Het wordt weer eens tijd voor een berichtje, we hebben niet echt stil gezeten de laatste tijd.

Zo hebben we 2 weken geleden weer eens met vrienden afgesproken om bij te kletsen onder het genot van een biertje en een BBQ. Deze keer bij Bill en Dawn, samen met Joe en Antoinette. We hebben ze allemaal leren kennen via onze Schotse vriend David, die helaas die dag niet kon, en kunnen goed met elkaar overweg. Helaas regende het af en toe die dag dus hebben we bijna de hele middag bij Bill en Dawn in de garage gezeten. Makkelijk met een gas BBQ en een esky vol met bier. Dat is “the Australian way”, zullen we maar zeggen.

Ondertussen is het op mijn werk ook vrij druk de laatste tijd, vorige week moest ik weer een keer naar Brisbane toe voor vergaderingen. In eerste instantie zou mijn baas mee gaan maar die moest op het laatste moment verstek laten gaan dus moest ik alleen. Niet dat dat erg is maar met zijn tweetjes is het altijd gezelliger en kun je onderweg over wat andere dingen praten die normaal in ons drukke schema niet altijd te bespreken zijn. Deze week ook weer twee presentaties voor potentiele klanten en dan gaan we volgende week weer door naar de volgende klant. Nu alleen nog zorgen dat we al die potentiele klanten over de streep kunnen trekken dat ze ook iets gaan bestellen bij ons…

Maar weer terug naar de titel van de post, er staat niet voor niets “een beetje modder”. Ik ben lid van een forum op internet van eigenaren van Toyota Landcruisers oftewel LandCruiser Owners On Line (LCOOL) en via via was daar het plan ontstaan om een weekendje weg te gaan met een aantal auto’s om off road te gaan op Stocktong Beach. Nu ligt Stockton Beach hier 2 uur rijden vandaan en halverwege tussen Sydney en Stockton Beach ligt ook nog een groot staatsbos waar je in mag “crossen”. Dat was dus afgelopen weekend. Oorspronkelijk zouden we met 15 (!) Landcruisers weg gaan, uiteindelijk zijn het er 8 geworden en 1 Mitsubishi (iedereen maakt fouten).

Dus Kim en ik op vrijdagmiddag de auto ingepakt met campingspullen, 2 koelboxen (1 voor het eten en 1 voor het bier), 20 liter water en allerlei recovery gear voor het geval we vast zouden komen te zitten… Schoot het bij mij ook nog ontzettend in mijn rug toen ik zo nodig Kim op moest tillen net voordat we de auto in wilden pakken, gelukkig hielp een half uurtje liggen en wat paracetamol en ibuprofen en konden we rond een uur of 5 vertrekken. Precies tijdens spitsuur!!! We stonden dan ook pas om kwart over acht ‘s avonds op het strand nadat we onze permit (vergunning) hadden gehaald bij het tankstation net voor het strand. We zouden met nog 2 anderen kamperen op het strand, eentje kende ik al van mijn trip naar Tuff Truck vorig jaar (ik ga dit jaar weer in maart) en de ander nog niet. Gelukkig hadden we allemaal een UHF radio zodat we ze konden oproepen om wat lampen aan te doen voor ons richtinggevoel. We hadden ze al vrij snel gevonden en zo ontmoeten we om kwart over acht Chris (Donkey) en kon Kim kennis maken met Matthew en Jessie, zijn zoontje. Eigenlijk zou Matthews vrouw en andere zoon ook meekomen maar zijn andere zoon was ziek dus die waren thuis gebleven.

Snel onze tent opgezet, handig zo’n ploptent. Grote ogen van de beide heren natuurlijk. Campingstoelen uitgepakt en kampvuur opgestart waarna we lekker een biertje openden (Grolsch, was in de aanbieding) en aan ons couscous diner konden beginnen. Wat marshmallows geroosterd boven het kampvuur samen met Jessie en ik mijn vinger nog opengehaald aan een flesje Grolsch, dat krijg je ervan als je geen twisttop (schroefdop) hebt maar een normale kroonkurk die ik probeerde open te maken op mijn trekhaak. Pleister erop, wat tape er om heen en een biertje om de pijn te verdrijven. Rond een uur of half 12 toch maar naar bed gegaan want om 9 uur hadden we afgesproken om bij het benzinestation te zijn om de rest van de groep te ontmoeten.

