Bas & Kim down under

Ik weet niet of iemand zich nog de surprise show kan herinneren. Mijn opa heeft ooit in de surprise show van Hennie Huisman gezeten, jaren geleden. Dit was destijds een hele happening waar we met de hele familie veel plezier aaan hebben beleefd. Afgelopen week hebben Kim en ik onze eigen versie maar eens uitgeprobeerd door onze familie te verrassen met een verrassingsbezoek aan Nederland. Hoe kwam dit zo, ik ben gevraagd om mijn voormalig collega’s in de Benelux te ondersteunen met een korte studie bij een klant in België. Om dit te kunnen doen moest ik dus ook voor een week naar België om gesprekken te voeren bij deze klant. Toen we dit wisten hebben we besloten om dit niet tegen onze familie te vertellen en om ook Kim mee te nemen voor een week zodat zij haar familie kon gaan bezoeken.

Eerst begon een heel geregel van data vastleggen en uiteindelijk werd besloten dat vorige week de gesprekken plaats zouden vinden in België. Toen dit eenmaal bekend was hebben we vliegtickets geregeld waarbij we op zaterdagochtend in Amsterdam zouden landen en we de zondagochtend de week erna weer terug zouden vliegen naar Sydney. Het doel was om de gesprekken te kunnen uitvoeren bij de klant en daarnaast dus wat tijd door te brengen bij onze families. De gesprekken vonden plaats in Heultje, net boven Antwerpen, wat ongeveer een uurtje rijden van mijn ouders vandaan is dus dat kwam voor mij goed uit. Kim zou dan de hele week bij haar ouders blijven en nog een dagje overkomen richting mijn familie voordat we weer terug zouden vliegen.

Zo gezegd zo gedaan maar toen moest nog geregeld worden dat, zonder al teveel mensen in te lichten, we een beiden een slaapplaats zouden hebben en dat iedereen ook thuis zou zijn als we arriveerden en gedurende de rest van de week dat we er zouden zijn. We moesten dus iemand inlichten. Bij mijn kant was dat Marjan, de vriendin van Krijn (nogmaals heel erg bedankt dat je het geheim gehouden hebt en alles hebt geregeld) en bij Kim was dat Gerrit, haar vader (ook heel erg bedankt voor het geheim houden en het geregel). Aan beide zijden van de familie waren geen kant en klare logeerkamers aanwezig dus dit moest ook nog geregeld worden. Daarnaast was Kim’s moeder, Tineke, jarig in de week net voordat wij zouden arriveren en eigenlijk zou ze haar verjaardag vieren het weekend voordat wij er zouden zijn. Ook dat moest dus veranderd worden zonder dat ze iets in de gaten zou hebben. Gelukkig had Rob, Kim’s broertje, andere verplichtingen in het oorspronkelijke weekend en kon dat makkelijk als excuus gebruikt worden om het een week te verplaatsen. Dat was het eerste succesje. Omdat Gerrit pas geleden geopereerd is en dus geen logeerkamer kon inrichten, moest dit dus door Tineke gebeuren en kon Rob nogmaals als excuus gebruikt worden om de logeerkamer in te richten. Ongeveer hetzelfde moest bij mijn familie gebeuren: mijn ouders waren nog niet klaar met hun huis dus daar kon ik al helemaal niet logeren en Krijn en Marjan hadden hun logeerkamer nog niet klaar. Marjan heeft Krijn er dus van weten te overtuigen dat hij een kast moest bouwen in hun washok om alles wat in de logeerkamer lag daar in op te bergen en de logeerkamer in orde maakte zodat Marjan’s nichtjes zouden kunnen blijven slapen. Tineke en Krijn hebben dus allebei zelf de logeerkamer in orde gemaakt voor hun eigen verrassing!! Alles was dus ook klaar voordat wij arriveerden. Gerrit had zelfs geregeld dat Tineke de maaandag en dinsdag niet hoefde te werken, dat zou namelijk de eerste week zijn dat ze alle dagen ’s middags ging werken, en Marjan had al geregeld dat ik Krijn zou gaan verrassen op het voetbalveld nadat hij gewisseld zou worden voor het einde van de wedstrijd zodat ik hem alleen kon ontvangen in de kleedkamer voor de grote surprise.

