Ons lange weekend is alweer enige dagen geleden afgelopen en we hebben jullie nog niets verteld! Shame on us. Ok, hier komt het hele verhaal geïllustreerd met foto’s waar mogelijk.

Op vrijdagochtend ging om 8.15 uur de wekker (erg vroeg voor een vrije dag) en om 11.00 uur zaten we gepakt en al in de auto, katjes hadden genoeg brokjes en water om het weekend door te komen, en toen ging het mis … de motor van onze Beauty maakte een raar geluid! We hoorden een geluid wat erop leek dat een van de banden/riemen in de auto ergens langs schuurde en ieder moment kon knappen. Arthur van Exoticars maar weer even gebeld en naar het geluid laten luisteren. Hij kon er over de telefoon (natuurlijk) niets mee, dus moesten we eerst naar Parramatta om naar de motor te laten kijken. Nu gingen we al met de Beauty omdat het Beast nieuwe vering nodig heeft, dus we hoopten dat het niet al te ernstig zou zijn. Voor de zekerheid toch maar met beide auto’s naar Parramatta gereden voor het geval we toch niet met de Beauty konden gaan.

Na een kleine omweg (ik was verkeerd gereden) kwamen we bij Arthur in Parramatta aan en, zoals je al verwacht, het geluid was weg. Arthur en Marc (zijn business partner) hebben toch nog maar even naar de motor gekeken maar konden helaas niets vinden. Het advies: het zal wel niet ernstig zijn anders had je nu al langs de kant van de weg gestaan, gewoon mee weggaan. Dat hebben we dan ook maar gedaan. We hebben het Beast daar achtergelaten om de vering te laten doen en zijn met een uurtje vertraging dan toch naar de Hunter Vally vertrokken.

Het was heerlijk weer, de zon scheen uitbundig en we stonden in de file, jawel, file. Het was de vrijdag voor een lang weekend en meer mensen waren dus op weg naar iets dat in dezelfde richting lag als de Hunter. Met een maximumsnelheid van 30 km/u kropen we dus op de 1 (snelweg) langs wel 5 stilstaande auto’s met hun motorkap open. Maar goed dat we niet sneller gingen want toen we langs 2 politie-auto’s reden, vloog er ineens een agent de weg op om een motorrijder tegen te houden. Waar je allemaal niet op moet letten hier in Australië: voor je het weet ligt er een agent op (of onder) je auto!

Na de laatste auto met pech begon er ineens vaart in de file te komen en binnen 5 minuten waren we op volle snelheid en was er geen file meer te bekennen. Althans, op onze kant van de freeway. Toen we nog 1,5 uur moesten zagen we ineens een rij stilstaande auto’s op de tegemoetkomende baan (richting Sydney dus). Hoorden we achteraf toch dat deze mensen 5 uur (!) hebben stilgestaan vanwege een ernstig auto-ongeluk. Hebben wij toch maar geluk gehad.

Na een korte lunch in Cessnock bij het restaurant met de ‘golden arches’ kwamen we om 3 uur aan bij Elderslie House, onze slaapplaats voor de komende 2 nachten. Het is inderdaad een pittoreske Bed & Breakfast in een rustige omgeving waar je de vogels hoort fluiten en de krekels hoort tjilpen als je op de veranda zit in de ochtend of avond, je altijd door Winston, Churchill en Bill vrolijk wordt begroet, je heerlijke eieren van de eigen kippen bereid door Bruce bij het ontbijt krijgt en je vanwege de houten bouwmaterialen en dunne muren absoluut oordopjes nodig hebt als je zo’n lichte slaper bent als ik. En die was ik natuurlijk weer vergeten. Na de eerste nacht amper te hebben geslapen dus de volgende dag maar oordopjes gekocht en daarna op weg naar onze eerste wijnproeverij.

Keith Tulloch Wines stond als eerste op ons lijstje. Dit is de wijn die we bij ons eerste wijnavondje bij Pane e Vino hebben geproefd en waar we toen al dol op waren. Om 10.15 uur ‘s ochtends stonden we daar op de veranda, op aanraden van Amanda (Tulloch, vrouw van Keith) want ze verwachtten een druk weekend, en kregen we onze eerste wijn voorgeschoteld. Nu kun je bij wijnproeven ook de wijn proeven en uitspugen in hiervoor bedoelde emmers, maar dat vonden we toch erg jammer van deze erg goede wijn. We hebben in totaal 6 wijnen geproefd (je krijgt ongeveer 3 a 4 slokken in je glas) en zijn ook wat langer blijven zitten om van het geweldige uitzicht te genieten en de wijn wat te laten zakken. We kunnen niet anders zeggen, heerlijke wijnen, en zijn ook maar meteen lid geworden van hun wijnclub. Ook 2 dozijn wijnen gekocht voor speciale gelegenheden, onze eerste aankoop van het weekend.

