Afgelopen weekend was het weer zover, Tuff Truck 2010. Voor diegenen die het zich niet meer kunnen herinneren, ik ben vorig jaar naar Tuff Truck geweest met wat vrienden, zie dit verhaal: Tuff Truck 2009.

Dat betekende dus dat Kim een weekendje voor zichzelf had en dat ik een weekendje weg ging met de mannen om naar omgebouwde 4WD’s te gaan kijken die rotsen beklommen en modderpoelen bedwongen. Nu is het de laatste tijd weer vrij druk geweest op het werk en kon ik wel een rustweekendje gebruiken en gelukkig vind Kim het niet erg als ik 1x per jaar eens een weekendje voor mezelf heb.

Dus ik op vrijdagochtend op mijn gemakje eerst ontbeten met Kim en daarna de auto ingeladen met alle spullen die ik nodig had, tent, slaapzak, matje, campingspullen en dan nog even langs de supermarkt en de drankenhandel voor bier en eten voor het weekend. Het ligt ongeveer een twee en een half uur rijden ten noord-westen van Sydney en ik was rond een uur of half elf vertrokken dus ik dacht er op tijd te zijn. Fout dus…

Eerste obstakel, een bus vol Japanners die een boom en een electriciteitskabel hadden geraakt op de Pacific Highway, vertraging ± 1 uur. Daarna de snelweg opgedraaid en toen ging het vrij vlot. Na een kilometer of 40 er weer vanaf voor het stuk over de secundaire weg dwars door een National Park.

Tweede obstakel, een sleepwagen dwars op de weg ter afsluiting van 1 of ander ongeluk, vertraging ± 30 minuten vanwege de 17 km omleiding over een zand/gravelweg met een gele Hyundai Getz voor me die niet harder wilde/kon (gravel) dan 40 km/uur.

Derde obstakel kwam toen ik nog 20 km van mijn bestemming was in de vorm van een wegafsluiting vanwege wegwerkzaamheden. Ik was daar om 13.40 en de weg ging om 14.30 pas weer open. Ik kon wachten of de enige omweg nemen die er was, naar het noorden toe en via de Hunter Valley (dat wijngebied waar we af en toe naar toe gaan) naar mijn bestemming. Dan de omweg maar die 40 minuten extra zou duren.

Uiteindelijk was ik dus rond drie uur op mijn bestemming, een uurtje of 2 later dan gedacht. Gelukkig had ik onze pop up tent meegenomen dus binnen no time was mijn slaapplaats opgebouwd. Tijd voor een biertje en even bijkletsen met de rest van de mannen die er waren. Er waren er 3 voor mij gearriveerd, Rod (lijkt op ZZ-top figuur) die een enorme camper heeft en Ron en Ray die samen vanuit noord Sydney waren komen rijden. Daarna was het wachten op Harry, die samen met zijn zoon Nathan arriveerde in een grote, witte Landcruiser en Matthew die samen met Greg vanuit hun werk waren komen rijden. Rond een uur of 5 waren we allemaal compleet en konden we nog snel even kijken naar de Show & Shine waarna er nog snel even wat gegeten werd en we onze plekken op konden zoeken voor de mud run. Hetzelfde spektakel als vorig jaar alleen was het deze keer iets rustiger dan vorig jaar. Van de 19 auto’s die meededen die avond heeft er maar 1 de eindstreep gehaald, de rest kwam vast te zitten in de modder.

De mud run was om een uur of 12 afgelopen en toen was iedereen ook vrij moe dus toch maar naar bed gegaan. De volgende ochtend eerst lekker uitgeslapen tot een uur of 8 waarna ik lekker even ontbeten heb. Deze keer had ik voldoende eten meegenomen en kon ik lekker van een kopje koffie genieten en wat boterhammen met kaas en ham. Meteen maar even lunch gemaakt om mee te nemen in de rugzak, het kampeerterrein ligt namelijk een minuutje of 5 wandelen van het parcours vandaan. Waterfles gevuld en toen op weg naar het parcours. Iedereen ging een beetje zijn eigen weg en ik heb me de eerste 3 uur kostelijk vermaakt op een plekje bij een parcours genaamd de Jawbreaker (kaak breker) waar 3 auto’s gekanteld zijn voor mijn neus en verscheidene aandrijfassen gesneuveld zijn. Ondertussen had ik ook nog uitzicht op de Devils Marbles (duivels knikkers) waar ook de nodige auto’s zich stuk aan het rijden waren op de rotsblokken. Het was die dag vrij warm, ongeveer 35 graden, gelukkig had ik een hoed meegenomen en voldoende water. Rond een uur of 4 was het dagprogramma voorbij en werd het tijd om wat te gaan eten.

Het avondeten was niet bijster bijzonder, ik had een grote bak aardappelsalade meegenomen en verder nog wat kant en klare noedles. Biertje erbij om het weg te spoelen en toen werd het weer tijd om een plekje te gaan zoeken voor de tweede mudrun die deze keer om acht uur zou beginnen. Helaas waren we een beetje te laat om nog een goed plekje aan het hek te bemachtigen dus werd het staan in plaats van zitten om nog iets te kunnen zien. Deze mudrun was iets spectaculairder dan die van de avond ervoor. Niet zozeer vanwege het feit dat er meer auto’s aan meededen en er ook meer auto’s de finishlijn haalden, maar vanwege het feit dat we 3 streakers hadden en dat een groep mensen voor ons die het nodig vonden om ruzie te maken en om de haverklap bij 1 van de vrouwen in de groep haar shirt naar beneden te trekken waardoor wij ongewild geconfronteerd werden met ontblote lichaamsonderdelen. Gelukkig was het echte vermaak te vinden bij de mudrun en zoals gezegd, deze keer kwamen de meeste auto’s over de finish.

