Zo, na een lange tijd maar weer eens een bericht van ons, ten minste de helft van ons. Ik ben weer terug in Sydney, Kim is nog in Nederland. Hoe dat komt vertel ik zometeen. Wat hebben we allemaal nog gedaan nadat Joost en Judith hier zijn geweest en waarom heeft het zo lang geduurd voordat we weer een berichtje hebben geplaatst.

Ten eerste zijn we meer dan twee weken niet thuis geweest maar in Europa. Ik had een sales conferentie van Swisslog in Barcelona, er zijn slechtere plekken om te zijn natuurlijk in de wereld. Kim zou daar mee naar toe gaan en dan zouden we daarna met zijn tweetjes doorvliegen naar Nederland om familie en vrienden te bezoeken volgens een strak schema. Wij hadden dus mooi vluchten geboekt om op maandag 19 januari te vliegen naar Barcelona en dan weer terug naar Amsterdam op 2 februari. Nu vliegen wij meestal Singapore Airlines, hele goede service met genoeg beenruimte en fatsoenlijk vliegtuigeten en dat zelfs nog voor de laagste prijs die je maar kan vinden, wat wil je nog meer. Bij Singapore Airlines kan je online inchecken voor je vluchten 48 uur van te voren, dus op zaterdag zaten wij met zijn tweetjes in de studeerkamer om in te checken. Daar ging het al fout. Volgens Singapore Airlines’ website vloog Kim ineens naar Amsterdam en ik naar Barcelona. Wij dus maar gebeld met ons reisbureau, die deelden ons mede dat ze dat pas op maandag konden aanpassen omdat dan het kantoor van Singapore Airlines open ging, FIJN. Afijn, dan maar besloten om in te checken voor de eerste vlucht naar Singapore zodat we daar in ieder geval naast elkaar konden zitten. Daar ging het weer fout omdat Kim’s ticket nu toch naar Barcelona ging (hoe ze het omgeboekt hebben weten we niet maar ze vloog ook ineens terug vanuit Barcelona in plaats van Amsterdam) en zij zich op beide vluchten had ingechecked terwijl ik me alleen voor de eerste vlucht had ingechecked en ook al mijn boarding pass had uitgeprint. Zodra je dat doet kan je dus niet meer verder inchecken voor de tweede vlucht. Nou ja, dat zouden we dan wel regelen zodra we op het vliegveld stonden.

Toen maar begonnen met wat spullen bij elkaar te zoeken, paspoort bijvoorbeeld. Kim haar paspoort nergens te vinden… Het hele weekend druk gezocht, alles overhoop gehaald, geen paspoort. Alles nagebeld, gevonden voorwerpen op het vliegveld (we hadden ten slotte in november ook nog gevlogen en waren het land weer ingekomen dus het moet ergens in Sydney zijn), de douane, immigratie, quarantaine, de taxi centrale die we in november gebruikt hadden, ons favoriete winkelcentrum, alles. Echter nergens een paspoort. Nu zit er in Sydney gelukkig een Nederlands consulaat wat noodpaspoorten kan verstrekken maar dat ging pas op maandag om 10.00 uur open terwijl wij om 16.40 uur vlogen. Hopen dat dat goed ging. Onderwijl ook nog lekker gaan lunchen op zondag met mijn oude baas en zijn vriendin. Lekker genoten van het weer, het uitzicht, de zon en het gezelschap. De volgende keer met de Saab gaan want mijn beest paste niet in de parkeergarage…

Maandag, Kim naar het consulaat, ik naar mijn werk. Om half elf telefoon dat ze geen noodpaspoort uit kunnen geven zonder dat Kim’s gegevens kunnen worden geverifieerd bij de gemeente die het oorspronkelijke paspoort uitgegeven heeft, Nijmegen dus. Maar ja, die gingen pas om 18.00 uur (Sydney tijd) open diezelfde dag, dus Kim zou niet vliegen die dag. Vlucht dan maar verzet, dat ging gelukkig nog vrij makkelijk. Kwart voor 1, net voordat mijn taxi kwam kregen we een telefoontje, het consulaat. Ze hadden Kim’s gegevens op een andere manier geverifieerd en haar paspoort zou klaar zijn over een uur. In allerijl dus maar weer omgekleed, vlucht verzet en met de taxi naar Bondi Junction (ja, het consulaat zit op een mooie plek, weten we meteen waar ons belastinggeld naar toe gaat). Kim’s paspoort was klaar. Door naar het vliegveld, gelukkig konden we op beide vluchten naast elkaar zitten. Nog een klein probleempje om door de douane heen te komen natuurlijk vanwege het noodpaspoort. Die stellen ook van die leuke vragen he; hoe lang heeft u dit paspoort al? Kim; ehmm, een half uur, duh… Gelukkig was dat snel geregeld en konden we vliegen.Kim moest nog wel even contact opnemen met de Australische ambassade zodra ze geland was om te verifiëren dat haar visum aan haar nieuwe, tijdelijke paspoort zou zijn gekoppeld. Dat hadden ze op het vliegveld al gedaan maar dat kon nog wel eens verkeerd gaan…