Hierna heerlijk geluncht bij de Cracked Pepper (weer op aanraden van Amanda), de Butterfly Galeries bezocht en daar een mooie glazen Koala gekocht voor in onze kast en naar de naastgelegen wijnmaker De Iuliis gegaan om weer wijn te proeven. Hier enkele flesjes merlot meegenomen en de ‘winery tower’ beklommen. Een geweldig uitzicht en kangoeroes, echte levende, hoppende kangoeroes! De eerste (en ook enige) die we het hele weekend gezien hebben, maar dat maakt niet uit, het was een mooi gezicht, maar dat kunnen jullie hieronder zelf ook zien:

Daarna op naar de volgende wijnmaker. Helaas was het weer rond een uur of 12 helemaal omgeslagen van mooi en zonnig naar bewolkt en veel regen, dus met de kap naar beneden rijden zat er niet in. Bij de Small Winemakers Centre aangekomen regende het ook flink, maar gelukkig was alles overdekt.

Hier heerlijke Thomas-wijn geproefd en 2 flesjes 6 Degrees meegenomen; een zoete witte wijn die tussen de Semillon en de Botrytis Semillon van Keith Tulloch Wines in zit. Omdat ze schijnbaar in de Hunter ook goede kazen maken hebben we deze bij de Binnorie Dairy dan ook uitgeprobeerd. Helaas kon ik niet alles proeven vanwege het hoge knoflookgehalte (voor degenen die het niet weten, daar ben ik overgevoelig voor) maar volgens Bas waren ze echt geweldig. We wilden niet het risico lopen dat de kazen zouden bederven dus hebben we helaas niets gekocht, maar ze verkopen ze ook in Sydney, dus binnenkort maar eens op zoek naar deze kazen.

Omdat we nu toch in de buurt waren van Keith Tulloch wines (ze zijn buren) en we deze wijnen het lekkerst vonden van de hele dag, zijn we hier maar weer op de veranda gaan zitten met een wijntje erbij. De vorige avond waren we terug gereden naar Elderslie House, omgekleed en hadden we bij de plaatselijke pub (zoals alle locals doen) een maaltijd en enkele biertjes genuttigd, maar daar hadden we zaterdag geen zin in. Ook wilden we niet sjiek uit eten, we waren beiden behoorlijk moe, en gingen we op zoek naar een pizzeria om deze mee te nemen naar Elderslie House. Zo gezegd zo gedaan, alleen zo werkt het niet helemaal in de Hunter… helemaal niet eigenlijk. Na 20 minuten rijden bleek dat de dichtstbijzijnde pizzeria eigenlijk in Cessnock, 20 kilometer verderop, zit of dat je naar een of ander sjiek restaurant moet om daar een pizza te bestellen. Uiteindelijk zijn we maar naar het sjieke restaurant gereden en hebben daar 2 pizza’s besteld die natuurlijk koud waren toen we bij Elderslie House aankwamen. We hebben de pizza’s toch maar opgegeten onder het genot van wat light biertjes en lagen om 21.30 uur uitgeput in bed.

De volgende morgen eerst naar een plaatselijke markt gegaan, niet veel te doen, maar wel lekkere poffertjes!

Daarna weer naar Keith Tulloch Wines om de door ons bestelde wijnen op te halen. Wij denken 2 dozen met 6 stuks, nee hoor, hebben ze 1 doos met 12 flessen… hopen dat de ruimte die ik in de achterbak van onze Beauty voor de dozen had gereserveerd ook groot genoeg is voor 1 doos. Gelukkig paste het precies. Maar nu we er toch waren … we hadden de dag ervoor 1 wijntje nog niet geproefd dus maar weer lekker op de veranda gaan zitten en eerst met een ander smaakje begonnen om daarna bij de Kester Shiraz uit te komen. Deze keer werden we van allerhande informatie voorzien door The Man Himself: Keith Tulloch. Hij herinnerde ons nog van het etentje bij Pane e Vino (het stille stel buiten onder de tent) en had natuurlijk ook al het een en ander van Amanda en zijn dochter gehoord over zaterdag. Zoals gewoonlijk bij goed gezelschap en goede wijn gingen we later weg dan verwacht, maar we hebben wel genoten. Zoals Amanda het zei:”You look at peace sitting here on the veranda.” En het was inderdaad heerlijk ontspannend.

