Zoals de titel al zegt, het regent. Nu even niet gelukkig maar we hebben toch wel wat litertjes naar beneden zien komen de laatste paar dagen. Afgelopen donderdag was ik met de bus naar mijn werk, Kim heeft op dinsdag en donderdag sowieso de auto om naar de katten te gaan, en op de terugweg werd het al steeds donkerder en donkerder. Ik hoopte op tijd in Parramatta te arriveren zodat ik nog droog naar ons appartementencomplex kon lopen, helaas werkt een bus iets anders dan een auto en kan je niet meer gas geven zodat je eerder arriveert, uiteindelijk ben ik droog aangekomen. Wel moest ik met wind tegen proberen alle rondvliegende bladeren, eikels en papiertjes te ontwijken maar na een paar minuten stond ik gelukkig, droog en wel, binnen. Nu zitten we op de 11e etage sinds kort en heb je een mooi uitzicht over de stad, donderdag hadden we een mooi uitzicht op het noodweer. Je kon het aan zien (en horen) komen. Eerst de bliksem met donderslagen alsof het gebouw in elkaar stortte, daarna de regen. Vooral met die metalen daken die je hier overal hebt is dat een vrij luidruchtig spektakel om te zien. Gelukkig is ons balkon overdekt (door ons balkon van de slaapkamer die er boven ligt) en konden we blijven kijken. Na een kwartier echter was ons uitzicht nog maar beperkt tot een meter of 100 en was ons spektakel voorbij.

Vrijdag bleef de regen beperkt tot een aantal lokale buien maar vandaag was het weer raak. Vanochtend toen we (vroeg voor ons doen) opstonden om naar de RTA (Road and Traffic Authority, zeg maar de Rijksdienst voor Wegverkeer in Nederland) om onze auto over te laten schrijven zag het er alweer een stuk vriendelijker uit.

Wij, na een ontbijtje met een kop koffie naar de RTA. Daar aangekomen was het al redelijk druk (9 uur ‘s ochtends), nummertje getrokken en na 5 minuten waren we al aan de beurt. Dat begon goed. Helaas voor ons, troffen wij een bureaucratische beambte aan. Eerst moest ik al een briefje schrijven dat ik toestond dat Kim’s naam ook op de registratie mocht staan. Dat nadat we al op een formulier hadden aangegeven dat dat zo was, maar nee, in het koopcontract stond alleen mijn naam dus ik moest toestemming geven… Briefje geschreven, handtekening eronder, klaar. Ten minste dat dachten wij. Paspoorten en bankpasjes overlegd om onze identiteit te bevestigen, daar zijn ze hier heel erg op gebrand. Dat was niet genoeg, we moesten bewijs kunnen overleggen waar we woonden, rekeningafschrift of een waterrekening of iets dergelijks. Het enige wat Kim toevallig bij zich had was een brief van de bank waar onze namen en adres op staan. Hier stond echter Kim’s achternaam niet op en dus was dit niet voldoende. Het resultaat, we moeten nog een keer terug!!! Vrij frustrerend, kan ik je vertellen, vooral ook omdat ik afgelopen woensdag ook al anderhalf uur bezig ben geweest bij het ANZ (onze bank) filiaal in Epping om mijn identiteit bevestigd te krijgen zodat ik mijn credit card kon activeren.

Gefrustreerd maar weer in onze Volvo gestapt om door te gaan naar onze eerste bezichtiging van die dag. Nogmaals sorry lieverd, dat ik zo asociaal reed. Nadat ik me dus weer terug had weten te brengen tot de Australische manier van rijden (no worries, gewoon 50 waar je 60 mag) zijn we, op ons gemakje, naar Drummoyne gereden voor onze viewing. Daar aangekomen bleek het een townhouse te zijn (niets anders dan een versprongen rijtjeswoning) en na even gewacht te hebben op de makelaar mochten we naar binnen. We waren de enigen, dat komt al niet zo vaak voor, het huis was op zich wel aardig, behalve het feit dat je geen uitzicht had. Er was een balkonnetje wat op het huis naast ons uitkeek en dat was het. Verder geen WC op de begane grond, alleen op de eerste etage. Op naar de volgende dan maar.

De volgende was pas om 12 uur, dus hebben we eerst nog even geluncht bij de gouden M. Toen we wilden vertrekken begon het al te regenen en niet zo’n klein beetje ook. Nu zijn we wel wat regen gewend en zijn we dus ook door de regen naar de auto gelopen. Bij het volgende huis aangekomen regende het toch wel heel hard. Nu had Kim gelukkig een paraplu gekocht, die we gelukkig ook meegenomen hadden maar nat waren we alsnog. Dit huis had een zwembad, nou ja poedelbad dan en 3 slaapkamers en ook 1 badkamer met in de omschrijving dat alles “near new” was, dus bijna nieuw. De badkamer viel van ellende bijna uit elkaar, net als de keuken en er lag overal groen tapijt op de vloer. Tevens bevond de keuken zich onder de woonkamer, op dezelfde verdieping als de tuin. Niet helemaal ons huis dus.

Uiteindelijk hebben we nog 2 bezichtigingen meer gehad waarbij vooral het laatste huis wat we gezien hadden mij wel aansprak. Ook weinig tot geen uitzicht maar zodra je het huis uitliep, de straat op keek je zo naar het water. Verder was alles netjes in orde, er zat een garage bij onder het huizenblok, 3 grote slaapkamers en 2 badkamers. Het enige wat ontbrak was een bad en dus uitzicht. Misschien toch maar een applicatie indienen. De laatste was dramatisch slecht. Deze was ook vrij goedkoop en dus stonden er al een aantal stellen te wachten om te kijken. Er mochten ook geen katten in dus dat werd hem ook niet. Daarna zijn we maar naar huis gereden in de stromende regen. En met stromende regen bedoel ik ook echt, stromende regen. Omdat Sydney in een heuvelachtige omgeving ligt stroomt het water dus overal heuvelaf. Ze hebben hier niet, net zoals in Nederland, om de 10 meter of zo een put zitten voor de riolering, nee onder aan de heuvel zit gewoon een hele groot gat in de stoep waardoor al het water verdwijnt. Dit nadat het het eerst is aangezwollen tot een kleine rivier waar jij met je auto doorheen aan het waden bent. Vooral eigenaren van geparkeerde auto’s hebben het dan slecht omdat je hier alleen maar met de rijrichting mee mag parkeren en je dus door het water heen naar de bestuurderskant moet.

Afijn, na nog even gestopt te zijn bij de Officeworks voor een fax/printer/scanner/all-in-one apparaat zodat Kim hier ook dingen kan uitprinten en applicaties kan doorfaxen, toch thuis aangekomen. Apparaat geinstalleerd en daarna lekker allebei een boekje gelezen. Nu is het alweer donker, zometeen nemen we nog lekker een glaasje wijn en morgen slapen we eindelijk weer eens uit.

Posted in 2008
2 Comments Posted by Bas