Niet al te goed geslapen natuurlijk, eerste nacht in een tent, vreemde geluiden en iets minder comfort dan ons bed. De volgende ochtend even lekker ontbeten, koffie gezet en toen op naar de eerste taak, het wisselen van mijn reserveband met die van Matthew. Mijn reserveband was vrij slecht en Matthew had er eentje over die ik mocht hebben maar die moest wel van velg verwisseld worden. Dus wij op het strand beide banden van de velgen afgehaald, omgewisseld en toen de banden weer terug op de velgen geplaatst. Een half uur en veel zweetdruppels later… onderweg naar het tankstation. Nadat we nog 10 minuten bezig zijn geweest om de tent weer in te pakken.

Bij het tankstation stonden 3 auto’s terwijl wij er minimaal 4 hadden verwacht en eigenlijk 5. Nog even gewacht en toen toch maar naar het strand gegaan. 2 auto’s hadden een vouwwagen bij zich die we achter gelaten hebben aan de ketting. Op het strand de bandenspanning naar beneden (1.2 bar) gedaan en op naar de duinen. Nu waren wij vorig jaar ook al een keer naar Stockton Beach geweest met wat collega’s van mij en hadden we wat rondgecrost op het strand, deze keer hadden we echter een paar hardcore off roaders bij ons die toch wel iets meer van plan waren dan alleen wat rondcrossen.

De eerste opdracht, duinklimmen. 1e auto, vast. 2e auto, vast. 3e auto toch maar om de duin heen naar boven en wij er achteraan.

mudsub probeert omhoog te komen

De tweede opdracht, duinafdaling. En niet een klein duintje, nee 60-70 graden naar beneden!!! Even slikken, veiligheidsgordel checken en gewoon gaan. Geen centje pijn.

Dat hebben we dus nog een aantal uren gedaan, duin op, duin af totdat we bij een duin aankwamen waar ik niet tegenop kwam. Wat ik ook probeerde, ik kwam iedere keer een paar meter te kort terwijl zelfs de “kleine” Mitsubishi omhoog kwam!!! Bleek ik dus mijn CDL niet ingeschakeld staan. CDL is Center Diff Lock oftewel mijn centrale differentieel slot wat de krachten 50-50 verdeeld over de voor- en achteras. CDL aangezet en toen kwam ik eindelijk omhoog. Bleek dus dat iedereen al sinds dat we het strand op waren komen rijden hun CDL had ingeschakeld, wist ik veel. Weer wat geleerd. Kim iedereen dankbaar omdat ze datzij de CDL ineens niet meer als een idioot heen en wer geslingerd werd in de auto; iedereen blij dus!

Afijn, na morning tea en lunch op het strand, waarbij we ook nog een band hebben gerepareerd van 1 van de auto’s. Heel toepasselijke nummerplaat had die ook, de Mudsub oftewel de modder onderzeëer. Wij weer terug naar het tankstation om de vouwwagens op te halen, banden weer op te pompen, laatste toiletbezoek en toen door naar Watagan state forest.

Watagan state forest is vrij groot en is vrij toegankelijk voor auto’s, cross motoren, hikers en paardrijders. Er zijn vrij veel uitzichtpunten en doorkijkjes. Uiteraard zijn er geen geplaveide wegen, alles is zand of gravel. Wij dus met 60-70 km/uur over de gravelweg naar het eerste uitzichtpunt waar we een mooi vergezicht hadden op Cessnock, bij de Hunter Valley. Even wat foto’s en toen door naar de camping. We bleven overnachten op The Pines campgrounds, wederom een gratis camping MET toilet! Op de camping aangekomen bleek er nog een Landcruiser te zijn dus waren we ineens met zijn zevenen. Snel kamp opgezet, kampvuur gestart en BBQ opgestart voor het avondeten. Toen kwam de vraag wie er zin had in een nachtrit, iedereen zag dat wel zitten, alleen de vrouwen en kinderen zijn “thuis” gebleven in het kamp om even wat rust te hebben.

