De mensen die niet weten waar de titel over gaat zullen nu gaan denken dat wij getrouwd zijn in de tussentijd en dat de bruiloft niet over rozen gegaan is. FOUT!!

Kim en ik zijn net terug van een reis naar Nederland. De reden? Mijn broer(tje), Krijn, heeft vorige week het ja-woord gegeven aan zijn vriendin, en nu dus vrouw, Marjan. Voortaan is het dus Meneer en Mevrouw Schilders!! Dat verklaart het bruiloft gedeelte van de titel en dat is allemaal goed gegaan.

Dit gebeuren viel ongeveer tegelijkertijd met de overdracht van hun nieuwe huis, althans dat was de bedoeling, en daar komt dus het tweede gedeelte van de titel vandaan, de perikelen.

Wat was het geval, een aantal weken voor de bruiloft kregen wij een telefoontje. De overdracht van hun nieuwe huis kon niet doorgaan. De reden daarvoor: het omvallen van de DSB bank. De eigenaar van hun huis had namelijk een hypotheek bij de DSB en de overdracht was op de vrijdag na het faillisement van de DSB op maandag. Vanwege het faillissement kon de hypotheek niet passeren en dus het huis niet overgedragen worden. Nu hadden Krijn en Marjan hun vorige huis al overgedragen, al hun spullen verhuisd naar Marjan’s ouders en ze waren zelf ook bij haar ouders ingetrokken, oorspronkelijk voor een paar weekjes totdat de sleuteloverdracht zou zijn, maar dit kon wel eens een lange periode worden.

Laten we eerst het blijde gedeelte van dit stukje verder beschrijven, de bruiloft. Oorspronkelijk zouden Kim en ik op vrijdag 6 november naar Nederland vliegen waar we eerst bij Kim’s ouders op bezoek zouden gaan voor haar moeders verjaardag en daarna op maandag door zouden gaan richting Brabant.

Op het laatste moment hebben we besloten dat Kim de zondag daarvoor al zou vertrekken om haar ouders nogmaals te verrassen en haar vader te helpen met het afhandelen van een aantal zaken. Haar moeder wist, net als vorig jaar, van niets. Ik heb Kim op zondag op het vliegveld afgezet en zij arriveerde dus op maandag ochtend in Nederland. Omdat het treinstation in Almelo op loopafstand is van het huis van haar ouders, liep Kim dus met haar koffer door de straat van haar ouders. Haar moeder zat op de bank en dacht: “waarom loopt er iemand op maandag met een vuilcontainer door de straat?”.  Toen belde er ineens iemand aan die met de rug naar het raam stond en Tineke dacht: “dat lijkt Kim wel, maar dat kan toch niet?”.  Haar vader deed de deur open en haar moeder keek in haar badjas om het hoekje … en toen was het Kim dus wel! Een grote verrassing voor Tineke toen Kim ineens op de stoep stond met koffer (en niet een vuilcontainer .

Ik moest dus nog een weekje doorwerken en aangezien het vrij druk is bij Swisslog, was het ook een vrij lange werkweek. Op donderdag was ik om kwart voor acht ‘s avonds thuis. Op vrijdag nog eventjes de laatste dingetjes doen, stofzuigen, toilet schoonmaken, kattenbak verschonen en zelfs nog even tijd voor een motorritje wat ik al bijna 2 weken niet had kunnen doen vanwege het weer en afspraken met klanten. Daarna was het ook voor mij tijd om te vertrekken. Na een vlucht die voor mijn gevoel vrij snel voorbij was landde ook ik ‘s ochtends op Schiphol. Na de gebruikelijke perikelen van het van een afstandje bekijken naar het dringen bij de bagageband, wat toch iets typisch Nederlands is, mijn koffer opgehaald en met de trein naar Almelo.

Kim haalde me van het station op met onze auto waarna een warm welkom me stond te wachten in een koud kikkerlandje. Na een paar kopjes koffie was ik weer een beetje opgewarmd. Diezelfde dag zijn Rob en Sandra ook nog gearriveerd vanuit Amsterdam om samen Tineke’s verjaardag te vieren. Het was een gezellige dag/avond met de nodige discussies en verhalen. Uiteraard gaan dat soort dagen altijd te snel voorbij. Op zondag zijn we met Rob en Sandra nog even naar de Makro geweest om wat inkopen te doen, waar we in de file terecht kwamen omdat er een ralley in Hengelo aan de gang was. Na afscheid te hebben genomen van Rob en Sandra op zondag en van Kim’s ouders op maandag was het tijd om naar Brabant te rijden, buiten de spits om natuurlijk.

