Maart komt op de een of andere manier altijd sneller dan alle andere maanden. Dat komt zeer waarschijnlijk omdat februari maar 28 (of 29) dagen heeft en zowel ik als mijn horloge dan in de war zijn. Hoewel ik weet dat februari een kortere maand is, ben ik toch altijd een paar dagen kwijt. Dat resulteert er dan ook meestal in dat we Max zijn verjaardag helemaal vergeten. De meeste lezers weten inmiddels dat Max 1 van onze 2 katten is, een mooi snorretje heeft als tekening in zijn snoet om aan te geven dat het inderdaad het mannetje is van de 2 en hij is tevens de jongste. Max heb ik in 2000 namelijk als jong katje van net 6 weken oud bij de moeder van een vriend van ons in Rotterdam opgehaald. Het was toen grijs, somber en koud weer en Max moest met zijn kleine lijfje in een hele grote kattendraagmand, hij verzoop er gewoon in, ondanks het feit dat ik er nog een handdoek in gelegd had. Tegenwoordig past hij niet meer in deze draagmand, zo hoog op zijn poten staat ie nu, maar dat weet je van tevoren niet. Ik moest toen met de trein (jaja, OVjaarkaart als student zijnde) met dit kleine hoopje zwart-wit van Rotterdam naar Nijmegen.
In de trein vond ik Max zo zielig zo alleen in die draagmand met die handdoek, dat ik hem maar achter mijn jas heb gestoken zodat ie een beetje warm zou worden en blijven. Hij leek net een klein ratje: klein lijfje, grote oren en een hele lange dunne staart. Een medepassagier dacht dat het een klein konijntje was, misschien is dat ook een wat vriendelijker omschrijving dan een ratje, maar deze medepassagier kon Max niet ruiken en ik wel. Max stonk nogal. Max was namelijk geboren in een inbouwkast op de logeerkamer bij de moeder van die vriend terwijl zij op vakantie was. Degene die de katten verzorgde tijdens haar afwezigheid heeft helemaal niet gemerkt dat er een nestje was, dus de moederkat heeft zeker 3 weken in de kast met haar kleintjes doorgebracht zonder dat deze was schoongemaakt. En dat stonk dus nogal met als gevolg dat ook Max erg stonk. Ik stonk dus ook na die treinrit, maar dat had ik er graag voor over.
Eenmaal in Nijmegen aangekomen heb ik Max maar in de handdoek gewikkeld om hem warm te houden, want de fietstocht terug was ook erg frisjes. Sox, de andere kat, vond het maar een raar ding wat ik had meegebracht: het stonk en was erg klein. Zodra ik de mand open deed vloog Max achter een kastje onder het bureau en daar is ie alleen achter vandaan gekomen om even naar de kattenbak te gaan (gelukkig komen de meeste katten helemaal potty-trained bij hun moeder vandaan). Ik heb toen ook maar wat eten en water neergezet achter het kastje. Nadat nog wat vrienden de nieuwe telg hadden bewonderd ben ’s avonds gewoon gaan slapen. Sox lag het allemaal van een afstandje te bekijken maar had geconcludeerd dat Max geen bedreiging was, dus negeerde Max compleet.
De volgende dag ging al een stuk beter en Max kwam vaker achter het kastje vandaan. Sox begon zich toch een beetje te ergeren aan de geur (stank) van Max en begon hem dan toch maar te wassen. Iets wat Max erg fijn vond en vindt want hij wil nog steeds niets liever dan helemaal gewassen worden door jouw handen, vooral op zijn kop. Helaas kan dat meestal niet dus moet ie het toch zelf doen, een gewoonte die hij naar verloop van tijd gelukkig toch van Sox heeft overgenomen.
Helaas zijn Max en Sox nooit echte vriendjes geworden door Sox haar rugblessure, maar dat is een heel ander verhaal, tegenwoordig gaat het toch heel aardig samen. Ze vechten een stuk minder en het mooie weer bevalt ze beiden prima. Ook het feit dat ik veel thuis ben helpt natuurlijk.
Het bovenstaande verhaal is natuurlijk ook op de gevoelige plaat gezet, maar omdat al onze spullen in een container verhuisd moesten worden naar Australië en de temperatuur in zo’n container kan verschillen van -5 tot +40 ºC, afhankelijk van waar deze op het schip wordt geplaatst, hebben we al onze foto’s en negatieven maar veilig in Nederland achtergelaten.
Hier dus maar even wat foto’s van Max in Sydney, slapend danwel genietend van de temperatuur en het uitzicht:
Verder hebben we niet zoveel nieuws te melden. We hebben ons leventje weer opgepakt, proberen de 2,5 kilo die we elk in de afgelopen periode zijn aangekomen weer te verliezen door gezond(er) te eten en (weer) meer te gaan bewegen en genieten vooral van het heerlijke weer (rond de 25 ºC zowel overdag als ’s nachts, half bewolkt en meestal windstil). Voor de komende tijd is dat even genoeg, misschien nog een weekendje weg, maar dat laten we jullie zeker weten!
Add A Comment