/uur, ben je verplicht om een motorfiets te rijden met een inhoud kleiner dan 660CC en met een maximale KW/gewicht verhouding van 150 KM/ton. Dat is nu allemaal voorbij en ik heb nu mijn volledige rijbewijs. Iedereen vraagt me nu of ik dan ook een grotere en snellere motorfiets ga kopen, wat schijnbaar hier normaal is. Die intentie heb ik absoluut niet, Sparky bevalt prima en is snel genoeg voor mij. Ook Kim heeft ondertussen haar volledige scooter rijbewijs en heeft dus ook geen beperking meer behalve de CC beperking die bij haar rijbewijs hoort. Nu is dat ook allemaal niet zonder slag of stoot gegaan want hier hebben ze vorig jaar juni de regelgeving (wederom) verandert waardoor motorrijders nu 1 jaar op een L moeten rijden, 1 jaar op een P1 (rood) en 2 jaar op een P2 (groen) waarna ze pas hun volledige rijbewijs krijgen. Wij hadden ons P-rijbewijs in mei gehaald en voor ons gold de nieuwe regelgeving niet alleen niet iedereen was daarvan op de hoogte. Bij de RTA (Australische variant van het CBR) waar ik mijn rijbewijs ging vernieuwen wisten ze het meteen, bij het kantoor waar Kim stond duurde het allemaal wat langer en moest er eerst weer een supervisor bijgehaald worden. Uiteindelijk is alles goed gekomen en hebben we nu beiden ons volledige motorrijbewijs.
Er is trouwens ook nog wat nieuws op het gadgetfront, zowel Kim als ik hebben een nieuwe telefoon gekocht omdat onze oude toestellen enige gebreken begonnen te vertonen, verlies van ontvangst, Simkaart werd niet herkend, etc. Na een week googlen en vergelijken zijn we toch weer uitgekomen op Nokia als ons favoriete merk en heeft Kim een Nokia E66 gekocht en ik een Nokia 5800. Die van Kim is een echte business phone, die van mij is meer een fun telefoon. Nokia levert tegenwoordig standaard navigatie op een aantal telefoons, waaronder die van ons, en daar maken we nu dan ook gretig gebruik van. Het werkt als een trein, sorry auto… Verder hebben ze beiden draadloos internet en voldoende geheugen voor muziek, foto’s en video’s.
Afgelopen weekend waren we uitgenodigd om vrienden te gaan bezoeken in Medowie, dat is een dorpje iets ten noorden van Newcastle, op zo’n 2 en een half uur rijden vanuit Sydney, om samen met hen en nog 2 andere stellen te gaan 4WD’en in de omgeving. We hadden elkaar allemaal al een keer eerder ontmoet tijdens ons weekend naar Stockton Beach en de Watagans en het klikte tussen ons allemaal. Op vrijdagmiddag hebben we onze spullen ingepakt en zijn we in de auto gestapt. Na een korte onderbreking voor dinner bij McDonalds, stonden we om 9 uur bij Nick en Karena op de stoep, lang leve de Nokia GPS!! Kevin en Keiren waren er ook al.
Na ons bier in de koelkast te hebben gedeponeerd werden we al snel een stoel toebedeelt rond het kampvuur. Zij hebben een half olievat in de achtertuin staan wat ze gebruiken als vuurkorf. Biertje erbij en al snel werd het een gezellige avond. Rond half twaalf vielen bij de meesten de ogen zowat dicht en werd het tijd om naar bed te gaan. Kevin en Keiren sliepen in hun vouwwagen die ze acher in de tuin hadden opgezet, wij hadden de woonkamer voor onszelf waar een slaapbank stond. Die was niet al te comfortabel dus om 4 uur ‘s ochtends heeft Kim haar matje en slaapzak maar geinstalleerd en is daar op gaan liggen. Na nog een paar uurtjes slaap werden we om 6 uur ‘s ochtends gewekt door de vrolijke stemmen van Brock en Harrie, de kinderen van Nick en Karena, en Nick die de afwas aan het doen was van de avond ervoor. Na nog een paar keer omdraaien heb ik het nog volgehouden tot half acht en toen ben ik er ook maar uitgegaan, Kim lag nog lekker te slapen dus die heb ik maar laten liggen. Een kop koffie en een douche later begon Nick aan het ontbijt, gebakken eieren met bacon op de BBQ, waar die dingen al niet goed voor zijn. Net nadat we ons ontbijt op hadden stond Kim ook op en kreeg ze ook nog een gebakken ei met bacon, en een kop koffie. Snel douchen en toen de auto’s opwarmen voor onze 4WD trip. Keiren had ondertussen voor iedereen lunch gemaakt, ik heb de afwas nog even gedaan en toen zijn we vertrokken.
