sep
10

Uluru en Kata Tjuta (deel 2)

De dag na het geweldige diner hoefden we niet echt vroeg op, maar aangezien we door zouden rijden naar het zuiden moesten we in ieder geval onze heerlijke luxe hotelkamer uit (snif) en weer de krappe, hete camper in. We moesten alleen natuurlijk nog wel naar de Kata Tjuta (de Olga’s). Eerst even gestopt bij een lookout onderweg om wat foto’s te maken. Ik heb er hier een paar geplaatst zodat jullie ook weten waar we het over hebben:

Bas had de dag ervoor last gekregen van zijn voet dus die zag af van de wandeltocht door/op/bij de Kata Tjuta maar ik kon natuurlijk wel gewoon gaan. Om Bas niet te lang te laten wachten heb ik niet de hele rondwandeling (Valley of the Winds) gedaan maar ben ik heen en weer gelopen naar de Karingana Lookout. Ik ben uiteindelijk 2,5 uur weg geweest en ik heb onderstaande foto’s gemaakt. De Kata Tjuta’s zijn echt heel erg mooi, ook van dichtbij, en in mijn ogen eigenlijk mooier en bijzonderder dan Uluru.

En nog wat panorama foto’s voor een echt goede indruk:

Na een bezoek aan het Cultural Centre van de Uluru and Kata Tjuta National Park en geluncht te hebben zijn we doorgereden (eigenlijk teruggereden) naar de snelweg waarbij we weer langs Mount Connor kwamen. Natuurlijk nog wat foto’s gemaakt. Ineens zagen we ook mensen de weg oversteken en de zandduin oplopen, bleek daar een uitzichtpunt te zijn wat we de eerste keer gemist hadden! Maar goed dat we er nog een keer langs kwamen dan. Er bleek een zoutmeer achter de duin te liggen en het uitzicht was prachtig, getuige de foto:

De rest van de middag hebben we in de auto gezeten om via de snelweg zo ver mogelijk naar het zuiden te rijden. We konden op verschillende plekken onderweg overnachten, maar net voordat het donker werd kwamen we bij een road house aan dat ook tevens een camping had, Mount Ebenezer Roadhouse. Hier hebben we dan ook maar gegeten en overnacht. We kwamen natuurlijk weer mensen tegen die we al eerder gezien hadden tijdens onze trip en hiermee hebben we dan ook een biertje genuttigd voordat we gingen slapen. De volgende morgen nog even de Aboriginal Art Gallery die ze ook nog hadden bezocht en een fotolijstje en een Guana gekocht voor in de kast (en daar staan ze nu ook heel mooi in) om daarna weer zuidwaarts te rijden, op naar Coober Pedy!

We zullen jullie verder niet vervelen met onze eindeloze hoeveelheid foto’s van de weg en het rode zand, maar rond 4 uur ‘s middags waren we dan ook in Coober Pedy. Snel een camping opgezocht en daarna bij een lokale slijter onze biervoorraad aangevuld. We waren net te laat voor de zonsondersgang (story of the holiday?) en er was bewolking dus de ondergang was niet echt spectaculair te noemen maar de wolken kleurden toch nog mooi oranje:

In de pizzeria bij de camping een uur zitten wachten op onze pizza onder het genot van een biertje (maar goed dat we bier gekocht hadden, Bas had maar even 4 flesjes opgehaald), maar het was het wachten waard, echt een heerlijke Italiaanse pizza en dat in Coober Pedy!

De volgende dag zouden we in ieder geval gaan golfen op de enige golfbaan in Australië in de woestijn en natuurlijk moesten we ook een mijn bezoeken. Coober Pedy is namelijk de grootste leverancier van Opaal in Australië (en ver daar buiten) waardoor er een heel raar landschap is ontstaan met heel veel heuveltjes zand doordat ze kuilen en gangen graven om bij de Opaal te komen:

We hebben een gesloten mijn bezocht waar ze een museum van gemaakt hebben en toevallig moesten we ook hier onze spullen ophalen om te kunnen golfen op de golfbaan. Tot het midden van de jaren ’70 leefden namelijk de meeste mensen in Coober Pedy onder de grond in restanten van mijnen en verder uitgegraven holen om zich te beschermen tegen de zon en de hitte. Er zijn nog steeds mensen die zo wonen, maar de meeste inwoners wonen nu in een ‘gewoon’ huis danzij de uitvinding van de airconditioning. Nog weer even wat foto’s:

Na het museum op naar de golfbaan! Eerst maar eens gezocht naar de afslag van de eerste hole, die bleek bovenop het clubhuis te zijn! Hieronder wat foto’s, een erg grappig gezicht en met onze gelimiteerde golfervaring een hele uitdaging. Na de afslag naar onze ballen gezocht, Bas aan de ene kant van het clubhuis en ik meer in de buurt van de hole, maar alsnog een hele opgave om het balletje in de hole te krijgen, zeker als je niet met je eigen op maat gemaakte clubs speelt . Na 3 holes op de golfbaan zijn we er maar mee stopt. De zon brandde behoorlijk en we raakten voornamelijk zand en stenen, dus een volle 18 holes was een beetje teveel van het goede. We hebben wel veel lol gehad, vooral met de eerste hole, maar daarna hield het wel een beetje op.