Wij dus na het eten op weg. Het was pikdonker, half negen ‘s avonds, gelukkig hoefden we niet zo ver weg. Matthew en John (de zevende auto) wisten waar we moesten zijn en zo kwamen we uit bij een doodlopende weg. Niet zomaar een doodlopende weg, na een stukje normale gravel kwamen we uit bij een kleine afdaling, gevolgd door een kreekje en daarna een flinke 30-40 graden klim die maar op 1 manier genomen kon worden. Eerst maar eens even kijken wat de experts doen.

Eerst Matthew, rustig naar beneden en door de kreek en toen omhoog. Kan maar op 1 manier en omdat je omhoog gaat zie je dus niets voor je en moet je een beetje gokken waar je rijdt, waar de rotsen liggen waar je met je wielen overheen moet en zorgen dat je niet weg glijdt. Nog maar een keer kijken naar een expert, ook die ging redelijk makkelijk omhoog. Toen Chris, die had al wat meer moeite omdat zijn wagenhoogte de laagste was van ons allemaal maar ook hij kwam omhoog. Kevin (Mudsub) omhoog, Nick en toen was ik aan de beurt. Eerste poging, ik alleen in de auto. Naar beneden, geen probleem want dan zie je alles. Kreek, ook geen probleem want daar stond maar 10 cm water in. Omhoog, eerste poging lukte niet omdat ik niet de goede lijn te pakken kreeg en weer naar beneden gleed. Toen is Matthew bij me ingestapt en heeft hij me omhoog begeleidt. En verbazingwekkend genoeg lukte dat. Mijn eerste, echte off road ervaring. Ongelooflijk wat mijn auto kan!! Even een rots van 40 cm opkruipen met 1 wiel, rots van 70 cm met andere wiel en daarna de achterkant via dezelfde weg.

Maar toen moesten we nog naar beneden… Eerst John nog omhoog en toen weer naar beneden. Deze keer ging ik alleen. Rustig aan, goed de lijn in de gaten houden en niet je stuur vastgrijpen, zorgen dat je alle vingers buiten je stuur houdt omdat je anders kans hebt om je vingers te bezeren als je met je wielen iets raakt en je stuur dus ineens wegdraait. Naar beneden was iets makkelijker en binnen 10 minuten stonden we allemaal beneden.

nachtrun

Ondertussen hadden we bericht gekregen dat er nog een 8e auto aangekomen was, Harry. Ik dacht dat we toen klaar waren maar daar dachten Matthew en Harry anders over. Wij dus op weg naar de volgende challenge, een rotswand om te beklimmen…

Dit waren dus een aantal rotswanden naast elkaar in verschillende gradaties, puur natuur. Varierend van 25 tot 65 graden helling dus voor ieder wat wils. Matthew als eerste op de middelste helling, ongeveer 45 graden omhoog. Dat ging hem vrij makkelijk af, toen de 65 graden. Tot halverwege en toen weer achteruit terug omdat hij niet verder omhoog kwam. Ook ik heb de 45 graden geprobeerd en dat ging verbazingwekkend makkelijk. Rustig aan in Low Range omhoog, beetje gas blijven geven om koppel te houden en de auto reed zo omhoog. Dat is nog best leuk!!! Toen Harry nog even met zijn auto. Harry had een oude Landcruiser 40 series uit de jaren 60-70 met een aangepaste 5 liter V8 in het vooronder en grote modderbanden. Veel power voor een kleine auto en een ontzettend rauw geluid uit de uitlaat. Harry had ook geen problemen met de 45 graden maar ook voor hem was de 65 graden teveel.

Nadat iedereen een poging had gewaagd zijn we weer terug naar het kamp gereden voor de welverdiende biertjes. Bij het kampvuur had Kevin nog een souvenir opgelopen van onze klim, een bloedzuiger die zich tussen zijn tenen had gewurmd vanuit he kleine kreekje. Dat krijg je ervan als je op thongs (teenslippers) loopt.

Wij bleven uiteindelijk als laatsten over bij het kampvuur met Kevin en Kyrin. We waren gezellig aan het kletsen toen er om half 1 ‘s nachts nog een auto de camping op kwam rijden. Dat bleek dus Bob te zijn die we eigenlijk bij Stockton Beach al hadden verwacht. Nog even een biertje gedronken samen en toen toch maar weer naar bed. Die nacht hebben we een stuk beter geslapen tot een uur of half acht toen alle kinderen wakker werden… Even snel ontbijten met wat koffie en een muesli bar omdat ons brood beschimmeld was, tent afgebroken in 5 minuten deze keer en de rest van de spullen weer in de auto gepakt zodat we weer op weg konden.