In Brabant was het zelfs nog een beetje kouder dan in Overijssel. Mijn vader was alleen thuis, mijn moeder was nog wat boodschappen aan het doen, toen we arriveerden. Ook daar weer een warm welkom, ook van enkele viervoeters want mijn ouders hebben tegenwoordig twee hondjes, Harrie en Herman, twee teefjes!! Mijn broertje was nog aan het werk, die zouden we ‘s middags zien om hun nieuwe huis te gaan bekijken. Ze hadden de sleutel tijdelijk gekregen om het huis te laten zien aan ons en mijn ouders.

Hun nieuwe huis is dus een twee-onder-een-kap in Casteren, hetzelfde dorp als waar ze al woonden. Mooi huis met 3 slaapkamers en een enorme zolder. Alles goed afgewerkt, nog wel een likje verf hier en daar om de paarse muren wat weg te werken en de tuin moest nog even aangepakt worden maar al met al zullen ze daar hun draai wel kunnen vinden.

Na de rondleiding zouden we ‘s avonds met zijn allen wat gaan eten, Krijn en Marjan dus eerst even terug naar huis om om te kleden en wij dus ook. Wat zij dus niet wisten was dat voor beiden een soort van vrijgezellenfeest was geregeld. Marjan zou met wat vrienden/vriendinnen, de moeders en Kim een High Tea gaan doen en Krijn met de mannen en wat vrienden een etentje met wat drankjes ergens anders. Nadat Krijn en Marjan in Hapert bij mijn ouders arriveerden was de verrassing dus ook groot toen we weer naar Casteren reden naar Marjan’s ouders waar iedereen zich verzameld had. Na de verplichte “vrijgezellen uitdossing” was het tijd om te vertrekken. Beiden hebben een gezellige avond gehad met de nodige grappen, grollen en verhalen waarna de avond werd afgesloten bij het stamcafe in Casteren “Den Bels”.

De volgende dag was dus hun grote dag, de bruiloft. ‘s Ochtends stond Krijn al bij mijn ouders op de stoep met zijn pak omdat Marjan bij haar ouders opgemaakt zou worden. Vrij zenuwachtig werd er een half broodje naar binnen gewerkt waarna hij is gaan douchen en zijn pak aan is gaan trekken, voor het eerst in zijn leven!!  Dat pak bedoel ik dan natuurlijk, niet het douchen. Dat was even een ander gezicht. Vol zenuwen vertrok hij daarna in Marjan’s felblauwe Ka richting Casteren voor de trouwfoto’s waarna wij konden ontbijten en douchen. We werden namelijk om half 1 in Casteren verwacht voor het officiële gedeelte.

In Casteren aangekomen waren de bruid en bruidegom nog niet terug van de foto’s. Dus maar even kennis gemaakt met iedereen, wat foto’s genomen totdat ze terug waren. Eenmaal terug werden de nodige complimenten gemaakt over de beide outfits. Zoals de foto’s al laten zien zagen ze er beiden op hun fraaist uit. Na een snel broodje voor het bruidspaar werd iedereen in de auto’s geladen, Krijn en Marjan in Marjan’s kevertje wat voor de gelegenheid helemaal gepoetst was en voorzien van een mooi bloemstuk op de motorkap, om te vertrekken richting “In Den Bockenreijder” waar de koffie met gebak werd geserveerd. Daar werden ook nog foto’s genomen van de gehele familie wat al met al ook nog een uur duurde. De laatste foto’s moesten vrij vlug genomen worden omdat het begon te regenen.

Na de foto’s werd het tijd om naar het gemeentehuis van Bladel te vertrekken voor de officiële ceremonie. Kim en ik moesten achter Krijn en Marjan aan rijden omdat de remlichten van de Kever niet meer werkten en zij niet het risico wilden lopen om aangehouden te worden op weg naar hun bruiloft. Bij het gemeentehuis aangekomen was het een drukte van belang, een groot gedeelte van hun vrienden en de familie stond hen al op te wachten. Wij moesten nog even een parkeerplek zoeken, vrij onmogelijk in Bladel als je geen parkeerschijf hebt, die wij dus niet meer in de auto hebben liggen omdat we die maar 1x per jaar gebruiken. Gelukkig toch nog een plekje gevonden en snel naar binnen gelopen. Gelukkig beginnen ze niet zonder dat de getuigen er zijn, waarvan ik er eentje was en Marjans broer Hans de andere.