Na een zeer lange vlucht met een tussenstop in Singapore, waar we mijn directeur, Andrew, nog tegenkwamen en nog een kopje thee hebben gedronken, gingen we door naar Barcelona. Helaas hadden we ook nog een tussenstop in Milaan waar we 2,5 uur in het vliegtuig moesten blijven zitten terwijl het schoongemaakt werd. In Barcelona snel door de douane heen en koffers van de band geplukt. Samen met David, mijn collega, en zijn vriendin een taxi genomen naar het hotel en toen eerst maar even een dutje van een paar uur doen, want we waren vrij kapot.

Mijn conferentie begon pas op woensdagavond terwijl we al op dinsdagochtend in Barcelona waren. De dames zouden toeristische dingen gaan doen terwijl David en ik afspraken hadden staan met collega’s van over de hele wereld. Gelukkig konden we de eerste twee avonden nog met zijn vieren eten. Heel fijn als je nog een jetlag hebt en de restaurants gaan niet open tot 20 uur ‘s avonds . Gelukkig was het eten vrij goed en het gezelschap prima.

2 dagen conferentie later en weinig tijd voor elkaar hadden we dan op vrijdag eindelijk tijd voor elkaar en konden we Barcelona verkennen. Eerst nog naar een ander hotel, want het Swisslog hotel was ons iets te duur en de kamer iets te klein. Daar aangekomen, ingecheckt, opgefrist en toen we op het punt stonden om te vertrekken, sirenes. Het waaide al de hele week vrij hard in Barcelona en tijdens de week dat wij er waren is die sporthal ingestort waarbij 4 mensen om het leven zijn gekomen. De sirenes waren van een brandweerwagen, binnen een halve minuut waren daar een tweetal politie auto’s en een ambulance bijgekomen. Bleek dat tegenover ons hotel een muur om was gevallen van een sloopterrein en daar is dus een vrouw onder terecht gekomen die ter plekke overleden is. Laat dat nou net de straat zijn waar wij doorheen wilden lopen om bij de metro te komen. 10 minuten eerder en…. Zie de foto’s. Ons hotel is het lage, donkere gebouw op de foto met die H erop.

Afijn, wij hebben dus maar een andere straat genomen om doorheen te lopen. ‘s Avonds lekker tapas gegeten in de stad en daarna vroeg naar bed want we waren allebei nog redelijk jetlagged.

We hadden voor de volgende ochtend (zaterdag) een wandeltocht geboekt in het Gotische gedeelte van Barcelona, maar de volgende ochtend kon ik niet uit bed komen. Ik was ontzettend ziek, hoofdpijn en heel moe. Kim is dus alleen gegaan en ik ben in bed blijven liggen. Dat verhaal blijven jullie dus nog schuldig. Het schijnt dat een tiental collega’s van me ook ziek zijn geworden na de conferentie. Mijn manager en mijn collega zijn dus ziek op het vliegtuig gestapt richting Sydney. Ik kan me alleen maar voorstellen wat voor vlucht dat moet zijn geweest. Gelukkig was ik tegen lunchtijd wat opgeknapt en ben ik Kim achterna gegaan het centrum in. Het is en blijft een mooie stad, helaas waren veel gebouwen verborgen achter grote bouwcontainers of steigers met doeken ervoor. Ze zijn bezig om overal in Barcelona gebouwen op te knappen en dat ging ten koste van ons uitzicht. Door de zware storm waren ook overal bomen omgevallen, takken naar beneden gekomen en dus stonden overal linten om gevaarlijke punten heen waar we niet doorheen konden. Stukken van Kim’s tocht, die ze ‘s ochtends gedaan had waren ‘s middags al niet meer bereikbaar.

