Ondertussen is ons lange paasweekend weer voorbij en ben ik ondertussen alweer aan het werk. Na ons debakel op Goede Vrijdag waarbij we een paar liter (dure) benzine hebben verstookt om er achter te komen dat alle winkels gesloten waren, hadden we op zaterdag afgesproken om met Ilse te gaan lunchen in de stad. Voor degenen die niet weten wie Ilse is (website Ilse), zij is samen met haar vriend Bram een week voor ons ook naar Sydney verhuisd maar dan vanuit België. Zij had onze website gevonden, nog voordat we beiden vertrokken waren en zo zijn we in contact gekomen. Door alle hektiek van het vinden van woonruimte, auto en alle andere zaken was het er nog niet van gekomen om ook daadwerkelijk eens af te spreken, dat hebben we dus afgelopen weekend eindelijk gedaan. Helaas zonder Bram, die is een aantal weken geleden weer terug naar België gevlogen om zijn studie af te maken. Don’t worry Bram, binnenkort zien we je vast wel een keer.
We hadden dus afgesproken in Circular Quay maar omdat we dus niet wisten hoe Ilse eruit zag, hadden we maar afgesproken bij de Kopenhagen Icecream. Nadat we bijna de ferry gemist hadden, we hebben moeten rennen om op tijd te zijn (het is ook altijd hetzelfde; ben jij op tijd is de ferry te laat, ben jij te laat is de ferry op tijd), hebben we nog een kwartiertje moeten wachten omdat ook Ilse te laat was, ook zij kwam met openbaar vervoer. Dat was een hele gezellige middag, zoals jullie ook al kunnen lezen op haar site hebben we meer met elkaar gemeen dan alleen maar het feit dat we hier naar toe verhuisd zijn. Na een lekkere lunch en een paar biertjes was het ineens 5 uur ’s middags!! Time flies, zullen we maar zeggen. Afijn, binnenkort zullen we vast en zeker (of voor Ilse en Bram, zeker en vast) nog een keer afspreken, deze keer als Bram weer in Australië is. Helaas betekende het ook dat wij, en ook Ilse, geen boodschappen meer konden doen.
Eerste Paasdag was weer even een lekkere rustige dag voor ons. Redelijk uitslapen, totdat we uiteraard weer gewekt werden door onze altijd vrolijke kat Sox, lekker ontbeten en rustig aan gedouched waarna we lopend een krant zijn gaan halen. Zoals jullie een aantal berichten terug al hebben kunnen lezen eindigt de krant halen op zondag bij ons meestal op het terras bij ons favoriete restaurantje hier. Zo ook deze keer. Na de krant te hebben gekocht zijn we heerlijk neergestreken op het terras alwaar we een heerlijke lunch naar binnen hebben gewerkt met wat lekkere, koude, witte wijntjes erbij om daarna voldaan weer terug te wandelen naar ons appartement. ’s Avonds hadden we afgesproken om Kim’s ouders te bellen want Gerrit, Kim’s vader, was jarig dus die zouden we bellen via Skype. Tevens zou het de eerste keer zijn dat we ook Kim’s opa en oma zouden spreken, en zien, via Skype omdat beide kanten van de wereld een webcam hebben. Na wat technische moeilijkheden aan beide zijden kregen we het dan toch voor elkaar en hebben we even gesproken met opa en oma, die helemaal ondersteboven waren van het feit dat ze ons toch zomaar konden spreken en zien aan de andere kant van de wereld op een computerscherm. Ook met mijn ouders hebben we daarna nog even bijgekletst, hun webcam doet het eindelijk ook fatsoenlijk.
Op Tweede Paasdag was het dan eindelijk tijd voor de Royal Eastershow in het Olympisch park. Omdat overal reclame gemaakt werd dat het beter was om met openbaar vervoer te gaan, hadden we de ferry genomen, die vertrekt bijna vanaf onze voordeur en ook het Olympisch park heeft een ferry steiger. Daar aangekomen stond ons een “vervelende” verassing te wachten, of eigenlijk niet te wachten. De ferry steiger ligt namelijk 3 kilometer vanaf het Olympisch terrein en geen enkele Australier was op het lumineuze idee gekomen om een keer een bus te sturen naar de ferry steiger… Nu gaat er ook een reguliere busdienst vanaf de ferry steiger maar die vertrekt, heel handig, 7 minuten voordat de ferry arriveert!! Dit kan alleen maar in Australië. We hebben de 3 kilometer naar het terrein dus maar gelopen.
