Bas & Kim down under

Afgelopen weekend was dus een lang weekend en, zoals we al veelvuldig hadden geschreven, de langverwachte filmmarathon! Dit was absoluut een aparte ervaring maar zeker voor herhaling vatbaar. We moesten dus zondagavond om 23.30 uur in de bioscoop zijn voor de eerste film. Aangezien we al het vermoeden hadden dat er geen toegewezen (vaste) plaatsen zouden zijn, waren we er dus al om 22.45 uur om de kaartjes op te halen zodat we nog even een kopje koffie konden drinken voordat we de lange zit zouden maken. Nu moet je je voorstellen dat er dus een heleboel jeugd bij de bioscoop stond, dat is niet zo vreemd, maar er waren er toch een behoorlijk aantal gekleed in pyjama of andere comfortable kledij. Ook het aantal kussens was indrukwekkend, net als het aantal dekens. Nu hadden wij zelf ook een fleecedeken meegenomen, maar toch….

Toen de zaal uiteindelijk een kwartier te laat open ging, konden we een mooi plaatsje vinden bovenaan in de zaal. Gedurende de hele eerste film, Indy, heeft onze buurvrouw met haar nieuwe (of toekomstige) vriendje zitten kwebbelen. Ook de andere bezoekers van de film liepen naar believen in en uit de zaal, hielden hele gesprekken en smsten er lustig op los. Nu hadden we niet echt veel anders verwacht, maar vooral onze buurvrouw was erg storend. Toen ze dus bij de tweede film weer begon te blaten, heb ik toch vriendelijk gevraagd of ze wat minder wilde praten en dat hielp, want daarna heb ik haar niet meer gehoord. Iron Man hebben we dus relatief rustig kunnen kijken. De derde film, Cloverfield, was helemaal rustig want de helft van de bezoekers lag op dat moment al te slapen. Ook niet zo vreemd, de laatste film was om 4.30 uur begonnen. Maandagmorgen om 5.45 uur was de marathon afgelopen en om 6.30 uur lagen we voldaan in bed.

Even over de films: Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull is echte een Indy-film, verwacht geen diepgaande gesprekken of characterbuilding en wees voorbereid op ‘actie voor ouderen’, vooral in de eerste 30 minuten, maar daarna komt de film in een versnelling en heb je tot aan het einde niet door dat er al zoveel tijd verstreken is. Voor de fans absoluut een aardige film, als je voor Spielberg-kwaliteit gaat dan wordt je behoorlijk teleurgesteld. We snappen nu ook waarom Kate Blanchet haar excuses heeft aangeboden voor haar Russiche accent, geen overbodige actie. Iron Man vonden we een goede actiefilm met een flinke doses confronterende realiteit. Goed acteerwerk ook. Een aanrader voor in de DVD-speler. Cloverfield is een vage, bizarre film a la Blair Witch Project. Vooral het einde is nogal on-Amerikaans, maar dat is de rest van de film eigenlijk ook. Als je van het genre houdt, absoluut een aanrader met zeer verrassende en hartkloppende elementen.

Nadat we tot een uurtje of één lekker hadden uitgeslapen op maandag (de Engelse Koninginnedag dus een vrije dag) hadden we nog een afspraak staan om naar een motor te gaan kijken. Bas was vorige week woensdag al wezen kijken, maar had toen nog geen beslissing genomen. Op zaterdag waren we nog bij enkele motorzaken langsgegaan, maar een tweedehands motor voor beginners hebben ze meestal niet te koop staan. Nieuwe hebben ze genoeg, maar omdat we nog niet zo zeker zijn over onze rijvaardigheden, geven we liever later wat meer geld uit voor een mooie motor dan nu we het nog moeten leren. Op maandag dus maar naar Axel (een Duitser) om naar de motor van zijn vriendin te gaan kijken en een proefrit te maken. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben nu een motor. Ze heet ‘Ruby’ en is, wat een verrassing, bordeaux rood met zwart en chroom van kleur, zoals hieronder te zien is. Bas heeft haar naar huis gereden maar verder hebben we er nog niet op gereden omdat het weer niet echt geweldig is en wij beiden flink verkouden zijn. Dan heb je niet zo’n zin om op een motor te gaan zitten…

Bas zou dus ook vanmorgen met de auto naar het werk gaan, toen hij weer terug kwam lopen vanaf onze garage om mijn afstandsbediening op te halen. Wat bleek, de garagedeur ging niet open met Bas zijn a.b. dus wilde hij die van mij proberen. Die deed het helaas ook niet. Nu was gisteren het alarm een keer afgegaan omdat de algemene deur in onderhoud was, maar omdat ik ziek was en Bas in Nieuw-Zeeland zat, hadden wij de auto niet gebruikt. Wij hebben dus Jan (de voorzitster van de Vereninging van Eigenaren zeggen we maar) maar ingelicht en ook de verhuurder gebeld. Die wisten geen van allen wat er aan de hand was, maar het zou wel opgelost worden. Bas is dus uiteindelijk maar met de bus en trein naar zijn werk gegaan. Vanmiddag is de onderhoudsman weer geweest en schijnbaar heeft hij gisteren bij het terugzetten van de kap een draadje geraakt wat is losgeraakt waardoor dus onze deur niet meer open ging. Heel fijn, maar het is gelukkig weer opgelost. Kan Bas morgen met de auto naar het werk.

Zo, nu weten jullie weer alles (nou ja, bijna alles) en kunnen jullie weer rustig slapen … met ons gaat alles goed.

Posted by Kim on juni 12, 2008 | Posted under 2008 Print post