Hierna hebben we maar een plek gezocht om te lunchen en daarna zijn we Coober Pedy uit gereden. Bij Coober Pedy loopt namelijk een groot gedeelte van de zogenaamde “Dog Fence”; een hek om de dingo’s uit South Australia te houden. Ook wilden we de zonsondergang (de hele zonsondergang dit keer) vanaf de Breakaways Lookout bewonderen. The Breakaways is een gebied buiten Coober Pedy met hele bijzondere zandduinen en rotsformaties. Het is bijna onmogelijk om het uit te leggen dus weer foto’s (sorry):

Na de zonsondergang weer terug naar de camping en heerlijk (ahum) geslapen in we camper. De volgende ochtend zijn we verder naar het zuiden gereden en hoopten we ergens in de buurt van Adelaide uit te komen. We hebben overnacht in Post Augusta en laten we het zo zeggen, dat kunnen we niemand aanbevelen. We stonden op een vage camping omgeven door vage mensen en we voelden ons niet erg veilig. Het is op zich best een aardig dorp met mooie vergezichten en een aardig centrumpje, maar vage mensen …

De volgende dag snel doorgereden naar Adelaide waar we voor de laatste avond een hotel hadden genomen zodat we uitgerust aan de reis terug naar Sydney zouden beginnen.We zijn nog even Adelaide in gegaan, een mens moet toch kunnen shoppen en eten, en zijn uiteindelijk in een leuke pub beland waar we nog enkele biertjes hebben genuttigd.

Voor de terugreis hadden we namelijk 2 plekken gekocht in de “Indian Pacific”, dit is de trein die van Sydney naar Perth rijdt. Helaas konden we online niet zien of de stoelen naast elkaar waren maar omdat het opeenvolgende nummers waren dachten wij van wel. In de trein bleek dit dus niet zo te zijn! Stomme Aussies … Maar gelukkig wilde een vrouw wel met 1 van ons van plek ruilen omdat zij het iedere 2 weken deed zodat wij bij elkaar konden zitten. We hebben haar heel erg bedankt en af en toe heel erg medelijden met haar gehad omdat haar buurvrouw zo’n rookverslaafde was dat ze om de 2 a 3 uur probeerde haar longen eruit te hoesten. De trein stopt na Adelaide namelijk alleen in de avond nog in Broken Hill, waar we dan ook een heerlijk diner hebben gehad, en daarna pas weer in Sydney. Slapen in de camper was een uitdaging, moet je het eens proberen in een 100 jaar oude trein die over een oneven rails rijdt en terwijl je een irritante Zwitser achter je hebt zitten die denkt dat hij heel goed Engels spreekt en graag iedereen van zijn verhalen wil laten meegenieten (dus veel te hard praat). Ik was blij dat ik oordopjes bij me had, zo kon ik ten minste nog mijn boek lezen zonder afgeleid te raken.

Waar wij echter geen rekening mee hadden gehouden was het feit dat het heel koud wordt in de trein als deze in de Blue Mountains rijdt, en dat was zo ongeveer de hele nacht. We hebben wel wat geslapen, maar echt veel was het niet, maar daarom hadden we ook het hotel geboekt de dag ervoor. De volgende ochtend bleek dat ook het personeel niet helemaal op de kou gerekend had want de waterleiding onder de trein was bevroren waardoor er geen koffie was! Helaas. Dan maar alleen een ham-kaas croissant. Ik had dus de laatste, Bas heeft Bacon & Eggs genomen, maar echt geweldig was het niet. Gelukkig viel de prijs nog mee, in Nederland hadden ze je compleet afgezet. Het uitzicht was gelukkig wel erg goed, door de Blue Mountains met de zonsopgang, mistflarden over de landerijen. Erg pittoresk allemaal en een goede afsluiting van de vakantie. Tot slot nog wat foto’s en dan zit ons verhaal er op. We hebben er lang over gedaan en in november gaan we weer op vakantie, maar we zullen dan proberen wat sneller ons verhaal te doen . We hopen dat jullie ervan genoten hebben (sorry voor de hoeveelheid foto’s)!