Ik schrijf dit stukje zittend op een geleende stoel met de laptop staand op een geleende tafel in een zeer leeg appartement …. maar we hebben weer internet!!!

Pas als je het een paar weken niet hebt gehad begrijp je pas hoezeer zoiets deel uit kan gaan maken van je dagelijkse leven. Meestal lees ik toch wel even nu.nl om te zien wat er in Nederland allemaal gebeurt, daarna de Sydney Morning Herald om te zien wat er in Sydney en omstreken speelt en natuurlijk check ik mijn e-mails en onze website. Ook schrijf ik graag eens in de 2 a 3 dagen een stukje op de site om te voorkomen dat het verhaal te lang wordt en jullie allemaal afhaken. Maar dat kan allemaal niet als je geen internet hebt. Dan ben je voor je nieuws afhankelijk van de tv (die de buren ons hebben geleend) en Bas die bij mijn e-mails kan en wel nu.nl heeft kunnen lezen op zijn werk.

Niettemin is dat nu in ieder geval voorbij. Vanmorgen (donderdagavond in Nederland en vrijdagochtend in Australie) al even geskyped met mijn ouders die toevallig online waren en alweer enkele e-mails beantwoord die in mijn mailbox zaten. Over Skype gesproken, als er niets tussenkomt, zullen we de laptop vanavond en zaterdagavond ook aanhouden voor het geval er mensen zijn die met ons willen chatten.

Nu heb ik natuurlijk veel te melden aangezien ik al een tijdje niets meer heb geschreven, maar gelukkig heeft Bas jullie op de hoogte gehouden dus zal ik geen uitgebreid verslag doen van de te hoge koelkast, het grote tosti-ijzer (eigenlijk gewoon een soort van kleine BBQ voor in je keuken op stroom), de geweldige wasmachine die een vrolijk deuntje speelt als je hem aanzet en nog een riedeltje geeft als hij klaar is, het gebrek aan eigen spullen zoals pannen, kleding, schoenen, handdoeken etc etc. en het feit dat onze katten door de lekkere brokjes en het gebrek aan beweging op dit moment ongeveer 200 gram per week aankomen en dus echte dikkertjes worden.

Waar ik wel over kan uitwijden is mijn wanhopige pogingen om een abonnement te krijgen voor mijn mobiele telefoon. Ik ben dus de afgelopen 2 dagen 3 keer terug geweest naar de Yes Optus winkel in Burwood om ditr abonnement te regelen; de eerste keer had ik mijn paspoort niet bij me, dus dat was mijn eigen schuld, de tweede keer had ik een factuur op mijn naam en op het huidige adres bij me maar het was geen factuur van het gas- of waterbedrijf dus konden ze het niet accepteren, en de derde keer had ik alles bij me wat ze me verteld hadden, kom ik niet door de ‘credit-check’ van Yes Optus! Ja, logisch, ik heb ook nog geen credithistory in Australie want we zijn er net, dus valt er niets te checken. Dus uiteindelijk, na ongeveer in totaal 2,5 uur daar geweest te zijn, nog steeds geen abonnement! Nu heb ik weer internet dus ik ben meteen gaan zoeken naar een geschikt abonnement zonder dat ik weer op en neer naar een winkelcentrum moet. Scheelt toch heel veel tijd en steeds duurder wordende benzine. Maar nu blijkt dat ik voor veel van de online abonnementen een credit card nodig heb. En dat is weer een heel nieuw verhaal.