De laatste dag zouden we op zoek gaan naar een firetrail, een pad voor de brandweer dus, om af te dalen. Firetrails komen hier in verschillende vormen en worden niet heel vaak gebruikt. Het zijn zand-/gravelpaden die door weer en wind uitgesleten worden en redelijk onbegaanbaar worden over tijd. Zo kwamen we uiteindelijk dus uit bij een pad wat Daniels Road heet, dit was ook de planning. Dit pad hadden Matthew, John en Harry al vaker gedaan, al was dat wel een tijdje geleden.

Nadat we de hoofdweg afgereden waren kwamen we al meteen uit bij een grote modderpoel waar een aantal van ons uiteraard doorheen wilden rijden. De Mudsub (wie anders) voorop en daar achter aan Matthew, Bob, Chris, Nick en John. De rest, waaronder ik, had helaas geen snorkel en vonden het te risicovol om er doorheen te gaan. De modder/het water kwam tot over de motorkap van de auto’s en dan loop je zonder snorkel kans dat je je motor in de soep draait omdat je water in je luchtinlaat krijgt. Spectaculair gezicht om auto’s zo de modder in zien duiken met een grote golf aan modder voor de auto zelf. Nadat zij hun auto hadden “gedoopt” is de rest maar om de modderpoel heen gereden, gelukkig kon dat, en konden we weer verder. Wat volgde was een uur lang rotsafdalingen, bomen/struiken die probeerden ons zoveel mogelijk te vertragen door half over de weg te groeien, een aantal modderpoelen waar we doorheen MOESTEN om verder te komen en gelukkig wat rust momentjes om even bij te komen. Ik reed achter de Mitsubishi aan die de laagste ground clearance had (hoogte vanaf de grond tot de assen) met de gedachte dat als zij het konden dat wij het sowieso moesten kunnen. Het was vrij intens, vooral omdat het voor de helft van de mensen de eerste, echte 4WD ervaring was, een aantal keren toch eerst maar even uitgestapt en overlegd wat de aanpak was om rotsafdalingen te doen met dwarsrichels en rotsblokken op de weg. Dan helpt het niet dat je aan de ene kant een bergwandje hebt en aan de andere kant een ravijn… De algehele stemming was dat ze misschien beter een iets makkelijker pad hadden kunnen uitkiezen voor de trip. Te laat om daar verandering in aan te brengen. Er zat niets anders op dan door te gaan. Dat doorgaan zou  niet lang duren want we kwamen uit bij een modderpoel die niet al te diep was maar waar een hele steile, glibberige afdaling aan vooraf ging. De experts waren er al doorheen maar voor ons, nieuwelingen was het de druppel. Wij parkeerden onze auto’s en zouden wel wachten tot de rest weer terug kwam. Ook daar hoefden we niet al te lang op te wachten want 10 minuten later kwamen ze al weer terug. Wat bleek, het pad ging vanaf de modderpoel weer omhoog en bestond uit een aantal rotsbeklimmingen waar zelfs onze auto’s het heeeel moeilijk mee zouden krijgen. Er werd dus ook maar besloten om om te draaien en terug te gaan.