De Royal Eastershow. Waar kan je het mee vergelijken, eigenlijk met niets wat we tot nu toe gezien hebben. Het is echt een evenement waarbij vooral dieren, houthakkers, bloemen, planten, kermissen en easter bags in het middelpunt staan. Het is een groot terrein met aan twee zijden een kermis, eentje voor de kinderen en eentje voor de volwassenen met in het midden allerlei tenten, kraampjes en een stadion.
Gedurende de dag zijn er verschillende shows waar je naar toe kan gaan zoals een kattenshow, schaap scheer shows, houthakkers wedstrijden, motorcross demonstraties, paardenshows, koeienparades en nog veel meer. Naast de shows kan je gaan kijken naar bloemententoonstellingen, hobby workshops, kookwedstrijden en nog veel meer. Het was er hartstikke druk, overal ouders met kinderen en vooral veel kinderwagens. Die heb je ook wel nodig want ze hebben hier easter bags. Het begrip easter bags is voor ons heel apart maar het zijn dus plastic boodschappentassen die gevuld zijn met allerlei “prullaria” en allemaal een thema hebben. Zo heb je David Hasselhof easter bags, compleet met pruik, Barbie easter bags, Transformers easter bags en nog veel meer. Je ziet echt ouders lopen met wandelwagens volgestouwd met easter bags. Het geheel wordt iedere dag afgesloten met een vuurwerk- en lasershow.
Na een uurtje of 3 rondgestruind te hebben over het terrein en ons vergaapt te hebben aan de mensenmassa, de ontzettend slechte kledingsmaak van veel Australiers en de enorme bedragen die mensen uitgaven, vooral op de kermis (je betaalt $1 voor 1 bonnetje, tenzij je er 70 tegelijk koopt, dan betaal je “maar” $55 en de meeste attracties kosten minimaal 3 bonnetjes, de omgekeerde bungy jump op de foto kost 30 bonnetjes!!) en aan easter bags, zijn we lekker naar huis gegaan. Deze keer met de trein en de bus, dat zat namelijk bij de prijs inbegrepen en dit sloot iets beter op elkaar aan dan op de heenreis.
En toen was ons weekend weer voorbij en moest ik weer aan het werk. Nu is dat gelukkig helemaal niet erg en het was wederom een korte werkweek vanwege de paasdagen. Daarnaast hadden we, met mijn afdeling, op donderdag een team event gepland staan. Het is de bedoeling dat we dit 4 keer per jaar doen, ieder jaar krijgt 1 van de collega’s de taak om dit te organiseren en deze taak had ik op me genomen begin dit jaar. Vorig jaar hebben ze maar 1 keer een event gehad, ik heb me voorgenomen om ook echt 4 keer een event te organiseren dit jaar.
Eerst lunchen en tegelijk vergaderen op Circular Quay, bij de Opera Bar (opera bar), heerlijk in het zonnetje want het was fantastisch weer. Na de lunch verzamelen bij het museum of contemporary art om vanaf daar te vertrekken naar Kings Cross alwaar we een Kings Cross Discovery Teambuilding zouden gaan doen. Het was de bedoeling om, opgedeeld in 2 teams, zoveel mogelijk te weten te komen over Kings Cross. Nu is Kings Cross het “wilde” gedeelte van Sydney met nachtclubs, red light district, veel restaurantjes en bars en vooral veel backpackers, dus dat beloofde wat. Het was een zeer aangename middag, vooral voor mijn collega’s die al tientallen jaren in Sydney wonen omdat zij normaal nooit in Kings Cross komen en dus weinig van de historie weten. Het viel dus in goede aarde en na wat vriendschappelijke competitie zijn we geëindigd bij de eerste 24-uurs kroeg van Sydney, (The Bourbon) waar we onder het genot van een lekker koud biertje de uitslag te horen kregen. Helaas had onze groep 1 vraag fout en ging de overwinning naar de tegenstanders, die daarop werden uitgedost met boa’s, handboeien en tiara’s
Ik was met de ferry vanaf thuis naar Circular Quay gegaan omdat parkeren vrij duur is en moest dus ook met de ferry terug. Af en toe zou ik wel willen dat Swisslog een kantoor in het centrum had, dan kon ik iedere dag met de ferry naar mijn werk en terug. Dan zou ik namelijk ook iedere dag dit soort uitzichten hebben op weg naar huis.
Helaas moet ik het met dit soort uitzichten doen.
Ach, je moet toch iets te klagen hebben 
Add A Comment