De credit card: wij hebben bij de aanvraag van de credit card voor Bas meteen om een tweede card gevraagd voor mij. Hier is iets mis gegaan want die van Bas kwam wel en die van mij niet. O.k. terug naar de bank, toen nog op loopafstand dus niet zo erg, goed voor de conditie, weer een formuliertje meegekregen om in te vullen en door Bas te laten tekenen. Bas is degene met de credit card en hij moet dus toestemming geven voor mijn card, erg vrouwvriendelijk allemaal . Formuliertje ingevuld en weer lopend naar de bank en daar hebben ze dus mijn card aangevraagd. In de tussentijd zijn wij dus verhuisd naar Cabarita en de card zou nog bij de receptie van ons vorge adres in Parramatta aankomen. Deze mensen zijn echter erg vriendelijk en bellen als er post voor ons is. Het enige wat daar tot nu toe is aangekomen is een briefje met de melding dat de card binnen 5 werkdagen na het betreffende briefje zou moeten aankomen en als dat niet het geval is, dat je dan even moet bellen. Je begrijpt het wel, wat er ook kwam, geen card voor mij. Ik heb dus gebeld met de vriendelijke customer service, een callcentre in India, en na wat heen en weer gehannes van informatie hebben ze een tweede card voor me naar Parramatta gestuurd. Nu kom ik op dinsdag en donderdag bijna langs de bank in Parramatta waar we alles geregeld hebben, dus daar ben ik afgelopen dinsdag dan ook maar even binnengelopen om een en ander te regelen en te controleren. De tweede card bleek inderdaad onderweg te zijn en ik moest nog maar even tot donderdag/vrijdag wachten of dat deze wel of niet zou arriveren. Ik heb zojuist maar even gebeld met de receptie op ons vorige adres en geloof het of niet … er is geen card! Wel een andere brief van de bank, maar geen card! Aaaarrrrggggghhhhhh! Je zou er hopeloos van worden. Dus zometeen maar weer even bellen met Jo van de bank in Parramatta om te vragen wat er nu weer fout is gegaan.

Frustraties, frustraties, frustraties. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verhuizer die onze spullen hier naartoe moet brengen, via de lift in de kelder naar ons appartement moet sjouwen en deze daarna moet uitpakken en in elkaar zetten. De verhuizer had een mannetje langsgestuurd om de situatie bij ons appartement te bekijken aangezien wij wel naast de voordeur zitten maar deze niet mogen gebruiken voor de verhuizing. We moeten dus alles via de parkeergarage 1 verdieping lager doen. Nu had dat mannetje niet even aangebeld om de situatie in het gebouw in te kunnen schatten. Wij kregen gewoon een factuur voor een vrachtwagentje en een extra verhuizer van bijna AUS$ 500,- (zeg zo’n Eur 350,-) omdat zij van mening zijn dat de vrachtwagen niet dichtbij genoeg geparkeerd kan worden en al helemaal niet bij de lift kan komen. Dit laatste klopt inderdaad. De vrachtwagen kan niet de parkeergarage in vanwege de hoogte, maar hij kan wel naast de ingang van de garage worden geparkeerd en dan is het nog geen 15 m. lopen naar de lift. Schijnbaar zijn de verhuizers liever lui dan moe en verdienen ze graag aan buitenlanders, want het heeft me 3 lange en vervelende telefoontjes gekost om ze zo ver te krijgen dat ze dus wel met de vrachtwagen gaan proberen aan de achterkant van het gebouw te komen, wat volgens ons geen enkel probleem is, en dat als dat echt niet lukt ze alsnog het vrachtwagentje en de extra verhuizer laten komen en in rekening zullen brengen. We zullen dus wel zien wie er gelijk heeft, maar tot op heden staan onze spullen helaas nog steeds bij het verhuisbedrijf om gecontroleerd te worden door de quarantine officers. Die komen alleen maar op dinsdag tot en met donderdag en dan maar voor 3 uur, dus ze kunnen niet veel doen dan. Daarbij komt dat ze een achterstand hebben bij ons verhuisbedrijf. Onze meubels staan op de lijst voor dinsdag aanstaande en kunnen dan hopelijk nog voor of in het weekend worden afgeleverd. Fingers crossed! Dus Tom, we kamperen nog steeds.

Dit is wel weer even genoeg voor nu denk ik zo. Ik moet nu een garage gaan vinden waar we met de Volvo langs kunnen gaan want er brandt een lampje op het dashboard dat niet zo goed is. Hierover volgende keer meer!

Posted in 2008
1 Comment Posted by Kim