Een en ander is natuurlijk anders gelopen dan we gepland hadden maar al met al is de gehele verrassing ontzettend goed gelukt. Nogmaals bedankt richting de organisatoren in Nederland, zonder jullie was dit niet gelukt. Hoe is het nu allemaal verlopen? Als volgt:

We hebben op vrijdagochtend, Sydney-tijd, geskyped met Tineke om af te spreken dat we op zaterdagochtend, Nederlandse tijd, zouden skypen met Kim’s opa en oma die op Tineke’s verjaardag zouden zijn. Die ochtend heb ik ook thuis gewerkt om wat laatste dingen af te maken voor de gesprekken van afgelopen week. Meteen daarna hebben wij onze spullen ingepakt en zijn we naar het vliegveld gegaan waar we om half vijf ’s middags op het vliegtuig zijn gestapt. Na een enerverende vlucht waarin ik nog een keer onderuit gegaan ben bij de toiletten, waarschijnlijk door een gebrek aan zuurstof en een te hoge lichaamstemperatuur, volgende keer dus geen hoodie ophouden in de A380, landden we in Amsterdam op zaterdag ochtend zeven uur Nederlandse tijd. We hebben daar de huurauto opgehaald en zijn, na een ontbijtje bij de Delifrance op Schiphol, naar Almelo gereden voor de eerste verrassing van dat weekend. Na een ontzettend saaie rit, we zijn al die rechte, gladde snelwegen niet meer gewend, kwamen we rond tien uur aan in Almelo waar Gerrit ons binnen liet in alle stilte. Tineke was net onder de douche gestapt. Na een flinke knuffel en een kop koffie is Kim naar boven gegaan om Tineke te verrassen. Die had net 1 schoen aangetrokken en wilde aan de tweede beginnen toen Kim binnen kwam lopen. VERRASSING!!!! Schoen laten vallen en knuffel, knuffel, knuffel, met wat traantjes natuurlijk. En daarna de vraag of ik er ook was waarna ze de trap afvloog om mij te komen knuffelen. Toen begon de meest gehoorde zin van dat weekend:”dit kan niet, dit kan niet”. Even voor jullie allemaal, HET KAN WEL, er gaan gewoon vliegtuigen naar de andere kant van de wereld hoor. Even daarna kregen we al te horen dat het “Verschrikkelijk!” was dat we er waren, fijn, dank je wel!! We regelen nog eens wat.

De volgenden die “ten prooi” vielen aan onze verrassing waren opa en oma die op Tineke’s verjaardag met ons zouden gaan skypen en die door Tineke opgehaald werden een half uurtje na onze aankomst. Even waren we bang dat ze de verrassing niet zouden overleven, oma stond een beetje te wankelen op haar benen, maar gelukkig hebben ze het beiden overleefd en waren ze zeer blij om ons te zien. Een uur later kwamen ook Rob en Sandra nog, makkelijk zo’n verjaardag, dat scheelt een hoop geregel om iedereen bij elkaar te krijgen. Ook zij waren compleet geschokt om ons te zien. Na de eerste schok werd ook daar weer de reeds bekende zin herhaald dat het niet kon dat we er waren. Na een lunch van erwtensoep en tomatensoep met brood hebben we afscheid genomen van opa en oma. ’s Avonds zijn we eerst met zijn zessen uit eten geweest en daarna snel weer terug naar Almelo voor de rest van het bezoek. Ook daar was het de een na de ander die bij het felicitatie rondje even verbijsterd stond te kijken bij onze aanblik. Het was reuze gezellig met veel wijn om zo maar enigszins wakker te blijven. Om een uur of 1 ’s nachts was het voor mij toch echt tijd om te gaan slapen en een uur laten volgde Kim ook. Na een nachtje in coma ging om acht uur de wekker zodat we konden gaan ontbijten en ik naar Brabant kon rijden. Na het afscheid van Gerrit, Tineke, Rob, Sandra en Kim natuurlijk ben ik vertrokken en is Kim dus de hele week in Almelo gebleven.