We zouden hierna nog wat wijntjes proeven bij McWilliams, maar uiteindelijk hebben we hier alleen maar snel geluncht voordat we aan de terugreis zijn begonnen. We dachten dat het wel leuk zou zijn om de Toeristische route terug te nemen, we moesten namelijk door een bergachtig gebied wat mooie plaatjes zou moeten opleveren, maar na 50km lang bochtige weg, enkele afgronden zonder vangrail en een stuur dat steeds naar links trok was ik het meer dan zat. Ik had het gevoel dat ik elk moment de auto van de weg af zou sturen en ik zag alleen maar de zijstreep en de middenstreep en helemaal niets van de omgeving. Ik heb toen de auto aan de kant gezet en Bas heeft verder gereden, we moesten nog zeker 40km tot aan de eerstvolgende grote kruising. Ook daar bleek echter dat de kortste en snelste weg naar Sydney nog 50km op dezelfde weg was, dus ook dat stuk heeft Bas gereden. We hebben in ieder geval geen file gehad zullen we maar zeggen. Ook het uitzicht op het gebied erom heen viel behoorlijk tegen. Bas heeft 2 jaar geleden een stuk van dezelfde weg gedaan vanaf Sydney en schijnbaar kun je daar bij elke bocht van de weg af om van het uitzicht te genieten. Helaas was de rest van de weg niet zo en daar hebben wij dus 150km op gezeten.

Maar ja, we zijn veilig en wel thuis aangekomen waar we vriendelijk door Sox en Max werden begroet. Ze hadden het weekend goed overleefd, er waren zelfs nog genoeg brokjes en water over, en waren erg blij dat ze weer het balkon op mochten. De rest van de avond hebben we niet veel gedaan behalve katjes aaien en een beetje wijn drinken. Weer vroeg naar bed want van rijden op zo’n bochtige weg word je erg moe…

Maandag was het Labour Day, een vrije dag hier in New South Wales. We hebben eerst heerlijk uitgeslapen en daarna een tijdje lekker van het uitzicht zitten genieten. Toen bedacht ik me dat we wel een stukje konden gaan lopen, van Cabarita naar Abbotsford, eigenlijk van onze vorige woonplek naar onze huidige. Eerst natuurlijk even goed lunchen bij George en daarna 9km lopen … althans dat was de bedoeling. Wij zitten lekker te lunchen komt er een hele grote zwarte wolk overzetten waar erg grote druppels uit komen zetten. Maar ja, we zijn niet van suiker dus toch maar naar Cabarita gereden, maar daar was het nog erger! Uiteindelijk maar besloten niet te gaan lopen en terug naar huis gegaan om Catan te spelen. Natuurlijk heeft het verder niet meer geregend en hadden we toch kunnen gaan lopen, maar ja, als je alles van tevoren zou weten …

De oplettende lezer heeft opgemerkt dat de Beauty iets naar links trok en dat kan natuurlijk niet. Ik ben er gisteren dan ook mee naar zo’n uitlijn- en bandencentrum geweest en onze Beauty trekt niet meer naar links en heeft voor 2 nieuwe banden gekregen. De rekening viel enorm mee $ 353,- in totaal. Daar kunnen ze in Nederland nog eens iets van leren. Ook Bas zijn Beast gaat over 3 weken naar de garage voor 5 nieuwe schokbrekers (er zit er schijnbaar ook 1 op de stuurkolom), dat kon Arthur helaas niet voor ons doen, maar dat gaat helaas wel wat duurder worden.

Ik heb ook bericht gehad van de Legal Profession Admission Board over de waardering van mijn diploma: het gaat zeker 4 tot 6 weken duren. Daar zijn er inmiddels 2 van voorbij, dus ik moet nog even wachten. Zodra ik meer weet, weten jullie het ook.

Oh ja, voor degene die het nog niet is opgevallen, wij zijn inmiddels overgegaan op de zomertijd zodat er nu 9 uur verschil zit tussen Nederland en Australie. We lopen natuurlijk nog steeds op jullie voor, dat zal ook wel niet snel veranderen .

Posted in 2008
No Comments Yet Posted by Kim