Weer eens een berichtje van mij (Bas), Kim heeft namelijk (nog) geen internet en kan dus geen berichtjes plaatsen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, eerst het goede nieuws; we zijn verhuisd!! Het slechte nieuws; we hebben allebei ontzettende spierpijn en zijn doodop!! Dat krijg je ervan als je zelf je spullen gaat verhuizen.
Zoals jullie in het vorige bericht al hadden kunnen lezen hebben we op vrijdagavond in ons nieuwe appartement geslapen. Eerst de vrachtwagen opgehaald op vrijdag, motorfiets achterin geladen met behulp van de laadklep en op naar Cabarita. Daar aangekomen de eerste uitdaging, motorfiets er weer uit… Bij het verhuurbedrijf hadden ze me namelijk geholpen om de laadklep te bedienen zodat ik op de laadklep de motorfiets vast kon houden, maar ja in Cabarita moest ik het alleen doen. Met slimme truukjes en wat kunst en vliegwerk is dat dan toch gelukt, zonder schade. Daarna Kim opgehaald in Chiswick, waar ons nieuwe appartement ligt, en daarna weer terug naar Cabarita om het bed en de kastdelen in te laden alsook onze twee Ikea stoelen en ons voetenbankje.
Tijdens het laden van ons vrachtwagentje werden we nog “blij” verrast door de buurvrouw die tegenover de parkeergarage ingang van het gebouw woont. We hadden ons vrachtwagentje namelijk op de straat naast de ingang van parkeergarage neergezet omdat de vrachtwagen te hoog was om de parkeergarage in te rijden. Hiervoor hadden we ook toestemming van de strata commissie gekregen (vereniging van eigenaren). Zij begon te klagen dat ze de draai niet konden maken om hun garage in te komen en dat ze eerst de halve garage leeg hadden moeten maken voordat hun auto er in kon. Ze vond het een schande dat wij voor hun parkeergarage stonden geparkeerd, vooral ook omdat het een “No Standing” zone was. Ons verweer dat we aan het verhuizen waren en maximaal 10 minuutjes weg waren geweest van de vrachtwagen werd weggewuifd, ze hadden geclaxoneerd en een half uur gewacht voordat ze hun garage maar leeg zijn gaan ruimen om de auto alsnog naar binnen te kunnen rijden. Schandalig, volgens haar was het maar goed dat we vertrokken, dan waren ze van ons af. Fijn!!! We hebben ons er niet al te druk om gemaakt, dit is namelijk dezelfde vrouw die haar auto altijd voor haar garage parkeert waardoor de bewoners van ons gebouw de draai bijna niet kunnen halen om de parkeergarage van ons gebouw in te rijden. Binnenkort wordt het namelijk verboden om auto’s te parkeren voor garages en zij is waarschijnlijk 1 van de redenen voor dat verbod.
Afijn, het laden ging redelijk vlot en rond een uur of half acht konden we dan ook de gereserveerde pizza en risotto ophalen bij Pane e Vino, ons befaamde, favoriete restaurant waarna we naar Chiswick gereden zijn om te eten. Na ons feestmaal dan toch ook maar de vrachtwagen uit gaan laden en een uurtje later stond alles binnen. Rond 10 uur ’s avonds was alles opgezet en konden we nog even met een wijntje genieten van het uitzicht.
De verhuizing op zaterdag verliep redelijk, uiteraard hebben we 1 uur niet gehaald. Gelukkig hadden we hulp met sjouwen op zaterdag, als we dat met zijn tweetjes hadden moeten doen hadden we het nooit gered in 1 weekend. Wij waren om 7 uur opgestaan en David, mijn collega, stond om kwart voor 10 in Cabarita op de stoep om mee te helpen. Toen had ik de lift al bekleed met beschermingskleden, dat is verplicht als je verhuist in ons gebouw in Cabarita, wat me al een half uur had gekost en had ik de eerste spullen in het vrachtwagentje zitten. Het heeft uiteindelijk 2 keer rijden gekost en veel bloed, zweet en tranen voordat alles overgehuisd was. Ik kon me niet herinneren dat wij zulke zware meubels hadden. Aan de andere kant, wij hebben ze ook nog nooit zelf verhuisd, ze zijn nieuw afgeleverd in ons huis in Nijmegen, door een verhuisbedrijf daarna verscheept naar Sydney en hier in Sydney ook weer binnen afgeleverd door een verhuisbedrijf. Wat was ik blij dat David er was!!!! Hij had zich vrijwillig aangemeld om mee te helpen en dat kwam goed uit, vooral als hij je tijdens het verhuizen verteld dat hij dus vroeger heeft meegedaan in de “Sterkste man ter wereld” competitie, of in ieder geval de Australische variant daarvan.
