We zijn alweer een weekje thuis, maar door de enorme hoeveelheid foto’s, de vele verhalen de we met jullie willen delen en een drukke week vorige week hebben we de website nog niet kunnen updaten. Bij deze alvast een deel van het verhaal, omdat we 15 dagen weg zijn geweest en bijna iedere dag ergens anders hebben gezeten, wordt het een beetje veel om het allemaal in 1 post te zetten.

Dag 1

Om 6 uur ‘s ochtends vertrok ons vliegtuig vanaf Sydney ariport naar Melbourne om van daaruit verder te vliegen naar Alice Springs. Geweldig, Qantas! Het was goedkoper om van Melbourne naar Alice Springs te vliegen met een tussenstop in Sydney dan van Sydney direct naar Alice Springs, terwijl het dezelfde vlucht was! Dus maar via Melbourne gevlogen, scheelde toch even ruim $150 pp en dat konden we dan mooi weer voor iets anders gebruiken. In ieder geval was het vroeg in de morgen en omdat Bas absoluut niet te laat wilde zijn, ging de wekker om 3.30 uur en zaten we om 4.30 uur in de taxi naar het vliegveld. We waren absoluut niet te laat, veel te vroeg zelfs, dus maar even lekker rustig ontbeten en daarna het vliegtuig in. In Melbourne was er niet veel te doen, en na een tijdje wachten weer het vliegtuig in naar Alice Springs. Hierbij maakten we voor de eerste keer kennis met de Aboriginals, die zaten namelijk achter ons in het vliegtuig, en Joost je hebt niets teveel gezegd, de geur was op zijn minst apart te noemen (later meer hierover). Aangezien ik aan het raam zat en het een keer onbewolkt was, heb ik tijdens de vliegreis eindelijk Australië eens van bovenaf kunnen bewonderen. Dat heb ik natuurlijk ook voor jullie vastgelegd dus hierbij alvast wat foto’s:

Aangekomen in Alice Springs ging er een shuttle bus naar alle hotels en autoverhuurbedrijven, dus ook Britz waar wij onze auto hadden gehuurd, maar hiervoor moest je alsnog betalen en de Britz ligt helemaal aan de andere kant van Alice Springs, dus wij hadden al berekend dat een taxi ietsje duurder maar zeker veel sneller zou zijn. Bij de Britz moet je dan eerst nog een DVD bekijken over de camper die je hebt gehuurd voordat je de camper mee krijgt, liep de DVD ook nog vast, kregen we een andere die inderdaad heel anders van opzet was waardoor we delen nog een keer moesten kijken, afijn, een uur verder eindelijk de sleutels in handen en onze koffers in de camper, op naar het centrum van Alice Springs. Op het moment dat wij het terrein afreden kwam er een gezin het terrein op lopen met al hun bagage, die hadden dus de shuttle wel genomen, en moesten toen dus nog aan de hele riedel beginnen. Wij waren blij dat we een taxi genomen hadden.

Eerst even boodschappen doen en daarna naar de Big4-camping in Alice Springs. Een nadeel van het ophalen van een camper in 1 plaats en het inleven in een andere plaats is, dat je alle spullen die bij de camperverhuur in zitten maar die je denkt niet nodig te hebben, niet kan achterlaten. Alle kastjes (ja, echt alle kastjes) zaten dan ook vol met kookspullen (zelfs een theepot!) waardoor onze koffers of de inhoud hiervan nergens in de camper pasten. Op de camping aangekomen dus eerst de camper maar even gereorganiseerd. Alle kookspullen pasten gelukkig in 1 kastje (met een beetje proppen) waardoor er ineens plek was voor onze boodschappen (wel zo makkelijk toch?) en er een plank vrij was voor onze kleding en een lade voor ons ondergoed zodat we de niet iedere keer bij onze koffers hoefden te zijn. Hierna voor de tweede keer naar het centrum van Alice Springs (ook wel liefkozend ‘Alice’ genoemd) gereden om wat wijn en bier te gaan halen waarbij een bijkomend voordeel van de reorganisatie een bijna rammelloze camper bleek te zijn, heerlijk. Dat van die alcohol moet ik even uitleggen: vanwege het drankmisbruik van de Aboriginals in Alice, kun je pas na 6 uur ‘s avonds wijn-in-een-box (maximaal 2 liter per persoon) kopen en moet je je legitimeren bij het afrekenen om te voorkomen dat je dus bij een andere winkel in Alice nog eens 2 liter kan kopen. Nu wilden wij in een rammelde camper geen flessen wijn en flesjes bier hebben, dus ook wij moesten wachten tot 6 uur om onze wijn-in-een-box te gaan halen. Na ons al zigzaggend om alle wachtende Aboriginals heen een weg te hebben gebaand naar de drankenhandel, konden we eindelijk onze wijn en bier halen. Zoals ik al eerder schreef hebben Aboriginals een aparte geur. Ze wassen zich bijna niet dus die geur is nogal sterk en ranzig en die wil je niet teveel inademen. Na 6 uur kopen veel Aboriginals hun (waarschijnlijk dagelijkse) 2 liter wijn om zich daarna helemaal lazarus te zuipen. Er wordt dan ook afgeraden om in het donker in Alice rond te lopen en wij begrijpen nu waarom. Deze eerste confrontatie met de oorspronkelijke bewoners van Australië was voor ons nogal ontnuchterend. Wij horen natuurlijk wel veel verhalen, zien het op tv en lezen er ook over in de krant, maar om het met eigen ogen te zien en eigen neus te ruiken was toch anders. Eigenlijk best wel triest.