De ceremonie was humoristisch, ze hadden een goede ambtenaar van de burgerlijke stand, die ook goed uitlegde wat de verantwoordelijkheden waren van een echtpaar maar ook van de getuigen. Dus broeder en schoonzus, jullie blijven getrouwd tot aan den dood!!!!

Na de ceremonie wederom foto’s… En buiten stonden al wat mensen te wachten met bellenblazers in plaats van rijst wat nog wat mooie plaatjes opleverde.

Hierna was het tijd voor het avondprogramma, een receptie en een etentje bij “t Nekkermenneke”. De receptie was vrij druk bezocht door vrienden en familie en het was ook voor ons even leuk om met wat mensen bij te kletsen en om foto’s te maken van iedereen die kwam feliciteren. Vooral Tamara, de vriendin van Hans, was fotogeniek.

Het etentje was alleen voor genodigden en rond een uur of half acht werd dan ook de tafel gedekt. Met originele Krijn en Marjan place-mats die we mee naar huis konden nemen als souvenir werd het diner geserveerd. Ook dit was een klein onderonsje met een man of 20. Toen om een uur of half elf 10 van de opa’s in slaap begon te vallen werd het voor iedereen tijd om er een eind aan te breien en om een uur of elf stonden we dan ook allemaal buiten. Na gedag gezegd te hebben zijn Krijn en Marjan naar een B&B gereden om de nacht door te brengen, waar Marjan’s moeder als verassing hun bed had laten versieren met rozenblaadjes en er nog wat bubbels klaar stonden, zijn ook wij naar bed gegaan.

De volgende ochtend was het tijd voor ons om afscheid te nemen. Mijn ouders zouden ons afzetten op het station, Krijn en Marjan zouden rechtstreeks naar Eindhoven rijden om ons gedag te zeggen. Om 12.02 zou de trein vertrekken, aangezien er maar 1 trein per uur gaat en we anders onze aansluiting naar Brussel zouden missen moesten we deze trein hebben om nog enigszins op tijd aan te komen. Om 12.01 kwam Krijn het perron opsprinten om ons gedag te zeggen. Zij waren vast komen te staan in wegwerkzaamheden en bij heel onhandige STOPlichten. We hadden al wat heen en weer gebeld om uit te vinden waar ze bleven en Marjan heeft Krijn dus afgezet voor het station waarna hij naar het perron gerend is. Nog een laatste knuffel en toen was het afscheid voorbij, de deuren dicht en de tranen in de ogen, voor ons allemaal. Ook voor ons blijft dat natuurlijk het meest vervelende moment maar dit was wel heel kort. Gelukkig hebben we allemaal een mobiele telefoon en konden we op die manier nog even wat woorden wisselen.

Voor ons begon toen het tweede gedeelte van onze reis, onze eigenlijke vakantie. We hadden namelijk origineel gepland om 3 weken op reis te gaan in Australië maar de bruiloft en de daarbij behorende reis naar Europa gooide dat programma enigszins om. Om toch nog een beetje vakantie te hebben hadden wij het plan opgevat om een paar daagjes naar Parijs te gaan en op de weg daar naar toe bij Joost op bezoek te gaan in Brussel. Dus om een uur of half 4 stonden wij dan ook op Brussel Zuid waar Joost ons op kwam halen om met de metro/tram naar zijn appartement te gaan. Onderweg belde ook Dirk nog op, mijn voormalige manager bij Swisslog, om ook in Brussel af te spreken zodat we met hem ook nog even bij konden praten.

We zouden Dirk op de Grote Markt ontmoeten omdat Joost daar op een steenworp vandaan woont en na hem uiteindelijk gevonden te hebben, geen steek veranderd en nog steeds een lange man dus niet moeilijk te vinden, een leuk cafeetje opgezocht voor een biertje en een koffie voor Dirk. Na de biertjes nog even op zoek naar de beste chocolade winkel van Brussel maar die sloot helaas net toen wij aan kwamen lopen. Dan maar op zoek naar een eettentje met zijn vieren. De eerste keuze was ook gesloten dus werd het een tentje om de hoek bij Joost vandaan waar we al een keer eerder gegeten hadden en vooral de kaaskroketten een absolute aanrader zijn. Joost stond erop om te betalen voor ons allemaal, nogmaals bedankt daarvoor, ook van Dirk. Toen was het tijd om afscheid te nemen van Dirk die weer naar huis ging, hij moest om 4 uur ‘s ochtends op om het vliegtuig te halen, wat een leven heeft die man.