We hebben gelukkig nog wel veel kunnen zien. We zijn de kathedraal nog in geweest en naar de Sagrada Familia, die kathedraal die ze al eeuwen aan het bouwen zijn en die nog niet af is, geweest. Die avond zijn we vroeg naar bed gegaan (half negen) om de volgende dag door te gaan naar Nederland. Hier nog wat foto’s van Barcelona.

De reis naar Nederland was vrij rustig. We waren ruim op tijd op het vliegveld en ruim op tijd ingecheckt (we zaten op de derde rij in het vliegtuig). We vlogen met Transavia, wat betekent dat je moet betalen voor je eten en drinken en een stuk minder beenruimte hebt dan wat we gewend waren bij Singapore Airlines. Gelukkig duurde de vlucht maar een paar uurtjes zo stonden we alweer vrij vlot op Schiphol. Daar is het altijd weer vechten voor je koffers, ten minste zo lijkt het altijd vanaf de zijlijn waar wij altijd staan. Iedereen staat altijd te dringen voor de conveyor belt van waaruit de koffers omhoog komen, terwijl wij altijd aan de andere kant staan. Zo’n ding gaat namelijk helemaal rond, wat betekent dat je ook gewoon kan wachten tot je koffer gewoon voorbij komt, wat een uitvinding. maar het duurt 2 minuutjes langer voor je je koffer hebt, maar je hebt ontzettend gaaf uitzicht op de menigte aan de andere kant en het is een stuk relaxter.

Rob en Sandra (Kim’s broertje en zijn vriendin) zouden ons op komen halen vanaf Schiphol en die stonden er dan ook netjes al (een uur te vroeg dus al een tijdje) en na wat oponthoud bij de douane (het poortje van niets aan te geven waardoor je naar buiten gaat vanuit de bagagehal had storing) stonden we vrij snel buiten. Na een hartelijk weerzien snel op weg naar de auto waar we door de vrieskou heen naar toe moesten lopen. Tip voor Rob, parkeer op P2 dan kan je overdekt en warm naar je auto toe. Een goed uur later stonden we in Almere om Rob’s appartement te bekijken, waar eerst ons bed nog opgemaakt werd (een spiksplinternieuwe 2-persoons slaapbank) en daarna was het tijd om lekker uit eten te gaan bij Red Delicious. Na een lekker diner een een flesje wijn toch maar weer naar huis. We mochten niet eens het eten betalen als dank… Dus nog vriendelijk bedankt, bij deze.

De volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken, we hadden een strak schema waar we ons aan moesten houden. Er werden ondertussen al her en der wat afspraken tussenin gepland. Eerst op weg naar Brabant met de trein, nadat Rob zo vriendelijk was om ons af te zetten op het station in Almere alwaar we in stijl (1e klas) richting Eindhoven vertrokken. Het landschap trok aan ons voorbij terwijl wij lekker naar buiten keken of een boekje lazen. Tegen het middaguur waren we dan in Eindhoven waar mijn ouders ons op stonden te wachten. Na wederom een hartelijk weerzien werden we richting auto geloodst om naar Hapert te rijden. Ook daar een warm welkom van Krijn en Marjan (mijn broertje en zijn vriendin) alsook 2 viervoeters. Krijn en Marjan hebben een hond (Tinus) en mijn vader heeft nu dus zo’n zelfde hond. Het beestje was pas 2 dagen bij hen in huis en hartstikke enthousiast. Ook was zij (Harrie) niet bij Kim weg te slaan. Ze heeft toch een bepaalde aantrekkingskracht op honden, katten en kinderen.

Nadat we volgestopt waren met eten; bonbons, lunch, vlaai en daarna ook nog diner, dit alles in een tijdspanne van een uur of 7, hebben Krijn, Marjan, mijn vader en ik nog even gekaart terwijl Kim even op bed is gaan liggen voor een uurtje. Het blijven toch vrij intensieve dagen en de rook in de woonkamer sloeg een beetje op onze longen. Wij zijn tochtige, rookvrije huizen gewend inmiddels dus de Nederlandse tochtvrije huizen waren niet zo goed voor onze gezondheid. Het was wel leuk om iedereen weer even te zien. Toch maar op tijd naar bed gegaan, dat hebben we de rest van de week ook maar gedaan anders hadden we het niet vol gehouden, maar niet voordat we eerst nog een paar lekkere glaasjes wijn naar binnen hadden gewerkt.

