Nu weer eens tijd voor een update van mij. Zoals jullie hebben kunnen lezen in het vorige bericht hadden Kim en ik afgelopen weekend een (druk) semi-gescheiden programma. Ik ben vrijdag en zaterdag naar Tuff Truck geweest, we hebben daarna op zaterdagavond samen met vrienden een wijn avond gehad bij Pane e Vino en op zondag kwamen Rex en Karin op bezoek om een bordspelletje te spelen.

Wat is Tuff Truck, voor degenen die er niets vanaf weten net als ik voordat ik er geweest was, het is een 3 daags evenement waar 40 zwaar gemodificeerde 4×4 auto’s in competitie verband proberen een 5-tal obstakel parcoursen te bedwingen.

Ik was er dus nog nooit geweest, ik was uitgenodigd door Matthew. Dat is een Australiër die ik ontmoet heb via het Toyota Landcruiser forum hier in Australië. Hij had mij namelijk geholpen met het testen van mijn nieuwe vering een aantal maanden geleden en had me toen dus uitgenodigd om mee te gaan naar Tuff Truck. Na veel heen en weer gemail en onzekerheid of ik mee kon gaan vanwege de wijn avond toch maar besloten om hem te vergezellen. De wijn avond zou namelijk oorspronkelijk op donderdag gehouden worden en dan zou ik het hele weekend mee kunnen. Uiteindelijk werd de wijn avond dus op zaterdag avond gehouden en moest ik dus op zaterdag middag weer terug komen.

Na alle onzekerheid zou ik dus toch mee gaan. Toen was het jammer genoeg al te laat om online nog een ticket te kopen dus dat moest dan maar aan de poort, geen probleem alleen $ 20 duurder. De woensdag en donderdag voor vertrek alle spullen klaar gelegd en in de auto geladen. Ik moest ten slotte ook overnachten en heb dus maar een matje en slaapzak ingepakt en 24 blikjes bier (flesjes waren verboden), wat etenswaren, schone kleding en wat zaklampen.

Vrijdagochtend kwart over zes opgestaan om naar Matthews huis te rijden waar we om 8 uur hadden afgesproken, hij woont in Galston wat ongeveer 45 minuten rijden bij ons vandaan is richting het noorden. Daar aangekomen bleek dat hij niet thuis was, op zijn inrit stond Ron, een vriend van Matthew, te wachten om ook mee te gaan. Even voorgesteld, bleek dus dat Matthew besloten had de avond voor vertrek nog even zijn olie te verversen maar bij het vullen van zijn olie reservoir was hij er achter gekomen dat hij te weinig olie had, slim… Hij was dus naar een garage gereden ‘s ochtends om olie te halen maar die ging pas om 8 uur open. Nadat ook Ray, nog een vriend van Matthew, nog op was komen dagen was het dus wachten op Matthew die om 8:20 aan kwam rijden. Alle spullen vlug ingeladen en op naar Woy Woy om Greg op te halen, een collega van Matthew die ook mee ging. Voor degenen die slecht zijn in aardrijkskunde, volg deze link. Tuff Truck werd gehouden in Milbrodale, wat ongeveer 200 km ten noorden van Sydney ligt, Matthew woont in Galston, wat mooi op weg naar Milbrodale ligt. Woy Woy echter ligt aan de kust, ten noord-oosten van Sydney en er ligt dus een groot national park tussen Woy Woy en de weg naar Milbrodale. Omrijden dus. Niet dat dat erg was, ik wilde ook wel eens een lange rit maken met de Landcruiser. Omrijden betekende dus ongeveer 100 km om…

Afijn, mooie rit naar Woy Woy, Greg opgehaald en toen op weg naar Milbrodale. Ik ben dus bijna 5 uur onderweg geweest vanaf dat ik thuis vertrok totdat we in Milbrodale arriveerden. Mooie rit door een enorm national park met allemaal Eucalyptus bomen. Matthew had er flink de vaart in, hij rijdt dan ook al een jaar of 20 Landcruiser en weet dus iets beter waar de grenzen van de auto liggen. Daarnaast had hij 4 man met bagage aan boord en een flinke aanhanger/vouwwagen achter zijn auto hangen waardoor zijn zwaartepunt wat lager lag dan dat van mij. Ik zat alleen in de auto met weinig bagage en een hoog zwaartepunt. In de bochten dus toch maar wat rustiger aan gedaan, Matthew was zwaar beladen dus die haalde ik op de rechte stukken wel weer in. Nu kwam ook eindelijk mijn nieuwe UHF radio eens van pas zodat ik Matthew af en toe kon manen om het wat rustiger aan te doen.