Nick en Karena wonen op een steenworp afstand van Medowie National Park, handig. Na eerst nog een rondleiding te hebben gekregen door het dorp, dit huis kost maar $350.000, dat huis kost $600.000, daar ligt de golfbaan, reden we al vrij snel het dorp uit. Nog even gestopt om mijn band op te pompen, mijn linker achterband loopt langzaam leeg sinds ons weekend in de Watagans, door naar het National Park. Nu ligt Medowie bij een soort van moeras dus hebben ze veel water en dus ook veel modder. Het weekend was dus van te voren al aangekondigd als de Medowie Mudrun. Heel toepasselijk heeft Kevin’s auto als nummerbord “MUDSUB” oftewel modder onderzeëer. Dit werd ook al vrij snel duidelijk want na 100 meter zat Kevin al vast in de modder. Hij was vergeten om zijn 4WD in te schakelen… Slim.
Afijn, Nick reed ervoor dus er werd een snatch strap tevoorschijn gehaald, aan de auto gekoppeld en binnen een paar minuten stond de mudsub weer op vaste grond. 500 meter verder zakte Nick tot aan zijn assen in de modder, dat beloofde een leuke dag te worden… We hadden aan het begin van het pad een wandelaar ingehaald die ons iedere keer weer inhaalde als 1 van ons vast zat in de modder. Mudsub aangekoppeld en Nick’s auto losgetrokken waarna we weer verder konden.
De rest van de dag heeft niemand meer vastgezeten al heeft het een aantal keren niet veel gescheeld. We hebben al met al een uur of 4 rondgecrossed in het National Park, ondertussen ook nog in een oude groeve wat dingen uitgeprobeerd. Wat rotsbeklimmingen, de mudsub heeft nog geprobeerd een echte onderzeëer te worden door bijna te verdrinken in het water in de groeve. Onze auto kan niet door diep water heen omdat wij geen snorkel hebben, de andere twee hebben dat wel zodat ze hun luchtinlaat bij het dak hebben zitten, die van ons zit ter hoogte van de koplampen. Daarnaast hebben zowel Nick als ik een benzine auto terwijl Kevin een diesel heeft. Zodra er bij ons wat water in de verdelerkap komt begint de motor te stotteren, daar heeft Kevin geen last van.
Zelfs de dames hebben nog even geoefend in een kleinere groeve. Kim vind altijd dat ik veel te voorzichtig ben, zij is inderdaad wat voortvarender en reed dan ook bijna over mij heen omdat ik voor de auto, op een heuvel, aanwijzingen aan het geven was. Ja, dat was mijn eigen schuld schatje. Rond een uur of 3 had iedereen genoeg van het geschud en gestuiter en zijn we weer terug naar Medowie gereden. De dames hebben nog even boodschappen gedaan voor de BBQ en zo was het al vrij snel 5 uur. Helaas begon het te regenen en werden we gedwongen om onder de overkapping te blijven zitten. Dat mocht de pret niet drukken. Met wat hamburgers, steaks, worstjes en salade werd onze honger al vrij snel gestild. Nick vond het nodig om zijn BBQ in de fik te steken, die wilde niet meer uit. Zelfs toen hij het gas uitgedraaid had bleef het branden en heeft Kevin er zoveel water opgegooid dat de BBQ uiteindelijk overleden is, dat beloofde nog wat voor het ontbijt…
Die avond hebben we vrij veel beweging gehad met zijn allen. Er was weer een kampvuur gemaakt maar het regende van tijd tot tijd. Droog – stoelen mee en nestelen rond het kampvuur. Regen – stoelen mee en rennen naar de overkapping. Droog – …. Gelukkig werd het uiteindelijk droog en hebben we nog een paar uur rond het kampvuur kunnen zitten met wat biertjes en goede discussies. Die avond hield iedereen het al rond een uur of 10 voor gezien.