De volgende ochtend was het tijd om naar Tilburg te rijden om op bezoek te gaan bij Jeroen, Jamiela en Maysa. Jeroen is een jeugdvriend van mij en zij hebben afgelopen jaar een dochtertje gekregen, Maysa. Jamiela is dus zijn vrouw. Bij aankomst waren we net op tijd, Jeroen deed de deur al open voor ons. Hij bleek echter op weg te zijn naar zijn auto om medicijnen te halen voor Maysa en om boodschappen te doen. Na eerst even binnen te zijn gelaten ben ik met Jeroen in de auto gestapt en is Kim bij Jamiela en Maysa gebleven. Na een stuitertocht over de verkeersdrempels (Jeroen rijdt een BMW…) de medicijnen opgehaald, boodschappen gedaan en toen lekker bijgekletst. Grappig hoe je een jaar weg bent en het nog steeds lijkt alsof je elkaar vorige week nog gezien hebt. De tijd vliegt echt snel. Wel mooi om te zien hoe ze ineens als ouders door het leven heen gaan in plaats van kinderloos. Succes!!

Ook bij hen was het na een paar uur tijd om weer te vertrekken, de volgende vrienden waren weer aan de beurt, Erwin, Stans, Erin en Steijn. Hen kennen we nog van mijn Swisslog tijd in Nederland, zij wonen op 3 minuten rijden van Jeroen en Jamiela, handig. Erwin was nog niet thuis, die stond in de file bij Rotterdam, het zal ook weer eens niet. Gelukkig was Stans wel thuis met de kids. Helaas was Steijn niet zo dol op mij, Kim viel nog mee maar mijn aanblik was hem teveel en hij begon spontaan te huilen. Dat effect heb ik normaal toch niet echt op kinderen. De kids dus maar snel naar bed gedaan, Bunga bestelt (de lokale Indonesische afhaal, altijd een succes) en dat samen met Erwin opgehaald. Heerlijk gesmikkeld en daarna nog een potje Catan. Dat hadden ze al bijna een jaar niet meer gespeeld, bleek. Ook daar helaas weer op tijd weer richting Hapert om te overnachten. Erwin moest de volgende dag werken en wij moesten door naar Venlo. Was wel weer gezellig en ook daar weer verbaasd dat we al een jaar weg waren.

Door de dikke mist terug naar Hapert gereden, lekker geslapen en de volgende ochtend na een stevig ontbijt en eindelijk echte koffie (die mag je de volgende keer ook wel meteen tevoorschijn halen mam in plaats van ons de hele tijd decaf voor te zetten) toch maar vertrokken richting Venlo. We hadden nog een tussenstop gepland in Breugel om bij Coen op bezoek te gaan. Dat is een gezamenlijke vriend van ons op wiens feestje wij elkaar ook zijn tegengekomen. Hij had lunch voor ons klaar staan. Wederom een uitgebreide lunch. Coen hadden we ook alweer een tijd niet meer gezien dus ook daar moest flink bijgekletst worden. Helaas was het na een uurtje ook daar voorbij met de pret en moesten we weer door richting Nijmegen alwaar we een afspraak hadden staan met onze kapster.

Nijmegen blijft voor ons de mooiste stad van Nederland. We zijn eerst even met de auto door de wasstraat heen gegaan, dat was hard nodig met al dat ijs en modder in Nederland. Daarna nog even door onze oude buurt gereden en toen door naar Jennifer, onze kapster. Ook daar was het ouderwets gezellig en na een anderhalf uur knippen en kletsen over wijn, Australië, het weer en de laatste nieuwtjes op het gebied van haarmode waren we weer fris geknipt klaar om onze tocht te vervolgen. Gijs, onze makelaar, was aan de beurt maar die hadden we niet gebeld met als gevolg dat we naar hem op zoek moesten gaan. We hebben hem gevonden tijdens een rondleiding die hij aan het geven was vlak bij zijn kantoor in de buurt. Even een handje geschud en meteen weer door naar Wijchen. In Wijchen wonen onze belastingadviseurs, Ursula en Janneke. Altijd een gezellig stel wat net verhuisd was naar een nieuwe woning met aangrenzend kantoor. De koffie werd meteen gezet, de belastingpapieren klaar gelegd en de rondleiding ingezet. Mooi, groot huis met genoeg ruimte voor een kattenkamer. De kat, Bob, heeft zijn eigen kamer met bank en heeft het prima naar zijn zin. Na ook de biljartkamer te hebben bewonderd weer naar de begane grond voor koffie en kletsen. Veel te lang blijven zitten natuurlijk, overal is het gezellig, maar we moesten door naar Venlo waar Tom met het eten op ons zat te wachten.