Op naar Joost waar we Fernando, Joosts vriend, zouden ontmoeten. Kim had hem begin dit jaar al een keer ontmoet toen zij een weekje langer was gebleven vanwege haar oma. Voor mij was het de eerste keer. Leuke knul, hij spreekt een beetje gebrekkig Nederlands en Frans dus we konden een aardig gesprek voeren. Hij volgt Nederlandse en Franse les dus dit was een goede oefening voor hem om Nederlands te oefenen en voor ons om Frans te oefenen. Na verschillende flessen wijn viel ik om een uur of 1 bijna in slaap dus ik werd naar de slaapkamer verbannen waarna de rest nog een paar uur doorgegaan is. Om 3 uur werd ik dus wakker gemaakt om naar ons bed in de woonkamer te verhuizen voor de rest van de nacht.

De volgende ochtend was het alweer op tijd op omdat onze Thalys om kwart over elf zou vertrekken vanaf Brussel Zuid. Eerst nog even lekker ontbeten met croissantjes, pain au chocolats en zelfgemaakte vruchtendrank. De Senseo was niet aan te raden, daar zat een vreemd smaakje aan. Toen was het weer tijd om afscheid te nemen van Joost en Fernando en weer met de tram/metro naar Brussel Zuid, ditmaal zonder Joost omdat hij gewoon moest werken.

De Thalys. Wat een puinhoop is dat zeg. Wij waren vrij vroeg aan boord van de trein en hadden dus ook vrij snel onze plek gevonden. Daar zat al iemand anders, die tegen Kim in het Frans begon dat niet helemaal aankwam, maar uiteindelijk vriendelijk zijn plek voor ons op gaf. Een beetje mokkend vertrok hij naar een andere rij. Dit zou hij, en nog vele anderen in de trein, nog vele malen moeten herhalen. Wat was het geval, de Thalys die een uur eerder voor ons zou vertrekken was vervallen. Dus bijna tweemaal zoveel mensen in 1 trein. Dat was nog niet zo erg maar alle mensen van de vervallen trein hadden natuurlijk ook gereserveerde plaatsen en vonden dat zij net zoveel recht hadden op de gereserveerde plaatsen als de mensen die voor onze trein deze plekken hadden gereserveerd. Veel chaos, verhitte discussies en boze mensen later vertrokken we met een overvolle trein dan toch richting Parijs.

In Parijs aangekomen de metro genomen naar Place d’Italie waar ons Holiday Inn Express hotel lag en ingecheckt waarna we de rest van de dag niet zo heel veel meer gedaan hebben behalve lunch bij McDonalds en wat boodschappen waarna we op bed in slaap gevallen zijn. ‘s Avonds diner in de vorm van een paar zakken chips en wat wijn. Daar kregen we nog het blijde nieuws dat de overdracht van Krijn en Marjan’s nieuwe huis plaats zou vinden op maandag. Dus alles is toch nog goed gekomen.

De volgende dag op naar het Louvre. In al die jaren dat we nu naar Parijs geweest zijn was Kim nog nooit in het Louvre geweest. Ik ooit een keer in een ver verleden dus wij naar binnen. Nadat onze tas was gecontroleerd en we onder de glazen piramide stonden onze kaartjes gekocht en het museum ingegaan. Drie en een half uur later hadden we zere voeten van het lopen en toen hadden we nog niet eens de helft van het museum gezien. Nog snel even langs de Mona Lisa, die niet te fotograferen is vanwege de glasplaat die ervoor hangt. Is ook niet echt de moeite waard hoor.

Even geluncht net buiten de Jardin de Tuileries en toen op naar de Notre Dame, 1 van de plekken waar ik nog nooit geweest was in alle keren dat ik naar Parijs geweest ben. Het was er stervensdruk binnen en veel kabaal van mensen die hun mond niet weten dicht te houden in een kathedraal. Wel een mooie kathedraal trouwens.

Na ook daar een half uurtje binnen te zijn geweest zijn we nog even bij de Eiffeltoren langs geweest. Helaas was die een beetje ingepakt omdat ze deze aan het schilderen zijn. Gelukkig werd dit goedgemaakt door de lichtjesshow die om 18.00 begon en die we toevallig zagen omdat we nog op weg waren naar een metro station. Met de metro weer naar Place d’Italie en daar om de hoek van het hotel een klein restaurantje opgezocht om te eten. Lekker gegeten en een goede fles rode, Franse wijn erbij opgedronken waarna we vermoeid maar voldaan terug naar ons hotel zijn gelopen voor een welverdiende nachtrust.

