Hoi, daar zijn we weer. Tijd voor een nieuw bericht. Zoals jullie in het vorige bericht al hadden kunnen lezen heb ik afgelopen zondag de Bridge Climb gedaan van de Sydney Harbour Bridge (Bridge Climb). Een echte aanrader!! Het is niet goedkoop ($199) maar het is zeker de moeite waard. Alle vorige keren dat ik hier geweest ben, had ik het al willen doen maar het is er nooit van gekomen. Nu wilden Bram en Ilse het ook doen en had ik dus gezelschap om de brug op te gaan, Kim heeft helaas hoogtevrees en dan is de klim niet aan te raden. Gelukkig hebben ze ook een Pylon Lookout (Pylon Lookout), die is iets minder hoog, alsnog 200 traptredes omhoog, en daar sta je veilig boven op 1 van de pilaren van de brug. Als je de Bridge Climb doet, krijg je vrijkaartjes voor de Pylon Lookout en dus heeft Kim hiervan gebruik gemaakt (bespaarde weer $9.50). Het voordeel was ook meteen dat zij foto’s genomen heeft van de klimmers, die vriendelijk zwaaiend tegenover haar op de brug stonden:

Hoe gaat dat in zijn werk zo’n klim; eerst moet je uiteraard een formulier ondertekenen dat je op eigen risico de brug beklimt (tot op zekere hoogte natuurlijk) en dat je in goede conditie bent om de brug te beklimmen (niet zwanger, geen hartproblemen, etc.). Hierna krijg je een zeer flatteus klimpak en, indien nodig, een regenbroek, regenjas en een fleecetrui tegen de wind en kou op de brug. Je eigen spullen mogen in een locker. Je krijgt daarnaast nog een riem om, met daaraan een systeem om je vast te haken aan de brug. Ook een muts of pet behoort tot de mogelijkheden. Je zonnebril krijgt een mooi koordje wat daarna aan je pak wordt vastgemaakt. Ook de muts, de regenjas en de fleece worden vastgemaakt aan je pak, er mag namelijk niets loshangen, het zou eens naar beneden kunnen vallen. Nu is dat ook wel begrijpelijk, er ligt een 8-baans snelweg op de brug en een dubbele spoorlijn, dus je kan je voorstellen wat er gebeurt als er ineens een fleecetrui naar beneden valt en op de voorruit van een auto terecht komt…

Als je helemaal volhangt met al deze spullen ga je nog een test-klim doen. Dit is niets anders dan een trap omhoog, zodat je kan wennen aan het soort trappen dat je tegenkomt, een plateau en een trap omlaag. Je krijgt hier ook te zien hoe je je in moet haken. Dan nog een headset en een radio zodat je de gids kan verstaan (het waait nogal op de brug) en dan ga je op pad. Normaal bestaat een groep uit ongeveer 12 man en 1 gids. Onze groep bestond maar uit 5 man, 1 gids, Ilse, Bram, 1 Australische toerist en ik (beetje vreemd om te bedenken dat Ilse en ik de enige niet-toeristen waren).

De klim zelf is ongeveer 1,7 kilometer over de zijkant van de brug. Je gaat via de ene kant omhoog, dan steek je halverwege over en ga je via de andere kant weer naar beneden. Het uitzicht is echt fantastisch, van de oceaan in het oosten tot aan de Blue Mountains, 60 km ten westen van Sydney. Het was een vrij regenachtige dag maar precies toen wij naar boven gingen was het droog, het is ook de hele klim droog gebleven op 3 druppels na. Onze gids was een echte Australier, relaxed, humoristisch en vrolijk. Helaas mag je geen camera meenemen en ben je dus afhankelijk van de gids voor leuke foto’s, deze kan je daarna kopen ($65 voor 4 foto’s!!!!) als je weer beneden staat.

Zoals gezegd, de moeite waard maar je moet het niet te vaak doen anders wordt het een dure aangelegenheid. Nadat we de klim gedaan hadden, hebben we met zijn vieren nog even van een paar lekkere biertjes genoten op het terras, de zon scheen zowaar. Hierna hebben we afscheid genomen van Bram en Ilse, die met de trein naar huis gingen om samen met Ilse’s moeder te eten, en zijn wij met de ferry weer naar huis gegaan.