—————–

Even een kleine aanvulling van mij (Kim):

Ik ben inderdaad de hele week bij mijn ouders geweest en heb ook nog enkele uurtjes met mijn opa en oma door kunnen brengen. Aangezien mijn opa en oma geen internet hebben en dus alle foto’s niet zien, heb ik ze op de laptop van mijn moeder wat foto’s laten zien van ons appartement, de natuur en nog wat andere dingen. Ze vonden het allemaal geweldig. Ook heb ik veel tijd met mijn ouders door kunnen brengen, zoals de maandag en dinsdag heerlijk winkelen met mijn moeder. Ik heb 5 paar schoenen, 4 nachthempjes, 2 matrashoezen, 1 dekbedhoes en een grote verpakking Tempo-zakdoekjes gekocht om mee terug te nemen naar Sydney (na wat proppen ging het dan toch in onze koffers en bleven we zelfs onder de gewichtslimiet). Op vrijdag ben ik uiteindelijk om 11 uur ’s ochtends vertrokken naar Tilburg om ook nog even met Stans bij te kletsen en natuurlijk Erinn en Stijn (die was gegroeid!!!) weer eens te kunnen zien. Hierna ben ik naar Breda gereden om een avondje bij Judith door te brengen en weer eens ouderwets al wijn-drinkend over van alles en nog wat te ouwehoeren. Heerlijk! Joost kon het helaas ’s avonds niet meer redden maar de volgende ochtend had hij gelukkig wel tijd om met Judith en mij te gaan ontbijten. Ik moet zeggen, het voelde niet alsof we al 11 maanden weg waren geweest! (ik weet nog niet of dat goed of slecht is). Het was dus voor ons allemaal een goed weerzien. Iets later dan verwacht kon ik dan alsnog op zaterdagochtend naar Bas zijn familie vertrekken …