Kim was tijdens de verhuizing bijna de hele tijd in Cabarita en heeft het hele appartement van onder tot boven schoongemaakt, het is nu schoner dan toen wij het opgeleverd kregen. Ze heeft al onze gordijnen afgehaald en de originele weer terug gehangen en schoon gemaakt.
Nadat we de laatste lading naar Chiswick hadden gebracht en naar onze etage hadden gebracht was het hoog tijd om de vrachtwagen terug te brengen. Deze moest namelijk uiterlijk om half zes terug zijn en het was kwart voor vijf toen we klaar waren met uitladen. David was nog zo vriendelijk om mee te rijden zodat ik ook nog terug kon. Het verhuurbedrijf lag 15 km van ons vandaan en rond 5 uur is het dan ook nog eens spits omdat iedereen terug komt rijden vanuit het centrum. We stonden dus ook om 2 minuten voor half zes bij het verhuurbedrijf. David heeft me daarna in Cabarita afgezet waar Kim bijna klaar was met schoonmaken. Ik heb ondertussen de lift weer ontdaan van de kleden en de auto verder ingepakt, we hadden nog steeds niet alles verhuist, en daarna zijn is Kim met de auto en ik met de motor naar Chiswick gereden.
In Chiswick stond de hele gang op onze etage nog vol met onze spullen, David en ik hadden namelijk wel tijd gehad om alles naar boven te krijgen maar niet om alles ook nog eens in ons eigen appartement te dragen. Nu delen wij de etage maar met 1 ander stel dus we waren niet zo bang dat er spullen zouden verdwijnen maar het betekende wel nog een kwartier sjouwwerk. De Volvo hebben we uitgeladen en toen zijn we nog een keer heen en weer gereden om de Saab op te halen en nog wat spullen. De Saab hebben we de garage ingereden net als de volgeladen Volvo en daarna is Kim nog aan de slag gegaan met de stereo apparatuur. Na nog wat glaasjes wijn en boterhammen met kaas en ham zijn we lekker naar bed gegaan voor weer een vroege ochtend op zondag.
Op zondag moesten we namelijk de sleutels in gaan leveren, maar we waren ook nog niet helemaal klaar met verhuizen. Er stonden nog steeds spullen in Cabarita. Om 8 uur opgestaan en even lekker ontbeten. Voor het eerst met uitzicht en redelijk op ons gemak. Daarna met de Landcruiser naar Cabarita gerden, dat was namelijk de enige auto die leeg was en waar spullen inpasten. Nog een uurtje bezig geweest om de laatste dingetjes in te laden en schoon te maken. Daarna nog een laatste rondje door het appartement om daarna de sleutels in te gaan leveren, Kim in de Landcruiser en ik met Martin’s motor die ook nog in de garage stond. Eenmaal thuis, nu in Chiswick dus, aangekomen hebben we alle auto’s leeggeladen en met wat gepuzzel 2 motoren en 2 auto’s in de garage weten te krijgen. De Volvo moest buiten blijven staan. ’s Middags nog even naar de Bunnings gereden voor een verlengsnoer en wat klein spul en toen was het weekend weer bijna voorbij.
Toen dachten we zondagavond lekker uit eten te gaan in onze nieuwe buurt, helaas waren de meeste restaurantjes of dicht, of sfeerloos, of nokvol. Uiteindelijk zijn we maar naar Pane e Vino gereden, waar wel plek was en sfeer en hebben we nog lekker even genoten van een goed maal. ’s Avonds thuis nog even naar de olympische spelen gekeken, daar zijn ze hier helemaal idolaat van. Je kan hier bijna 24 uur per dag naar de olympische spelen kijken!!
Nog wat extra informatie, de katjes hebben het prima naar hun zin. Ze vinden het heerlijk om in het zonnetje te liggen voor het raam. Sox moeten we iedere keer uit alle dozen plukken want die zit overal met haar neus in en Max heeft niet eens verschrikt onder de bank gezeten.
Wat een enorme klus weer! Ik hoop dat jullie van dit appartement want langer kunnen genieten.
groetjes Henriette
Wat een verschrikkelijk uitzicht zeg, je zou er nog depressief van worden
Geniet lekker van jullie nieuwe plek!
Add A Comment