De eerste nacht in de camper was een beetje behelpen. Wij hadden besloten niet het bovenste en breedste bed op te maken omdat wij al claustrofobisch werden bij het idee om in een ruimte van 40cm hoog te moeten gaan slapen, en dat was nog afgezien van het praktische gedeelte dat je je ook nog in diezelfde ruimte moest zien om te draaien als je met je gezicht bij een raampje wilde liggen, hetgeen bijna onmogelijk bleek voor ons tweeën. Dus op het onderste en smalste bed met zijn tweeën: we konden precies op onze ruggen naast elkaar liggen, dan lagen we klem tussen de buitenwand van de camper en het ingebouwde keukenblok, fijn! ‘s Nachts zijn we dan ook regelmatig wakker geworden omdat 1 van ons wat breder was gaan liggen dan de ander waardoor de ander dus niet meer kon omdraaien… hmmmm. Niet echt ideaal dus, maar vast een kwestie van wennen. Ook ben ik meerdere keren wakker geworden van een bepaalde geur die ik inmiddels als Aboriginal herkende. Officieel mogen ze niet op het kampeerterrein komen, maar omdat wij aan de buitenkant een plek hadden (er zat nog wel een weg tussen ons en het hek), denk ik dat ze aan de buitenkant van de camping liepen en ik ze daarom rook. Ik heb enkele keren naar buiten gekeken maar heb niemand gezien, dus dit lijkt me de meest plausibele verklaring. Dit is trouwens ook de enige keer dat ik dat gehad heb, heel vreemd.

Dag 2

We hebben eerst maar eens even uitgeslapen, voor zover dat mogelijk was, zo dicht op elkaar en daarna rustig ontbeten. We moesten toch nog iets doen die dag dus Alice maar ingegaan. In Alice hebben ze namelijk heel veel galerieën met Aboriginal art en we wilden wel eens kijken wat we mooi zouden vinden en misschien nog iets kopen. Ok, we hebben dus heel veel Aboriginal art gezien en we weten nu ook wel een beetje wat we mooi vinden, maar de enige die we in Alice mooi vonden was $ 9990,- dus dat lag een beetje buiten ons budget, ahum. We hebben dus maar niets gekocht, dat kan immers in Sydney of op Ebay ook. Lekker geluncht en daarna naar het  Alice Springs Desert Park. Dit ligt een beetje buiten Alice en hier hebben ze de drie woestijnomgevingen nagemaakt, namlijk woodland, desert rivers en sand country (bebossing, woestijnrivieren en zandland) met alle bijbehorende flora en fauna. Je krijgt een apparaatje met een digitale gids erop die correspondeert met bordjes met nummers erop in het park zodat je uitleg krijgt bij wat je ziet en hoort. Een goed begin van ons reis door de ‘woestijn’. Hier een kleine impressie:

Met een filmpje van de roofvogel met steen:

Hierna naar het hoogste punt van Alice om de zonsondergang te zien, helaas waren we net te laat. Voor het avondeten hadden we een evenement geboekt waarbij tijdens het eten ook uitleg gegeven zou worden over de Aboriginals rond Alice en er wat dansen zouden worden uitgevoerd, het Red Center Dreaming Diner. Gelukkig lag dit naast onze camping en konden we hier dus lopend naar toe (het was nog licht), maar we waren een beetje vroeg zodat we nog naar de Rock Wallabies konden gaan kijken. Dit is een groep wilde Rock Wallabies die rond de zonsondergang naar beneden komen om water te drinken en dan kun je ze ook voeren met speciaal voer.

Er waren niet veel mensen voor het diner, rond de 20 personen, normaal zijn dat er rond de 200, waardoor het op zich veel leuker en directer was. We hebben redelijk goed gegeten en de uitleg en de dansen waren ook erg interessant. Natuurlijk moesten we ook nog even op de foto:

Wordt vervolgd!!!

Posted in 2009
1 Comment Posted by Kim