Venlo was koud, we kwamen aan om een uur of zes ‘s avonds en toen vroor het al. Gelukkig had Tom de verwarming aan en was hij al met het eten bezig dus we kwamen op het juiste ogenblik binnen. Na een lekkere paella maaltijd en wat wijntjes kwam ook daar de stemming er goed in. Helaas was de volgende fles iets minder goed dus die hebben we, na gezamenlijk overleg, toch maar door de gootsteen heen gespoeld, sorry Tom. Die avond flink gesproken over alle plannen, Tom vertrekt namelijk naar Peru in april en is nu druk aan het sparen daarvoor. Ook is hier de eerste sigaar van die week gerookt op het balkon waarna we met bijna bevroren vingers weer naar binnen zijn gegaan. Kim was lekker binnen op de bank blijven zitten dus die had het nog lekker warm. Tom was zo vriendelijk om zijn bed af te staan en zelf op een matje te gaan liggen in de logeerkamer, nogmaals bedankt daarvoor. Na een goede nachtrust en een goed ontbijt moesten we helaas ook daar afscheid nemen.

Na Tom was nog een Duitse vriend van mij aan de beurt, Alex, die in de VS woont en die ik al 4 jaar niet gezien had. Daar hebben we nog even koffie mee gedronken in Venlo, hij was op bezoek bij zijn ouders en had ze zover gekregen dat ze zouden gaan winkelen in Venlo zodat hij met ons kon afspreken. Winkelen in Venlo is heel populair onder Duitsers, dat scheelt. Daarna nog even in Venlo een nieuwe koffer voor Kim gekocht, haar koffer was kapot gegaan tijdens onze trip naar de Blue Mountains in januari, en geluncht in Venlo en toen was het de beurt aan Kim’s ouders in Almelo om ons te zien.

Ook in Almelo was de ontvangst hartelijk. Kim’s ouders waren ook zeer blij om ons weer te zien. Allereerst werd natuurlijk de Makro krant en de office center folder doorgenomen want er moest natuurlijk geshopt worden. ‘s Middags nog even bij oma op bezoek, daar was opa ook al. Oma was helaas niet helemaal lekker en sliep het grootste gedeelte van het bezoek dus dat was wel jammer. Na het bezoek was opa nergens meer te bekennen dus maar naar huis gegaan. We zijn ‘s avonds daarna maar lekker uit eten bij de Chinees. Vreemde, dure wijn en 2 rijsttafels verder zaten we allemaal vol. We waren lopend gegaan dus tegen de tijd dat we weer thuis waren waren we ook weer helemaal nuchter door de kou. Thuis nog even verder gegaan met wat wijn en ook toen was het weer tijd om te gaan slapen. De volgende dag was het tijd voor een tweede bezoek aan oma. Ook die dag was ze niet zo goed en viel ze de hele tijd in slaap. Na oma’s bezoek nog even bij opa op bezoek en daarna shoppen bij de Office center en de Makro. Dit is altijd een dure aangelegenheid en ook deze keer was niet anders. De Makro had veel aanbiedingen, gelukkig maar. ‘s Avonds nog een verlaat kerstdiner in de vorm van gourmetten en de volgende dag was het alweer tijd om naar Groningen te rijden. Eerst nog even inchecken. Kim had toen al besloten om niet mee terug te vliegen maar nog minimaal een week langer te blijven omdat het met haar oma niet goed ging.