Chris door de modder

Nick door de modder

Wij in actie

Zo gezegd, zo gedaan maar de auto’s die al door de modderpoel heen waren moesten eerst nog terug die steile, glibberige afdaling weer op. Voor de meesten was dat geen probleem behalve voor Chris. Die reed door de modderpoel en kwam daarna de heuvel niet op. Wat hij ook probeerde, niets werkte. Nu had Chris zijn auto iets wat mijn auto niet heeft en dat is een rear diff locker. Die blokkeert de krachten tussen beide achterwielen 50-50. In combinatie met en center diff lock (50-50 tussen voor en achter) is dat een vrij goede accessoire om heuvels op te komen. Niet voor Chris dus en er zat dus niets anders op dan Chis omhoog te trekken. Dat omhoog trekken doen ze met iets wat een Snatch Strap heet, dat is een shorband met een soort van elastiek waardoor je via de trekkende auto de elastiek oprekt en de auto dus een beetje losgekatapulteert wordt. Dit om te voorkomen dat je niet met een schok probeert iemand los te trekken waardoor je beide auto’s zou beschadigen. Voorwaarde als je op dit soort trips mee gaat is dan ook dat je zelf dit soort recovery gear meeneemt. Wij hebben er ook eentje met een aantal shackles (U-vormige beugel die met een bout kan worden gesloten) om alles vast te maken aan de standaard bevestigingspunten van de auto. Chris zijn auto had geen standaard bevestigingspunten, deze waren schijnbaar weggehaald toen ze zijn bullbar hebben bevestigd en nooit teruggeplaatst zoals eigenlijk de bedoeling is. Dus iemand onder de auto gekropen om de band rond zijn voor as te sjorren waarna de andere kant aan Bob zijn Turbo Diesel werd bevestigd. 3 seconden later stond Chris boven op de heuvel.

Mudsub komt weer omhoog

Chris vast

Chris wordt losgetrokken

Nadat iedereen veilig over was en de Landrover Discovery die achter ons aan was komen rijden door gereden was toch maar eerst even gelunched voordat we de volgende modderpoelen veroverden en weer terug zouden gaan. Lunch bestond voor ons uit een zak chips en wat appels omdat ons brood nog steeds beschimmeld was…

De volgende modderpoel hadden we op de heenweg ook al gedaan natuurlijk maar toen kwamen we van de andere kant. De moeilijkheid zat hem in de heenweg in het feit dat je in het begin tussen twee bomen door moest die nogal dicht op elkaar stonden waarna een scherpe bocht naar rechts kwam en je voorover een volgende modderpoel indook. Na de modderpoel werd het makkelijker en kwam een klein heuveltje, daarna kwam je terecht op een stuk pad wat een aflopende helling naar rechts had waardoor je rechts tegen een soort van taludje aangedrukt werd en als je dat voorbij was was je klaar. Terug moest je dus eerst door dat stuk aflopende helling heen maar dat was makkelijk door meer naar rechts te rijden waardoor je niet weggleed richting het talud, maar daarachter bleek dus dat net achter dat heuveltje en voor die 2 dicht op elkaar staande bomen aan de rechterkant, in de modderpoel, een omgevallen boom lag en aan de linkerkant nog een boom stond. Je kon niet teveel naar rechts omdat je anders met je voorwiel frontaal op de kopse kant van die omgevallen boom zou rijden, je kon niet teveel naar links omdat je anders tegen de nog staande boom aan zou rijden en dan moest je nog zorgen dat je de bocht nam om daarna nog tussen die 2 dicht op elkaar staande bomen heen reed. Dit ging voor de eerste 2 auto’s goed totdat Chris weer moest. Tot twee keer toe smakte hij met zijn auto tegen dat talud aan waardoor zijn sidesteps aan de linkerkant helemaal verbogen waren. De tweede keer zat hij weer vast dus moest hij weer losgetrokken worden. De derde keer kwam hij er doorheen.

De heenweg

De terugweg met dezelfde modderpoel aan het eind waar ik indook

Na nog 1 auto was het de beurt aan mij. Kim zou de oversteek te voet maken om de modderpoelen heen en ik moest het dus alleen doen. Eerste stuk met de helling ging prima, ver genoeg naar rechts om niet naar beneden te glijden, tweede stuk met de heuvel en de omgevallen boom ging ook prima, toen de bocht naar links en tussen de twee bomen door, dat ging precies goed. Ik helemaal blij dat het allemaal gelukt was dus ik stuurde na dit alles mijn auto naar links om bij de rest te komen die allemaal enthousiast stonden te zwaaien. Bleek dus dat ze stonden te zwaaien om me te waarschuwen rechtdoor te gaan in plaats van links te sturen. Het volgende moment dook ik dus vol met de neus van mijn auto een modderpoel in en dacht ik, dit is het, ik zit vast en ze moeten me los gaan trekken. Niet dus, ik gaf vol gas en met een enorme plens modder en water reed mijn auto zo de modderpoel weer uit. Dit had applaus tot gevolg van iedereen, ik was gewoon blij dat ik er heelhuids uitgekomen was.