Aangekomen bij het Tuff Truck terrein, 12 uur ‘s middags, moesten we eerst nog eens een half uur in de file staan om binnen te komen. Het was ondertussen ook een gekakel van jewelste op de UHF radio met ongeveer 3.000 toeschouwers die allemaal een UHF radio hebben en ongeveer 10 kanalen, van de 40 in totaal, die vrijgegeven zijn voor gebruik door het publiek. Nadat ik mijn entree betaald had was ik Matthew kwijt geraakt want die stond voor me in de rij en was er dus eerder doorheen gegaan. Ik moest me geen zorgen maken en de familie camping oprijden, we stonden richting de ingang van het terrein bij een grote 4×4 camper en anders moest ik me maar melden op de UHF. Makkelijk te vinden gelukkig en zo ontmoette ik Rod alias Big Dog.

Eerst maar eens kamp opgebouwd, ik sliep in mijn auto dus ik was vrij snel klaar. Achterste rij stoelen omhoog, middelste bank plat en matje uitrollen, klaar!! Matthew echter had wat meer moeite omdat iemand een party tent naast ons had opgebouwd zodat hij de draai niet kon halen om de vouwwagen op te bouwen. Afijn, een half uurtje later dan toch alles klaar, stoelen opgezet, campingtafel erbij, bier op tafel en even uitrusten.

Het eerste stuk van het programma, “show and shine”, oftewel alle auto’s, gepoetst en wel, op een rij en kijken maar. Hier is het dus heel anders dan in Europa, waar meestal alles afgesloten is. Hier kan je dus alles aanraken, inkruipen en staan de eigenaren/coureurs bij de auto’s om uitleg te geven. Er zitten wat vreemde constructies tussen en wat originele oplossingen voor bepaalde technische zaken. Zo stond er een auto tussen die een Crown lager fles (bier) gebruikt had in de motorruimte als verbindingsstuk en een ander had een Bob de bouwer drinkfles ingebouwd als overloop van de radiateur…. Zie de foto’s voor meer informatie.

Het echte werk begon pas ‘s avonds met een “Mud run” oftewel een modderbaan waar 20 auto’s doorheen moesten. De andere 20 hadden een parcours ergens buiten het terrein op een geheime locatie zonder publiek. Na een Aussie barbeque, worst op brood met veel saus, werden de stoelen ingepakt en begaven we ons om half zes ‘s avonds naar het parcours waar om 7 uur ‘s avonds de mud run zou beginnen. Dit om in ieder geval een goed plekje te hebben. Dit was geen enkel probleem, we hadden een plek bij de “Wombat holes”, dat zijn korte, diepe gaten waar de auto’s doorheen moesten. Het begon natuurlijk pas om 8 uur. No worries, tijd genoeg. Eerst al een uur vermaak omdat iemand met een 4×4 hoogwerker bezig was reclame borden op te hangen en die reed zich dus vast tijdens het ophangen van de laatste reclame borden. Door 3.000, voornamelijk mannelijke, 4×4 enthousiastelingen als publiek werd de bestuurder geleidelijk aan verbaal met de grond gelijk gemaakt totdat hij het opgaf en een andere bestuurder het overnam. Die had de hoogwerker in 5 minuten los.

De mud run. Stel je voor, pikdonkere baan verlicht door 2 grote lichtkanonnen (zoals bij een voetbalwedstrijd), 20 auto’s met zwaar gemodificeerde V8 of diesel motoren en 3.000 halfdronken Australiërs. Het spektakel duurde tot 12 uur ‘s nachts. Van de 20 auto’s hebben er 7 de eindstreep bereikt, wat jammer was want we hebben dus maar 7 auto’s door de wombat holes zien rijden. De rest kwam vast te zitten in de modderput naast de wombat holes.

Na nog wat biertjes in het kamp nog even een rondje gelopen over het terrein. Er waren twee campings, een familie camping waar wij stonden en een algemene camping bedoeld als feestcamping. Ik ben maar even gaan kijken op de feestcamping. Deze was in beslag genomen door ongeveer 1.000 man en zij zijn dus de hele nacht doorgegaan met feesten en barbequen. Gelukkig stonden wij helemaal aan de andere kant en met de deuren van de auto dicht hoorde je helemaal niets. Dat was maar goed ook want er stond een toilet wagen op 50 meter van ons vandaan met een generator eronder voor de stroomvoorziening. Ik heb goed geslapen, al was het een beetje kort en kon ik me net niet helemaal strekken in de auto.

De volgende dag ontbeten en om 8 uur begonnen ze dus met de overige 5 parcoursen, verspreid over een bergwand en een terrein net ervoor. Het geheel vind plaats op iemands privé terrein. Een aantal hectare groot met een berg erop. Ze hadden dus een aantal parcoursen uitgezet die te voet al bijna niet te beklimmen waren en daar zouden ze dus met de auto overheen gaan. Dat was dus ook een aardig spektakel. Big Dog had sombreros meegenomen voor ons als groep zodat we elkaar makkelijk terug zouden kunnen vinden en om wat schaduw te hebben als je in de volle zon zou moeten zitten kijken. Goed plan want overdag waren er dus ongeveer 5.000 man publiek vanwege de dagjesmensen. Ik heb me kostelijk vermaakt. Auto’s die probeerden omhoog te komen en omvielen. Kapotte aandrijfassen en differentiëlen en veel lawaai. Af en toe had ik het idee dat de zuigers door de motorkap naar buiten zouden komen, zoveel gas gaven ze om omhoog te komen. Een opgevoerde turbo diesel met NOS injectie maakt VEEEEL lawaai kan ik je vertellen.