Een kort verslag van Kim: Terwijl de anderen aan de Bridge Climb bezig waren die in totaal 3,5 uur zou duren, moest ik mezelf zien te vermaken. Ilse haar moeder zou me eigenlijk gezelschap houden, maar zij had teveel last van haar rug om de stad in te gaan, dus was ik alleen. Nu is dat geen straf, want de Harbour Bridge ligt in The Rocks, een leuke wijk met veel parken, doorkijkjes en een markt op zaterdag en zondag waar van alles en nog wat te koop is: foto-albums tot houten schalen en figuren tot tassen van stof of kangeroeleer van aloe vera olie voor alle kwalen tot etenswaren en nog veel meer. Voordat ik dit alles kon gaan bekijken, ben ik eerst naar de Pilon Lookout gelopen en heb ik een uur (!) staan wachten op de Bridge Climbers zodat ik daar een paar mooie plaatjes van kon schieten, want op de Pilon mag je wel gewoon je camera meenemen. Ook heb ik natuurlijk foto’s van het geweldig uitzicht genomen en het slechte weer dat aan alle kanten op ons af kwam. Gelukkig heeft het niet hard geregend, maar toen de Climbers niet echt opschoten op de brug en ik door en door koud was, ben ik toch maar de wijk in gegaan. Ook hier heb ik nog wat mooie foto’s van de brug en The Rocks kunnen maken. Net op het moment dat ik zelf niet meer wist waar ik naar toe moest, al vele volle terrassen was gepaseerd en al binnen had geinformeerd wanneer onze Climbers terug zouden zijn (en dat zou nog een 1/2 uur duren), kreeg ik een smsje dat ze al binnen waren. Snel naar ze toe gegaan om de foto’s te bekijken en om daarna samen een pintje te pakken voordat we naar huis zouden gaan.

Ondertussen is het alweer een week later en hebben we een lang weekend. Het was hier gisteren namelijk Anzac Day, het equivalent van onze dodenherdenking. Het is ooit begonnen als een herdenking van de landing van het Australische leger op de Turkse kust bij Gallipoli op 25 april 1915, tijdens de eerste wereldoorlog. Ondertussen is het uitgegroeid tot een feestdag waarop alle oorlogslachtoffers herdacht worden en de veteranen hun ere-mars houden door alle grote steden.

Wij hadden gisteren niets gepland staan, behalve het ophalen van speakerstandaards. Kim had namelijk op Ebay standaards gekocht voor de speakers van ons surround systeem, want nu we een huur appartement hebben mogen we namelijk niet in de muur boren en kunnen we ze dus niet aan de muur hangen, en die moesten we ophalen in Liverpool, ongeveer 3 kwartier rijden van ons vandaan. Een leuke rit, zo zie je weer eens een andere kant van Sydney, en op de terugweg konden we mooi nog even naar de Mega-Bunnings die we gezien hadden op de heenweg. Met uiteindelijk 2 speakerstandaards, 8 planten, een zak potgrond, 4 houtjes, 3 spanbanden en een zaag kwamen we een paar uur later thuis alwaar we heerlijk mexicaans (zelf gemaakt!) gegeten hebben.

Ondertussen kregen we van Kim’s ouders ook te horen dat het voorlopig koopcontract van ons huis getekend is. Formeel is ons huis dus verkocht!!! De koper (een gescheiden vrouw met 4 jonge kinderen) moet nu alleen nog de hypotheek rond zien te krijgen en dan zal de overdracht op 2 juni a.s. plaatsvinden. Dat gaat dus ook de goede kant op, al staan we op het koopcontract nog steeds als ongehuwd…

Vanaf nu kunnen we ook eindelijk van ons gigantische terras genieten, wederom dankzij Kim’s inspanningen op Ebay. We hebben namelijk vandaag (zaterdag) een tafel met 8 stoelen opgehaald voor op ons terras. 2 jaar oud, van een Zweeds stel wat terug gaat/moet naar Zweden. Na wat gehannes met de Volvo, de afdekhoes van de kofferbak kan namelijk niet makkelijk los, pastte het dan toch allemaal net in de auto, spanband om de achterklep en op naar huis. Gelukkig stond het bijna om de hoek, 3 minuutjes bij ons vandaan en stonden we in no time weer thuis. We hebben net al even lekker buiten gezeten, de helft van dit stukje is geschreven met de laptop op de tafel buiten, half in het zonnetje

Het is dit weekend trouwens voor het eerst in 2 weken weer een beetje goed weer. Ze hebben namelijk afgelopen week een nieuw record gevestigd in Sydney: voor het eerst in 77 jaar (!) 13 dagen regen achter elkaar. Dit zijn niet echt de records waar wij op zitten te wachten nartuurlijk, maar het is wel goed voor de gisteren aangeschafte en geplantte plantjes. Nu hebben we nog een dag over dit weekend, als het weer morgen een beetje mee zit kunnen we lekker een wandelroute lopen, daarna mag ik weer 25 overhemden gaan strijken en dan is het weekend helaas weer voorbij…

Posted in 2008
3 Comments Posted by Bas