Het volgende uur bestond uit dezelfde weg weer terug maar nu omhoog. Wij dachten dat dit vrij lang zou duren omdat we er al meer dan een uur over hadden gedaan om beneden te komen maar een klein uurtje later stonden we weer bij de modderpoel aan het begin van het pad. Ik schrijf het nu wel simpel maar ook dat uur was weer vrij vaak uitstappen, overleggen en weer door. In lage gearing, maximaal 2e versnelling omhoog gaat niet zo snel. Verscheidene malen heeft mijn trekhaak de grond geraakt en schraapten we met de assen over de rotsen maar de auto heeft het prima volgehouden. Toen we eenmaal boven stonden was het tijd voor nog een groepsfoto en namen we afscheid van de helft van de groep. Die reed terug naar de camping om de vouwwagens op te halen en daarna door naar huis, wij gingen de andere kant op met de andere helft om richting snelweg te rijden. Onderweg zouden we eventueel nog een wat makkelijkere afdaling kunnen doen maar wij hadden al besloten dat het voor ons genoeg was geweest. Het was nog 100 km naar Sydney en ook op zondag staan er files vanwege mensen die terug komen vanuit de Hunter Valley of weekendjes Newcastle.

Matthew zou ons de weg wijzen naar de snelweg en al snel waren we het bos uit. Eenmaal in de bewoonde wereld had iedereen ook weer ontvangst op hun mobiele telefoon en ineens zette Matthew zijn auto aan de kant van de weg. Bleek dat hij een voicemailtje had van zijn vrouw en zijn buren dat hij brand had gehad in zijn huis terwijl hij weg was. De keuken en een gedeelte van de woonkamer was beschadigd en er zat een gat in het dak. Dus niemand heeft uiteindelijk meer de makkelijke afdaling gedaan, iedereen is naar huis gereden. Voor wie geinteresseerd is, Matthew krijgt een nieuwe keuken, zijn dak wordt gerepareerd en zijn hele huis wordt geschilderd (vanwege rookschade). Gelukkig krijgt hij alles vergoed, hij moet alleen een tijdje bij zijn schoonouders inwonen.

Voordat we de terugreis aangegaan zijn zijn we nog maar even gestopt bij het dichtsbijzijnde tankstation om even te tanken, de banden op te pompen en even naar het toilet te gaan. De luchtpomp deed het niet dus dat hebben we maar achterwege gelaten. Wel even de bandenspanning gecontroleerd of het veilig was en dit was geen probleem. Chris, John en Harry waren met ons meegereden dus daar hebben we nog even afscheid van genomen. Chris bleek nog wat meer schade te hebben want zijn achterbumper begon te smelten, dat is plastic, omdat zijn uitlaat tijdens het off roaden omhoog gedrukt was en nu tegen zijn bumper aan zat. Beetje bij beetje druppelde zijn bumper dus op straat. Afijn, de schade voor ons allemaal was minimaal behalve die van Chris. Die had zijn linker side step verbogen, was rechtsvoor zijn spatbordverbreder bijna kwijt (hing nog met 1 schroef vast en wapperde flink) en was 3 van de 4 spatlappen kwijt geraakt en zijn bumper smolt dus weg. Wij hadden alleen wat extra krassen op de auto en een enorme hoeveelheid modder maar dat was het.

We zijn lekker op ons gemakje naar huis gereden, spullen uitgeladen, nog even geskyped met mijn ouders en toen naar bed gegaan. Afgelopen dinsdag heb ik de modder er maar eens vanaf gehaald. Nu ziet de auto er weer toonbaar uit al moet ik nog wel de auto verder schoonmaken want ik heb overal zand zitten.

Nu zitten we lekker even aan ons ontbijt op zaterdagochtend, het is 27 graden en ze verwachten 30 vandaag. Gisteren zijn we uit eten geweest om ons 9 en een half jarig jubileum te vieren. Kwamen we David, onze Schotse vriend tegen, die ons dus kwam vergezellen. We doen het lekker rustig aan dit weekend, morgen waarschijnlijk nog even met wat vrienden een biertje en dan heb ik eindelijk een rustige week op het werk.

Tags: BBQ, biertje, Cessnock, Hunter Valley, Sydney

Posted in 2010
2 Comments Posted by Bas