Zo, we zijn weer thuis. Na een lange maar goede vlucht zijn we gisterenavond rond 20.00 uur geland in Sydney. We hadden helaas wel een oude Boeing 747 op het laatste stuk waardoor we nogal opeen gepropt zaten, jaja we raken verwend na al die tripjes met de nieuwe A380 van Singapore Airlines, maar aangezien ik bijna 5 van de 8 uur geslapen heb, heb ik er gelukkig niet veel last van gehad. Nu lees ik net dat er op Schiphol een vliegtuig is neergestort nadat het in 3en is gebroken, dus echt veel reden tot klagen hebben we niet.
Afgelopen nacht heerlijk 12 uur lang in ons eigen bedje geslapen, de katjes waren helemaal blij en als dank hebben die op mijn benen geslapen. Mijn enkels en knieën beginnen weer van maatje ‘olifant’ via ‘nijlpaard’ naar mijn eigen formaat terug te keren (ik laat even in het midden op welk dier het dan lijkt …). Vanmorgen/vanmiddag heerlijk gebruncht met croissantjes, waarna Bas rond 12.30 uur is vertrokken naar een vergadering waar hij verzocht werd bij te zijn als de jetlag het toeliet en ik zit nog heerlijk in pyjama dit stukje te typen. Wat wel vervelend is is dat mijn laptop ineens mijn muis niet meer herkent terwijl ik toch helemaal niets met mijn laptop heb gedaan behalve in de tas opgeborgen voordat we vertrokken. Ook op internet is er nog niet veel over te vinden, maar aangezien dit (helaas) niet de eerste keer is, zullen we na dit stukje nog wel even verder zoeken. Het zal wel weer aan een Microsoft-update liggen, zucht.
Zoals de meeste trouwe lezers van onze site weten, zijn we naar Nederland op en neer gevlogen voor de crematie van mijn oma die op 16 februari 2009 is overleden. Afgelopen zondag hebben mijn broertje en zijn vriendin Sandra ons opgehaald van het vliegveld (nogmaals dank hiervoor, vooral omdat jullie zo vroeg op moesten) en na een koffie bij Starbucks (de enige in Nederland) zijn we naar mijn ouders gereden. We hebben samen de zondag doorgebracht en zijn natuurlijk nog bij opa op bezoek geweest. Op maandag om 13.30 uur was de crematie-ceremonie, dus wij werden om 12.30 uur bij opa verwacht om samen met opa in 2 volgauto’s naar het crematorium te gaan. Uiteindelijk hebben we de zwarte golf van mijn broertje ook nog maar aan de volgauto’s toegevoegd want met z’n 4en achterin een Mercedes past toch niet helemaal. Na een toeristische route door Almelo, de chauffeur van de eerste auto kwam niet uit Almelo, hebben we nog even privé afscheid kunnen nemen van oma. Daarna gingen we met z’n allen naar het crematorium. De ceremonie zelf was kort maar mooi, zonder veel poeha, precies zoals mijn oma het zelf wilde. Ze heeft ooit al eens tegen mij en Bas gezegd dat ze geen bloemen wilde omdat ze dat zo zonde vond, dus ze zal het zeker gewaardeerd hebben dat er alleen bloemstukjes waren van haar man en haar eigen kinderen, haar broer en zussen en eentje van de kleinkinderen. Ook was er goede muziek uitgekozen, vooral het lied “Ons gebed” waarvan Eric (mijn oom) nog wist dat ze dat zo mooi vond, onder andere vanwege de orgelmuziek. Ook het stukje dat Eric en mijn moeder voordroegen en dat ze zelf hadden geschreven, omschreef mijn oma en hetgeen ze waardeerde in het leven erg goed. Kortom, het paste allemaal helemaal bij mijn oma waardoor het afscheid hopelijk een stukje makkelijker werd voor iedereen. Hieronder een kopie van de kaart en een foto van mijn oma.
Na een kopje koffie met cake en het in ontvangst nemen van de condoleances van de aanwezigen, weer naar opa’s huis en daarna met eigen vervoer weer naar mijn ouders. Na het eten hebben mijn broertje en zijn vriendin ons afgezet bij het CitizenM hotel op Schiphol, waar wij overnacht hebben. Op woensdag rond 11.00 uur zaten we dus alweer op het vliegtuig terug naar Sydney. Het was een korte en zeker niet goedkope trip, maar het was het absoluut waard. Hierbij wil ik graag ook nog iedereen bedanken die ons heeft bijgestaan, persoonlijk of op afstand.
Bas heeft net gebeld (het is al 18.00 uur en de vergadering zou tot 17.00 uur duren) dat de vergadering ietwat was uitgelopen en hij net in de auto naar huis zat. We gaan vanavond uit eten bij ons favorite Italiaanse restaurant omdat we vandaag 8,5 jaar bij elkaar zijn (jaja, de tijd gaat snel), dus te laat komen zit er niet in vandaag!
Oh ja, het mysterie van mijn paspoort zal wel nooit opgelost worden, maar ik moet in ieder geval een nieuwe aanvragen want het teruggevonden paspoort is niet meer geldig. Ook de kitty sitter die wij hadden is ontslagen door Laurie, de eigenaresse van Kitty Sitter, aangezien we konden aantonen dat ze te weinig tijd met onze katjes heeft doorgebracht en het niet de eerste klacht is die over haar binnen was gekomen. Wij vermoeden nog steeds dat ze (kitty sitter + vriendje) van zaterdag tot en met maandag in ons appartement hebben doorgebracht, maar we kunnen dit helaas niet hard maken. We hebben inmiddels dus wel het slot in de voordeur vervangen… Einde van dit rare verhaal…