Afijn, om kwart over twee was de pret voorbij en moest ik weer terug naar Sydney om op tijd te zijn voor onze Keith Tulloch wijn avond. Na afscheid te hebben genomen van de rest en de belofte dat ik volgend jaar wel het hele weekend blijf, ben ik begonnen aan de terugreis. 202 km over binnendoor wegen en na 2 uur en 3 kwartier was ik weer thuis. Lekker even gedoucht, omgekleed en nog even gerelaxt met Kim.

Daarna vertrokken naar Pane e Vino voor onze wijnavond samen met David, Therese, Guy en Debbie, onze Schotse vriend met zijn vriendin en 2 Engelse vrienden die we via David zijn tegengekomen. Keith en Amanda Tulloch waren er ook al, dat zijn de eigenaren van Keith Tulloch wijn. Even gedag gezegd en daarna plaats genomen aan onze tafel. Het was weer een zeer geslaagde avond met diepzinnige discussies over het weer, het leven in Australië, de cultuurverschillen en natuurlijk wijn. Onder het genot van 7 verschillende wijnen en 7 gangen hebben we ons uitstekend vermaakt. Jammer genoeg zaten er een paar visgerechten tussen die niet helemaal aan ons besteed waren. Wij zijn geen fan van schelpdieren en krab. Toch maar opgegeten, de forel daarentegen smaakte prima en als troost hebben we dan maar een dubbele portie kalfsfilet met risotto gekregen.

Helaas wonnen we niets bij de quiz die ze georganiseerd hadden. Kim haalde het nog tot de laatste 4 maar moest helaas afhaken waardoor we dus net buiten de prijzen vielen. We kunnen niet altijd geluk hebben natuurlijk. Om 11 uur ‘s avonds hebben we afscheid genomen van iedereen en hebben we een taxi terug genomen naar huis.

De volgende dag lekker uitgeslapen tot half 1 ‘s middags, ik dan, Kim was er al om 10.00 uur uit, op ons gemakje ontbeten en gedoucht en daarna weer terug naar Pane e Vino om de auto weer op te halen. ‘s Middags kregen we bezoek van Rex en Karin, dat zijn vrienden die we hebben leren kennen via een presentatie cursus die Karin gaf bij haar thuis. Zij zouden op bezoek komen om een paar bordspelletjes te komen spelen. De vorige keer waren we bij hen geweest en hadden we het spel Cashflow gespeeld, dit hadden ze deze keer weer meegenomen. Wij hadden zelf ook al voorgesteld om Elfenland te spelen. Dit is er allemaal niet van gekomen. Om 4 uur ‘s middags stonden Rex en Karin op de stoep en om half 10 ‘s avonds vertrokken ze weer zonder ook maar een spelletje te hebben gespeeld. We zijn zo druk bezig geweest met bijpraten en kletsen dat het er niet van gekomen is. Zij zijn namelijk 2 maanden naar Western Australia geweest om even uit te rusten en wij gaan dus over een paar weken naar The Red Centre. We hebben, onder het genot van toastjes met brie, camembert, hommus- en paprikadip, gepraat over vakanties, toekomstplannen van Rex en Karin en wat er allemaal gebeurt is de laatste maanden. Tussendoor ook nog gebarbequed, worstjes natuurlijk, en ineens was het half 10 ‘s avonds. Tijd voor hen om naar huis te gaan en tijd voor ons om nog wat overhemden te strijken en uit te rusten voor wederom een drukke werkweek.

Die werkweek is ondertussen voorbij, dat was weer een drukke week met veel vergaderingen. Mijn collega had namelijk wat deadlines zo gepland dat ze allemaal tegelijk op vrijdag vielen zodat we ineens de hele vrijdagmiddag bezig waren met het afwerken van voorstellen en het doornemen van kostencalculaties.

Nu zitten we lekker met zijn tweetjes naast elkaar op de grond achter onze laptops. Vandaag is namelijk ons 7 jarig jubileum van ons geregistreerd partnerschap en blijven we dus lekker thuis en vanavond gaan we lekker met zijn tweetjes koken. De rest van het weekend is rust en doen we helemaal niets. Komende week  nog 4 dagen werken, vrijdag is goede vrijdag en dat is hier een feestdag, en dan is het vakantie. Volgende week zondag nog naar een concert van Angelique Kidjo in het Opera-gebouw en daarna moet ik nog wat oefenen op de motorfiets voor mijn examen wat ik op 16 april gepland heb staan en dan vertrekken we richting Alice Springs. Hopelijk vinden we nog wat tijd om voor vertrek nog een berichtje te plaatsen.

De video’s:

Klik op deze link

De foto’s:

Posted in 2009
3 Comments Posted by Bas