Onze laatste dag in Parijs hebben we doorgebracht bij de Sacre Coeur en het Centre Pompidou. Gelukkig ook in die volgorde want toen we eenmaal boven in het Centre Pompidou aangekomen waren begon het met stortregenen. Na een half uurtje was het gelukkig weer droog en konden we weer naar beneden. Bij terugkomst nog even online ingecheckt voor onze vlucht in het internet cafe naast het hotel en onze tickets uitgeprint. Even nog wat boodschapjes gedaan en een laatste diner bij McDonalds waarna we zijn gaan slapen.

De volgende ochtend stond om 8 uur onze taxi al klaar om ons naar Charles De Gaulle te brengen, het internationale vliegveld van Parijs. Een spraakzame taxi chauffeur bracht ons weg en na een half uur stonden we op het vliegveld. Snel door de douane heen en toen de lounge in. Nog even wat gegeten en gedronken, internetten en even rust en toen konden we het vliegtuig in.

We hadden deze keer een A380 vanuit Parijs naar Singapore en een stopover in Singapore van iets meer dan 12 uur zodat we ook vanuit Singapore naar Sydney een A380 zouden hebben. Dit blijven toch de beste vliegtuigen om mee te reizen vanwege hun ruimte en hun rust. Beide keren ook zitplaatsen op het bovendek zodat we op beide vluchten naast elkaar konden zitten en we zowel een raam- als een gangstoel hadden.

Ik ben wederom bijna onderuit gegaan, na een uur of 11 werd het toch een beetje teveel en vertrok ik vrij snel naar het toilet waar ik na een kleine 20 minuten weer vanaf kwam helemaal bezweet. Toch te warm, te weinig zuurstof in zo’n vliegtuig en dan speelt mijn benauwdheid toch weer op. Gelukkig is dat zo voorbij en landden we al vrij snel in Singapore. Kim kwam me na een minuut of 15 gelukkig ook nog opzoeken, ik kwam toen net van het toilet, want het duurde haar te lang, dus ik werd goed bewaakt.

Nu was het plan om in Singapore de dag door te brengen om dan ‘s avonds weer op het vliegtuig te stappen naar Sydney. Singapore heeft gratis shuttles naar het centrum voor toeristen en een gratis bustour voor toeristen. Wij hebben dan ook de gratis shuttle naar het centrum genomen, na eerst Kim’s tas in de opslag te doen op het vliegveld, en vanuit daar een toer geboekt met een DUKW. We zouden tijd genoeg hebben om eerst nog met de tourbus rond te gaan om daarna met de DUKW toer mee te gaan. Helaas hadden ze die dag een nieuw busschema ingesteld waardoor de bus vertraging bleek te hebben en wij dus bijna anderhalf uur hebben zitten wachten om uiteindelijk dan toch maar alleen de DUKW toer te doen.

Een DUKW is een amfibievoertuig uit de tweede en Vietnam oorlog die nu dus gebruikt worden voor tours. Dit was best een leuke toer van een klein uurtje waarin we door het centrum van Singapore reden en voeren. Alle belangrijke gebouwen en zaken werden uitvoerig beschreven zodat we het Fullerton hotel hebben gezien alsook de Merlion Malay wat het nationale symbool van Singapore is, en natuurlijk de Singapore Flyer, het grootste reuzenrad van het zuidelijk halfrond.

De toer bracht ons om half 1 weer terug bij het reuzenrad waarna we toch maar hebben besloten om terug te gaan naar het vliegveld om nog wat te gaan slapen omdat we beiden bijna omvielen van de slaap. Zo gezegd zo gedaan, de bus vertrok gelukkig 5 minuten na onze toer en op het vliegveld aangekomen hebben we een hotelkamer geboekt voor een uur of 6 waar we lekker nog even geslapen en gedoucht hebben. Een echte aanrader als je zo lang reist. We stapten dus fris en fruitig op het vliegtuig naar Sydney.

Dinsdagochtend 7 uur waren we weer in Sydney. Redelijk vlot door de douane heen, koffers opgehaald en terwijl we stonden te wachten kregen we gelukkig onze vrijwaringstempels al van de quarantaine beambte zodat we daar niet ook nog voor in de rij moesten gaan staan. Taxi naar huis, katjes geaaid, Kim nog even gestofzuigd en wat was in de machine gedaan waarna we hebben gedoucht en zijn gaan slapen. k dus een half uurtje eerder dan Kim, maar dat had ik niet echt door … sorry lieverd

Gisteren nog een geluncht met Joe en Antoinette en morgen vertrekken we met de auto richting Melbourne voor de rest van onze vakantie. We zullen dus de komende week niet echt te bereiken zijn behalve op onze Australische mobiele telefoons. Tot zover onze vakantie, de rest volgt snel!

Posted in 2009
2 Comments Posted by Bas