Na een enerverende week waarin we beiden probeerden allebei van onze jetlag af te komen hadden we een nog enerverender weekend voor de boeg. Ok, op zaterdag hebben we niet veel meer gedaan dan slapen tot 13.00 uur om daarna nog even te shoppen in het Rhodes shopping centre op zoek naar een noice cancelling headphone voor Bas en om met mijn rugtas, waar binnen 3 maanden een rits van kapot was gegaan, terug te gaan om een beroep te doen op de garantie. We hebben geen headphone kunnen vinden voor een redelijke prijs en mijn tas is terug naar de fabriek voor de garantie, maar dat kon de pret niet drukken, we hadden namelijk nog een dag dat weekend.
Op zondagmorgen ging om 7.00 uur de wekker, de golfcursus begon immers om 9.00 uur! Om 8.45 uur stonden wij dus bij de golfclub te wachten op onze instructeur en na een heerlijke kop koffie kon de cursus beginnen. Eerst een uitleg over de golfclub, daarna over hoe deze vast te houden en welke houding je moet aannemen bij het slaan en toen mochten we eindelijk zelf proberen een balletje te slaan. Ik moet zeggen, dat viel allemaal reuze mee. Ik dacht dat het moeilijker zou zijn, maar als je je goed concentreert op je houding gaat het eigenlijk allemaal vanzelf (in ieder geval voor mij, ik weet niet hoe dat bij Bas is). Eerst begin je met je balletje op een soort rubber steeltje, zodat je hem makkelijk kan raken en niet de hele tijd de grond raakt, maar de laatste paar minuten moesten we de bal op de grond leggen en dan slaan. Wel wat moeilijker, maar alsnog goed gelukt! Op dit moment (dinsdag) heb ik wel nog steeds zere handen en spierpijn in mijn onderarmen en rechterbil, maar het was absoluut geweldig! We hebben nu al zin in volgende week, deel 2 van onze driedelige cursus.
Ons weekend was natuurlijk nog niet voorbij om 10.15 uur ’s ochtends, we hadden nog steeds geen headphones voor Bas en nog steeds kaartjes voor Sting in het Sydney Opera House (jawel). We zijn dus na de cursus naar het Westfield in Parramatta gereden voor de headphones. Na een uurtje of 2 hadden we het wel gezien in het Westfield en ook een paar goedkope noise cancelling headphones voor Bas gekocht. We zijn weer naar huis gereden waar Bas een heerlijk bad heeft genomen en ik nog een beetje op de bank heb geslapen. 7.00 uur ’s ochtends opstaan in het weekend was toch een beetje te vroeg ….
’s Avonds met de auto naar het centrum en deze in de parkeergarage van het Sydney Opera House geparkeerd. We moesten de kaartjes nog ophalen, dus we waren wat aan de vroege kant, zodat we nog tijd hadden voor een biertje bij de Sydney Opera Bar, heerlijk in het zonnetje. Om 19.00 uur dan toch het Opera House maar ingegaan. Wij moesten bij deur nummer 7 van de Concert Hall zijn, en dat bleek aan de waterkant van het Opera House te zijn, geweldig uitzicht dus: 180 graden uitzicht over de haven bij een ondergaande zon, een geweldig uitzicht op de houten en betonnen structuur van Opera House, het kon bijna niet meer beter …
Zoals jullie wel zullen hebben gehoord is de architect van het Sydney Opera House, Jørn Utzon, afgelopen weekend overleden. Zondagavond was de eerste avond dat er weer zou worden opgetreden na zijn overlijden, dus de voorzitter van de Sydney Opera House Trust, Kim Williams, heeft de volgende woorden gesproken voor het begin van de voorstelling:
“Jørn Utzon was an architectural and creative genius who gave Australia and the world a great gift.” Mr Williams said. “Sydney Opera House is core to our national cultural identity and a source of great pride to all Australians. It has become the most globally recognised symbol of our country.”
Er was natuurlijk een lang applaus na deze woorden. Ook hebben ze uit eerbied de “zeilen” van het Sydney Opera House tussen 8.30 en 9.30 uur niet verlicht en zullen vandaag (maandag) de vlaggen op het Sydney Opera Housen en de Sydney Harbour Bridge halfstok hangen. Dat het Opera House niet van buitenaf verlicht was was wel een rare belevenis vanuit het Sydney Opera House zelf, ineens was alles om het Sydney Opera House heen veel beter te zien. Heel apart en een eer om mee te maken.
Na de woorden van dhr. Williams zou de voorstelling beginnen… we zaten allemaal in spanning op Sting te wachten die “Songs from the labyrinth” zou vertolken, maar toen kwamen er ineens 3 andere muzikanten op het podium. Het bleek een pianist, een cellist en een gitarist te zijn die het voorprogramma vormden. Wisten wij veel dat er een voorprogramma zou zijn. Aan de reacties van de rest van het publiek te zien wisten zij dat ook niet, dus we moesten nog even wachten op Sting. Na ongeveer 1 uur van op zich best aardige muziek (behalve de gitaarsolo van bijna 15 minuten waarbij we alle twee bijna in slaap vielen) was het ineens pauze. Dit was dus het moment dat de “zeilen” niet verlicht waren…
Na de pauze dan toch eindelijk het beloofde concert van Sting en Edin Kamarazov “Songs from the Labyrinth“. Geweldig! Ter ere van Jörn Utzon bekende Sting dat hij al 30 jaar in Sydney komt en altijd met bewondering en verlangen naar het Sydney Opera House heeft gekeken en hij nooit had kunnen dromen dat hij er zelf ooit nog eens in zou optreden, kon de avond natuurlijk helemaal niet meer stuk, dachten we…
(Letterlijke tekst: Sting paid tribute to Danish architect Joern Utzon at a sold out performance at the world famous centre on Sunday night. “I’ve been coming here [to Sydney] for 30 years, and I must say I have always looked at it [the Sydney Opera House] with a sense of longing,” Sting told the audience.”I never dreamed that I would actually get to perform here.”)
Na de geweldige muziek van Songs from the Labyrinth, waarbij het heel apart is om Sting in oud-Engels te horen zingen, vond Sting het nog geen tijd om de Concert Hall te verlaten. Hij heeft daarom nog enkele van zijn all-time-favorits gezongen, begeleid op 2 luiten (!) bespeeld door Sting en Edin Kamarazov, zoals ‘Fields of Gold’, ‘Message in a Bottle’ en nog wat andere songs. Heel apart en zeker erg uniek te noemen. We hebben genoten!
Na het concert nog maar even naar de Sydney Opera Bar om een biertje te drinken en te kijken of we daar Sting nog zouden zien. Helaas, geen Sting gezien, maar wel Edin voorbij zien lopen, dus maar weer terug naar de auto om naar huis te rijden. Ik wilde graag nog even naar het Opera House, dus via aan omweg, en toevallig de artiesteningang ( 
) terug naar het Opera House. En, jawel hoor, daar stapte Sting net in een witte auto, nadat hij met enkele fans op de foto was geweest en handtekeningen had gezet. Wij hadden geen toestel bij ons en ook niets voor hem om te tekenen, maar wij stonden aan de andere kant van de auto dan de rest en hij heeft speciaal naar ons gezwaaid, 2 keer!!! Toen kon de avond echt niet meer stuk en zijn we glimlachend naar huis terug gereden.
Dus, wat hebben zere handjes en Sting met elkaar te maken … trek uit het bovenstaande verhaal zelf maar een conclusie, er zijn er meerdere mogelijk!
Add A Comment