Tegen de tijd dat het afgelopen was was het 1 uur ‘s nachts, tijd om maar weer naar bed te gaan. Ik werd ‘s nachts nog wel ruw gestoord doordat iemand een zaklamp in mijn tent scheen en er nogal wat rumoer in ons kamp was. Bleek dus dat een dronkelap in Greg’s tent was gaan liggen terwijl hij nog rond aan het dwalen was. Dus toen Greg wilde gaan slapen lag er dus een halfnaakte, dronken kerel in zijn tent die niet wakker wilde worden. Politie erbij, ambulance erbij om hem mee te nemen. Daarna werd het vrij snel rustig en kon ik weer genieten van mijn nachtrust.

De volgende ochtend snel ons kamp afgebroken en ontbeten voordat we weer naar de parcoursen gingen. Het was wederom een warme dag op zondag en het was ook vrij druk met dagjesmensen waardoor er vrij veel publiek bij de parcoursen stond. Eerst maar naar het parcours gegaan wat ik nog niet gezien had de dag ervoor. Toevallig stonden Matthew en Rod daar ook met hun sombreros en hun bankje. Na een uurtje gekeken te hebben naar auto’s die wanhopig probeerden een enorme rots op te komen zijn we maar verhuisd naar het parcours ernaast waar we een mooi plekje gevonden hadden voor een grote rots. Daar kwamen we ook de rest van de groep weer tegen zodat we met zijn allen naar de Jawbreaker konden kijken. Nadat 1 van de deelnemers voor veel spektakel had gezorgd door met een lier zichzelf recht te trekken en het parcours af te maken, ben ik met Harry naar het hek gelopen om wat foto’s te kunnen maken van dichtbij. En toen ging het dus mis…

Ik stond daar amper 2 minuten toen we een enorme krak hoorden achter ons. Op het moment dat Harry en ik me omdraaiden zien we een boom omvallen, boven op onze vrienden!!! Matthew en Rod konden op tijd van hun platform afspringen en van de rots afspringen, Nathan stond gelukkig het verst weg en sprong van de rots af maar Ron, Ray en Greg werden alledrie geveld. Greg werd geschampt op zijn rug, Ron kreeg een tak in zijn nek maar Ray kreeg een enorm stuk van de stam precies op zijn hoofd. Toen het tumult enigszins voorbij was zijn Harry en ik naar de plek des onheils toe gerend om hulp te bieden. Ron op een bankje gezet, Ray op de grond gelegd met wat hulp van 1 van de deelnemers en de politie geroepen die toevallig beneden aan de heuvel stonden. Die hadden al snel door dat het toch wel redelijk ernstig was, Ray bloedde namelijk vrij hard achter op zijn hoofd en Ron had toch wel heel veel last van zijn nek. Ambulance erbij gehaald om de twee af te voeren. Greg had gelukkig maar een kleine schram op zijn rug en was overduidelijk jaloers op de vrouwelijke aandacht die Ray ondertussen kreeg van 3 vrouwelijke politie agentes en 1 vrouwelijke verpleegster.

Afijn, Ron en Ray de ambulance in en wij werden ondertussen vriendelijk verzocht om iets verderop te gaan staan omdat er nog een boom op instorten stond. De boom die gevallen was was in prima conditie, er had geen zuchtje wind gestaan en eigenlijk had er dus niets moeten gebeuren. Weer wat geleerd dus, ik kreeg van de anderen te horen dat dit soort bomen vanzelf omvallen, zonder waarschuwing. Vorig jaar zijn er zo 2 meisjes omgekomen op een camping in Noord Sydney omdat er ‘s nachts dus een eucalyptus boom op hun tent was gevallen.

Een half uurtje later zijn Rod en ik maar even gaan kijken hoe  het met Ron en Ray stond en om te kijken of ze wel in staat waren om zelf naar huis te rijden. Bleek dus dat ze naar het ziekenhuis moesten, 26 km verderop. Wij dus met de hele groep al hun spullen maar in hun auto geladen, gelukkig hadden ze hun tent al afgebroken en de meeste spullen al in de auto zitten, en toen hebben Matthew en ik ze maar naar het ziekenhuis gebracht. Ik in mijn auto, met Ron naast me, en Matthew in Ron’s auto met Ray naast hem omdat hun auto tot de nok toe vol zat en Matthew en ik toch weer terug wilden naar het Tuff Truck terrein. Nadat we hen af hadden gezet bij het ziekenhuis zijn wij weer terug gereden en tegen de tijd dat we daar arriveerden was het een uur of half vier. Sowieso tijd om naar huis te gaan.

Na nog een laatste blikje frisdrank tijd om afscheid te nemen. Volgend jaar weer. De terugreis verliep gelukkig minder problematisch dan de heenreis, deze keer had ik de snelweg maar genomen, en rond een uur of zeven was ik weer thuis. Eerst maar de auto leeggeruimd samen met Kim, daarna een welverdiende douche en toen was het weekend weer voorbij.

Ik heb de foto’s niet in dit bericht gezet. Volg deze link en dan kom je bij de foto’s uit.

Tags: Bas, biertje, Hunter Valley, Sydney

Posted in 2010
No Comments Yet Posted by Bas