Na een fatsoenlijke nachtrust, Kim was meteen op haar matrasje gaan liggen dus we hadden beiden een bed voor ons alleen, hebben we uitgeslapen tot 8 uur ‘s ochtends. Na wederom een fatsoenlijk ontbijt, Kevin had zijn BBQ uit de vouwwagen opgesteld voor de eieren en de bacon, en een aantal koppen koffie werd de planning gemaakt. De dames hadden het plan opgepakt om naar de Hunter Valley te gaan met Brock, de jongste zoon. De heren zouden weer terug gaan naar het bos voor wat 4WD actie en zouden Harrie, de oudste zoon meenemen. We kregen er nog een vierde auto bij, Paul met een Mitsubishi Challenger. Dezelfde Paul die ook mee was op het weekend naar de Watagans maar deze keer met een nieuwe auto. Keiren was wederom zo vriendelijk geweest om lunch voor ons te maken.
We hebben wat andere tracks geprobeerd deze keer, iets moeilijker dan de dag ervoor maar niets waar we ons allemaal niet veilig bij voelden. We hebben ons dan ook prima vermaakt met modderpoelen, rotsbeklimmingen en nog wat meer oefeningen in de groeve. En toen kwamen we dus uit bij een pad waar een enorm gat in zat. Nu was het zo dat bij de wat moeilijkere stukken er ook een omleiding lag als je het te moeilijk vond, dit word het Chickentrail genoemd, zeg maar het watjespad. Wij kozen allemaal het watjespad behalve Kevin. Hij dacht dat hij er wel overheen kon door met zijn wielen op de zijkanten te blijven rijden, zijn auto heeft banden die breed zijn vergeleken met die van mij. Ik heb banden van 27,5 cm, hij heeft banden van 31,5 cm. Zo gezegd zo gedaan, wij zouden aan de zijkant toekijken. Het ging uitstekend tot hij aan de rechterkant weg gleed en het gat inzakte. Na wat heen en weer gesteek gleed hij nog verder weg en ramde met de rechter achterkant van zijn auto de zijkant van het gat waardoor hij nu een kapot achterlicht, een kapotte bumper en een deuk. En hij zat dus vast. Hij heeft het gered tot bijna uit het gat maar kon toen geen grip meer krijgen met zijn banden. Nick’s auto er maar weer voor gezet en rustig aan losgetrokken. Wij namen het watjespad wel…
Na een uur of 6 rondgereden te hebben zijn we toch maar weer richting Medowie gegaan want Kevin en Keiren en wij moesten ook nog terug naar Sydney. De dames waren al thuis en hadden de vouwwagen al ingepakt omdat het weer ging regenen en de spullen klaar gezet. Alles ingeladen, even de koplampen schoongemaakt en toen was het tijd om te vertrekken. Kim had nog een doosje wijn meegenomen en een kaasplankje, de andere 2 hadden zelf ook nog wat kaas en wijn gekocht. Afscheid genomen van iedereen met de belofte om dit vaker te doen in de toekomst en toen weer op weg naar huis. Onderweg toch nog maar even gestopt bij McDonalds omdat het al half 7 ‘s avonds was en we niets in huis hadden en om 8 uur waren we weer thuis.
Kim heeft inmiddels nog wat meer sollicitatiegesprekken lopen, we houden jullie op de hoogte hoe dat afloopt. Dit weekend was redelijk rustig. Gisterenavond zijn we David, onze Schotse vriend, en wat andere vrienden uit eten geweest bij een Thais restaurant in Concord en dat was zeer gezellig. Vandaag hebben we het lekker rustig aan gedaan, zometeen begint Masterchef en daarna Bones en Castle, ik moet me nog even kwijten aan mijn “huishoudelijke” taak vanhet strijken en dan is ons weekend weer voorbij. Binnenkort meer nieuws!
Amsterdam Time
Sydney Time