In Groningen aangekomen werden we alweer opgewacht door een blije Marc en Alex. Eerst weer even opwarmen van het door de kou heen sjouwen met de koffers. Gelukkig was het ook bij hen lekker warm. Ze hadden zelf appeltaart gemaakt dus onder het genot van koffie werd heerlijk een stuk appeltaart burgemeester gemaakt. Ze hadden het huis een beetje verder opgeknapt dus nu hadden we een “eigen” kamer met 2 persoons slaapbank. ‘s Avonds werd er lekker gekookt, Mexicaans, en onder het genot van de rode sekt en daarna de rode wijn doorgekletst. Ik met Marc nog even een blokje rond om een sigaar te roken terwijl Kim bij Alex bleef. Nog even gezien waar Marc’s praktijk was en daarna  werd het ook daar weer tijd was om naar bed te gaan. Altijd weer te vroeg. De volgende dag nog een lekker ontbijt en toen moesten we alweer weg. Het was begonnen met sneeuwen dus alles was mooi wit. Wij moesten helaas nog wel een aantal uren rijden naar Noord-Holland.

Onderweg daar naar toe hebben we eerst nog een tijdje vast gezeten achter een strooiwagen die maar 70 reed. Dat vonden wij niet zo heel erg maar de rest van de mensen om ons heen begon redelijk gefrustreerd te raken. Gelukkig was het na een kilometer of 20 genoeg en konden we weer doorrijden door het witte landschap. Her en der nog wat sneeuwbuien en daarna over de afsluitdijk richting Zuid-Scharwoude. Daar woont Kim’s oudoom, ome Klaas. Ook daar werden we eerst weer volgestopt met taart, koffie en Indische worst door ome Klaas, Geke, zijn vriendin en Marjan, zijn dochter. Lekker!! Helaas moesten we daar al vrij snel weer weg omdat we zouden gaan lunchen bij Antje en Eric in Heerhugowaard en het was toen al 2 uur ‘s middags. Marjan leidde ons door de binnendoorweg naar Heerhugowaard alwaar we natuurlijk weer verkeerd reden. Uiteindelijk toch gearriveerd bij Eric en Antje waar een ontzettend grote lunch klaar stond met soep, broodjes en lekkere kaas. Na een gezellige lunch en updates over van alles en nogwat zoals hun nieuwe werk, moesten we helaas weer afscheid nemen.

Na Eric en Antje nog even door naar Amsterdam om bij Sandra op bezoek te gaan, Rob’s vriendin. Zij wonen niet samen en Sandra heeft een 1-kamer appartement in de Baarsjes waar wij nog nooit geweest waren. Helaas voor haar was de verwarming uitgevallen in haar appartement dus het was er niet zo warm. Wel een mooi appartementje op een leuke plek, vlakbij het centrum. Nog een kopje thee en toen moesten we weer door naar ons hotel in Hoofddorp waar mijn ouders en Krijn en Marjan op ons zaten te wachten voor een laatste diner. Ook dat was weer veel te snel voorbij, na nog even de laatste gesprekjes en een laatste cadeautje voor mijn verjaardag van mijn ome Jan, nog bedankt voor de DVD’s over de Nederlandse geschiedenis. Afscheid is altijd zwaar maar helaas noodzakelijk. Toen zij vertrokken waren, na een lekker diner, zijn wij naar onze kamer gegaan om nog een flesje wijn te nuttigen. Nog een laatste nachtje en toen moest ik weer naar huis.

Ik was al ingecheckt dus ik was zo door de douane heen. Toen kon ik voor het eerst gebruik maken van de Singapore Airlines lounge want ik had de Gold status bereikt met de frequent flyer club van Singapore. Dat krijg je als je zo vaak heen en weer gaat naar Europa vanuit Sydney. Dat betekent gratis eten en drinken en rustig even zitten. De vlucht was vrij druk en ik heb dus niet heel veel geslapen, een uurtje of twee. Eenmaal aangekomen in Sydney was ik ook zo door de douane heen en kon ik lekker naar huis. Thuis lagen de katten nog te slapen en hadden niet echt door dat ik thuis was totdat ik in de slaapkamer stond. Ze hebben het overleefd en ik ook. Nu Kim nog naar huis.

Over Kim, zij stapt nu ongeveer op het vliegtuig om naar huis te komen. Met haar oma gaat niet echt beter, ze eet en drinkt een beetje en is af en toe weer helder, maar het had voor Kim geen zin om nog een week te blijven omdat niemand weet hoe lang oma het zo nog volhoudt. Morgen is ze thuis en zijn we weer compleet.

Als laatste wil ik graag iedereen bedanken voor de tijd in Nederland, het eten, de goede zorgen, de slaapplaatsen maar vooral de gastvrijheid en de gezelligheid. Much appreciated!!!!

Posted in 2009
2 Comments Posted by Bas