——————-

Voor mij was het wederom een 2 uur lange, saaie rit over rechte, gladde snelwegen. Onderweg kreeg ik nog een sms’je van Marjan dat mijn ouders om 1 uur bij mijn ome Jan moesten zijn en of ik wel op tijd zou zijn. Het plan was namelijk om eerst mijn vader te verrassen op zondagochtend als mijn moeder naar de kunstacademie is en om dan mijn moeder te verrassen als ze thuis zou komen. Om 12 uur was dus ook bij het huis van mijn ouders, wat ik nog niet gezien had na de verbouwing. Leuk, zo’n verbouwd huis maar ik kon dus niet ongezien bij de voordeur komen om aan te bellen en mijn vader te verrassen. Ik moest dus ongezien bij de zijdeur zien te komen. Dus de auto een stuk verderop geparkeerd en zo veel mogelijk geprobeerd om ongezien op de oprit te komen. Toen nog even naar binnen gegluurd om te kijken waar mijn vader was, niets te zien. Zo zachtjes mogelijk de zijdeur opengemaakt en naar binnen gelopen alwaar mijn vader achter de computer zat om te zien of wij online zouden zijn om te kunnen skypen. Ook daar weer de bekende zin dat het niet waar kon zijn. Een grote knuffel later was hij nog steeds niet bekomen van de schok, hij heeft later zelfs geprobeerd zijn schoenen zonder sokken aan te trekken! Een half uurtje later kwam mijn moeder dus thuis waarbij ik in de keuken stond te wachten en de woonkamer in kwam lopen. Ook mijn moeder was compleet in shock en kon niet geloven dat ik er stond. Menig traantje later moesten we dan toch weg om naar mijn ome Jan te gaan. Al mijn ooms en tantes konden ook niet helemaal geloven dat ik zomaar even over was. Nog even genoten van een kop koffie en wat appelgebak (dat hebben ze dus hier in Australië niet, niet zoals wij het gewend zijn) was het tijd om Krijn te gaan verrassen op het voetbalveld. Eerst nog even bij mijn ouders langs geweest om wat andere schoenen aan te trekken en op naar Casteren waar Marjan al met haar ouders klaar stond. We moesten nog even in de auto wachten tot de spelers het veld op kwamen voor de tweede helft. Eerst Marjan uitgebreid bedankt en toen werd ik strategisch gepositioneerd achter Marjan’s vader en nog 2 brede kerels zodat Krijn me niet zou zien. Nu is hij sowieso blind voor alles en iedereen die naast het veld staat dus hij heeft me ook helemaal niet gezien. Na een enerverende tweede helft waarin ze gelijk gespeeld hebben kwam hij dus redelijk gefrustreerd van het veld af waar ik stond te wachten. Ons oorspronkelijke plannetje, waarbij hij gewisseld zou worden, kon helaas niet doorgaan bij het gebrek aan wisselspelers. Hij liep me bijna straal voorbij totdat ik hem aansprak. Voor hem was het de grootste verrassing. Een hele lange knuffel en veel tranen later kon hij het nog steeds niet geloven en hij heeft de hele week als in een droom geleefd, dat waren zijn woorden. De verrassing is dan ook hier goed gelukt.

Ik heb de hele week bij Krijn en Marjan geslapen, nu snapte hij ook eindelijk waarom de logeerkamer in zo’n haast klaar gemaakt moest worden. Gelukkig vond hij Marjan’s leugentjes niet zo erg. We hebben ons de hele week goed vermaakt met goede gesprekken iedere avond. Ik ben zelfs nog heel eventjes bij Erwin en Stans op bezoek geweest, ik heb nog even met Marc en Alex gebeld en ineens was de week bijna voorbij. Dus bij deze sorry tegen iedereen die we niet konden bezoeken, daar hadden we geen tijd voor.

Op zaterdag kwam ook Kim nog naar Brabant om nog wat tijd door te brengen met mijn familie. We hebben nog even een stukje gewandeld vanaf Krijn en Marjan’s huis naar haar ouders om te gaan kijken waar ze in de toekomst misschien een nieuwbouwwoning willen gaan bouwen. Dat had van ons niet helemaal gehoeven, dat wandelen dan he, want het was ijs- en ijskoud!!! Wij waren 30+ graden gewend en het was rond het vriespunt die dag, KOUD DUS!! ’s Avonds met zijn allen nog even uit eten geweest, nog wat wijn bij mijn ouders en toen weer naar bed. Afscheid genomen van mijn ouders en ’s ochtends van Krijn en Marjan waarna we in de ijskoude auto gestapt zijn, we moesten zelfs nog krabben, om naar Schiphol te rijden. Na een zeer rustige vlucht waarin we bijna niet geslapen hebben kwamen we dan uiteindelijk ook weer thuis aan waar een paar zeer blije katjes op ons stonden te wachten. We hadden deze keer namelijk een ‘kitty sitter’ genomen die 1 keer per dag bij ons langs kwam om op onze katten te passen. Dat is beter dan de katten in een pension te stoppen en een stuk makkelijker. Je hoeft ze niet weg te brengen, op te halen en ze blijven gewoon in hun vertrouwde omgeving.

Al met al een goede week met veel verrassingen en veel goede gesprekken. Gerrit en Marjan, nogmaals bedankt voor het geregel en de rest voor de goede zorgen en blije momenten!!

Posted by Bas on november 29, 2008 | Posted under 2008 Print post